BAMBI: Czuję ogromną dumę i wdzięczność. RAP20

I pamiętam, że byliśmy wtedy z naszą całą wytwórnią w Wietnamie i właśnie mój przyjaciel Max pokazał mi ten numer, że rówbabiczo mnie nawinęli i zaczęłam ich słuchać, przesłuchałam ich całą dyskografię i uznałam, że to jest po prostu coś zajebistego. Na zajebistym flow, z super swagiem i uznałam, że takie połączenie właśnie takiego cukierkowego głosu z nimi, to może być naprawdę odkrycie i wydaje mi się, że trochę jest. No zdecydowanie jest, też biorąc pod uwagę te komentarze, o których powiedziałaś, bo ewidentnie to jest jeden z tych topowych numerów, jeśli chodzi o odbiór, a ty miałaś swoich faworytów, jeżeli chodzi o single, jeżeli chodzi o kawałki, nawet które singlami nie były, a które potem na płycie się pojawiły i stwierdziłaś, że no okej, tak sobie spojrzę i na przykład moim zdaniem Tlen albo Georgia Smith będzie numerem jeden. Miałaś coś takiego?

Może Georgia Smith w takim razie. No może, to jest moje marzenie. Tak mówiliśmy z Francisem, że jak na pierwszej płycie był numer Dina Ayada i na kolejnej udało się zrobić numer z Diną Ayadą, to teraz specjalnie przemyślane, żeby nazwać go Georgia Smith i może na kolejnej płycie ukaże się taki numer. No właśnie, bo też Dina Ayada to też ciekawy wątek. Jak ci się pracowało w takim interkontynentalnym jednak połączeniu? Świetnie, naprawdę świetnie. Ona jest super dziewczyną z ogromną charyzmą i tak nawet między sobą śmiałyśmy się, że trochę jesteśmy swoimi odpowiednikami w innych krajach i wydaje mi się, że mamy bardzo podobny flow i bardzo się rozumiemy i naprawdę ta współpraca przebiegła super i bardzo szybko. Okej. Bardzo szybko też zdobyłaś statuetkę, która nazywa się Raperka Roku.

No dobrze, to manifestujemy w takim razie razem. Ale ty w ogóle masz w sobie takie dwa oblicza, bo z jednej strony jest ta trapowa girl z okładki Trap or Die, ale z drugiej strony chociażby ten singiel Georgia Smith to jest zupełnie inny kierunek i do której Bambi jest ci dzisiaj bliżej? Ty masz jakąś taką number one pick u siebie? No wydaje mi się, że w dzień jest ta trapowa, a w nocy przychodzi ta Georgia Smith. A czyli odwrotnie niż bym pomyślał. Odwrotnie, odwrotnie. Ale też zależy od dnia. Wydaje mi się, że to jest coś, co oby te dwie strony są trochę 50 na 50 u mnie. Czasami jest tak, że cały dnie jestem taka bardziej melancholijna, a okazuje się potem następnego dnia, że cały dzień mam w sobie ten trap, więc wydaje mi się, że jedno nie wyklucza drugiego po prostu. Okej, dobrze, czyli masz dwa światy w sobie, no i to jest bardzo, bardzo dobre, ale jakby tak się cofnąć do czasów twoich początków, twoich pierwszych kawałków, które w ogóle się w internecie pokazywały, chociażby przy okazji Startera.

To jest już zupełnie inny świat. To znaczy, to jest ani nie jedna strona ta od Georgie Smith, ani nie kierunek, o którym rozmawiamy, ten trapowy. Masz gdzieś z tyłu też głowy taki pomysł na to, że może jeszcze kiedyś wrócę do stylówki, którą wtedy reprezentowałem? Czy w ogóle to jest zakończony etap? Myślę o tym, może nie jakoś często, po prostu się nie zamykam, wydaje mi się, że może trochę wrócić, ale też wtedy pamiętajmy, że byłam o wiele młodsza i wydaje mi się, że to co się dzieje teraz wynika też z tego, że po prostu dorosłam i to jest pewnego rodzaju jakieś dojrzewanie i to, że teraz już jakby wiem po co to robię, jestem pewna swoich statementów, wiem co chcę robić, a wtedy jeszcze tego szukałam, dlatego to były różne brzmienia, nie byłam tak jeszcze pewna w tej muzyce i po prostu się uczyłam, dlatego też Tak to brzmiało, ale nie zamykam się nigdy, żeby wrócić może do takiego alternatywnego brzmienia jak w blatkach na przykład.