Samotność, odc17S02

Wiesz, to siłą rzeczy w takim związku, jak ja to nazywam, LNZ, czyli lepszy ten niż żaden, tak jakby część nas ciągle czekała na coś lepszego w życiu i tęsknimy za tym czymś lepszym. Dlatego w tym związku, co jest, nie czujemy się dobrze, więc czujemy się samotni. I sami się też nie chcemy otwierać czasami przed tym partnerem, nie? No nie, bo jak sami go sobie wybraliśmy przez kompromis, to jak tu całe serce na talerzu położyć, więc to jest trochę tak, że spędzamy czas na wyobrażeniach o czymś lepszym, Albo nie, albo są przecież też ludzie, którzy się pogodzili jakby z tym, że taka byla jakość w to ich życie związkowo się zdarza. No to oni wtedy na depresji znowu są, ciągłej, nie? Czyli w takim stanie odrętwienia właściwie. Spędzają to życie trochę na autopilocie. No to jeszcze smutniejsze jest, nie? Że to nawet nie na marzeniach. No bo to w tym momencie ten partner nie jest ani przyjacielem, ani kochankiem, ani tak właściwie współlokatorem.

No wiesz, ludzie żyjąc często nieświadomie, czyli na autopilocie, mają swoje takie ograniczone sposoby doradzenia sobie, czyli takie wyuczone. No jak mówią, no skończyły mi się, bo poumierali mi, no to nie mają pomysłu, bo nie chcą wygenerować nowych źródeł przyjaciół i znajomych. Ale wiesz, no starsi ludzie się bały aż takich źródeł. No właśnie, o tym mówię, boją się. Im się starsza, tym jest trochę trudniej tak wychodzić z tej strefy komfortu, nie? Jest to do końca z wiekiem związane, tylko z przyzwyczajeniami. Im dłużej żyjemy na autopilacie, tym większy strach przed nowym. Dlatego w wieku starszym jakby zbieramy po kłosie tego wszystkiego, czym byliśmy. Jeśli żyliśmy całe życie na autopilacie i nieświadomce, no to taki strach będzie z nami na starość i nie będziemy mogli znaleźć w żaden sposób rozwiązania. Jak je znajdziemy, to będziemy się ich bać. No i dlatego tak mało ludzi w wieku starszym żyje świadomie i wesoło i umie się zorganizować i wie, gdzie znajdować przyjaciół nowych, jak umierają starzy i nie boją się po to sięgać.

Jak realnie wygląda zysk z tego, co nazywam wygodą, czyli pozostawianiem w tym, co jest, czyli w swoim nawyku, na swoim autopilacie i tak przy zamkniętych oczach powiedzieć, a co tam jest na drugim, gdybym zaryzykował ten komfort i pozwolić sobie, żeby intuicja pokazała tę wagę. I powiem Ci, jeśli to zrobimy tak naprawdę z serca, poczekamy te 30 sekund, to pojawi się prawda o nas samych. I zobaczymy, że wygoda zwykle dla ludzi jest lżejsza niż tamto, co się pokaże, że tamto więcej waży, czyli jest ważniejsze. Jesteśmy przyzwyczajeni do myślenia, że ta fandeta w postaci wygody jest czymś cennym. I ona tak trochę mydli nam oczy. No tak, no bo ja tu mówię, że jest czasami wygodniej samemu ze sobą w domu, oczywiście, pewnie, jasne, ale mówimy tu o ludziach samotnych, czyli o ludziach, którym ciąży to bycie samemu i ciąży to, że czasami nie mają do kogo buzi otworzyć.