Rodziny patchworkowe, odc23S02

Przypadki miłosne. Wiola Nowacka i Ania Skoczek. Cześć Wiolu. Cześć Aniu. Wiolu. Dzisiaj taki temat będzie trochę podyktowany duchem czasu. To też temat, który przewijał się trochę bokiem, go traktowałyśmy w różnych odcinkach, a jednak dostajemy pytania dotyczące czy problemów, czy wyzwań, które występują w związkach, w takich rodzinach patchworkowych. Tak, rekonstruowanych, czyli? Patchwork, czyli mówimy tutaj o takich rodzinach, gdzie jeden z partnerów, trzywanych z kawałeczków, bądź dwoje partnerów ma dzieci z poprzednich związków. Czasami mają wspólne dzieci, oprócz tych swoich byłych. To są takie wielopoziomowe zależności rodzinne, miksy. I takie rodziny, czy takie związki coraz częściej się pojawiają, czy coraz częściej się o nich mówi.

To już nie jest powód do wstydu, to już nie jest powód do tego, żeby się czuć skrępowanym. Po prostu takie jest życie, o tym się coraz częściej mówi. Rozwodów jest coraz więcej. W ogóle z roku na rok przybywa rozwodów, a skoro jest coraz więcej rozwodów, to coraz więcej ludzi chce próbować kolejny raz. No i stąd też to pokolenie najnowsze wyrasta w tych rodzinach rekonstruowanych i dlatego musimy o tym mówić. No to powiedz mi wielu. Mówimy tutaj o związku. Nie będziemy może tego rozbijać na konstelacje, co? Czy kobieta ma dzieci, a mężczyzna nie ma, mężczyzna ma, kobieta nie ma albo mają obydwoje, albo gdzieś się pojawiają jeszcze te nowe dzieci ze związków. Pomówmy o tej samej idei. Co tam się dzieje? O tych związkach. Mamy tutaj dwoje dorosłych ludzi, Po rozwodzie czy po rozstaniu, czy po pozostawieniu takiego swojego wieloletniego związku, w którym były dzieci, się pojawiły i tak dalej.

Zaczęłyśmy od minusów, ale zrobiłyśmy to tylko dlatego, żeby skończyć plusami. Powiedz mi Wiolu, jakie są plusy i jakie są przewagi takich związków kolejnych, rekonstruowanych, patchworkowych? Takie, że one wymagają w ogóle wielu fajnych kompetencji rozwijających bardzo i potrzebnych do życia, których możemy się dzięki nim uczyć. Na przykład takich jak otwartość taka umysłowa na to co nowe, na to co nieznane, Uczymy się często kontroli emocji, zobacz, nie? W poprzednich związkach mogliśmy sobie, nie wiem, gadać co nam ślina na język przyniosła i nie patrzyliśmy na konsekwencje, a teraz tu ich jest więcej, tak? Bo więcej zainteresowanych, więc możemy bardziej zwracać uwagę na to, co mówimy, jak zarządzamy tymi uczuciami, stać się bardziej delikatnymi albo asertywnymi, w zależności od tego, z czym tam startowaliśmy.

I są w stanie się zaangażować, i w stanie bardziej je szanować. Tak, tak, tak. Na wielu płaszczyznach, tak, tak. Najbardziej dla doceniających relacje są te związki. Czyli to jest też trochę tak, że w tych drugich związkach i w tych patchworkowych związkach jesteśmy bardziej wrażliwi na całe otoczenie. Czy na naszego nowego partnera, czy partnerkę, czy na swoje dzieci, bo patrzymy na ich reakcje, czy na dzieci partnera, czy partnerki. Po prostu jesteśmy bardziej czujni i bardziej przyglądamy się temu, co dzieje się wokół nas, A w tych rodzinach biologicznych niestety ta czujność trochę znika. Tak, czyli jesteśmy uważni. Bardziej właśnie uważni, też bardziej współpracujący, bardziej kompromisowi. Wiesz, to są świetne umiejętności dla szczęśliwego życia. Plusy są naprawdę, można powiedzieć, ogromne. Zdolność do poświęceń, takich poświęceń zdrowych, że coś dam dla tej miłości, bo to jednak coś tu zawsze trzeba poświęcić.

Dam, ale w związku z tym, co powiedziałaś wcześniej, że mówimy o wielu rzeczach, to ja to dam, ale też powiem. Ale też będę umiała poprosić o to, jak przyjdzie moja kolej, czyli ta zdrowa wymiana, czy te w ogóle relacje patchworkowe mogą być w ogóle zdrowe i dojrzalsze niż te poprzednie. Jak te wszystkie umiejętności tutaj się nauczymy. Ale wiesz co, chyba nadal jest tak, że jak słucha się pewnych opowieści, takich domowych, No to już samo słowo ojczym czy macocha jest tak brzydkim słowem, jest tak negatywnie w ogóle nacechowane, że no już chyba z samego tego faktu, że ktoś jest tą macochą czy tym ojczymem, po prostu już go skreśla. No tak, wiesz, stereotypy są bardzo silne jednak w naszym społeczeństwie. Tego, co te role kiedyś oznaczały.

Macochaj ojczym to ten zazwyczaj, co był skoncentrowany na sobie i wytyczał zasady agresją. No mimo to, że wszyscy pamiętają ten stereotyp, to jednak ja myślę, że On mocno ewoluuje i że w tej dobie tak wielu utrat naszych pierwotnych relacji zaczynamy coraz bardziej cenić sobie powtórne wysiłki, żeby tworzyć lepsze związki, zamiast inwestować w stary schemat wymuszania. I że jesteśmy społeczeństwem mimo wszystko sądzę coraz bardziej świadomym i skłonnym do rozwoju niż już w drugą stronę. I trzymajmy kciuki, co by zamiast mówić o sobie macocha czy ojczym, chcieli mówić o sobie Po imieniu na przykład. Janek czy Agata, nie? Bo tak też przecież może być, że nie będziemy musieli się tu nominować na macochę czy ojczymę, ale stworzyć taki kod porozumiewania, żeby było bardziej familijne. Możemy nazywać się wujkiem, ciocią, czy właśnie po imieniu, no jak kto tam ustali, ale chodzi o te reguły, żebyśmy to ustalili z dziećmi i żeby to hulało tak ponownie.