Kwarantanna po złamanym sercu, odc3S04

Może zaskoczyć naszych sąsiadów w takim razie takie krzyki i bicie workę treningową. Ja polecam, żeby z krzykiem akurat udać się do lasu albo żeby chociaż podwójną poduszkę sobie w paszczę przyłożyć, jak robimy te odreagowania fizyczne, wrzaski, no żeby na przykład sąsiedzi policji nie wzywali, że ktoś jest bity. Ale dobrze właśnie wychodzi nam to odreagowanie w lesie. Tam, gdzie nikogo nie ma, przyroda zawsze przyjmuje nasz ból, nasz żal i złość. Możemy sobie wziąć kija i drągiem naparzać w pieniek. To też dobrze robi. Naprawdę. Na złość najlepsze są takie gwałtowne ruchy. I czasami jest tak, że może się okazać, że jak już jesteś w tym lesie, w tym odtoczeniu tej spokojnej przyrody i pokrzyczysz sobie chwilę i zaczniesz bić jakiś suchy konar innym patykiem, to po kilku minutach okaże się, że to już nie jest ci potrzebne. No tak, ponieważ złość jest energią fizyczną.

To wtedy ten ból po rozstaniu łatwiej się rozpuści. No i nam się wydaje, że możemy. Idziemy na taką pierwszą randkę, no i okazuje się, że głównym tematem rozmowy jest nasz były. No właśnie. I to są takie sygnały, że na pewno nie jesteś gotowa na nowy związek, tylko ci się wydawało. Albo, że źle zarządziłaś tymi uczuciami, a one nadal tam są. Czyli po czym to poznać? Że obsesyjnie. Myślisz o byłym i szukasz tylko jakichś pretekstów, żeby sobie o nim porozmawiać i nawet na randkach o nim gadasz. To wiadome jest, że to na pewno te uczucia nie wystygły, jeśli śledzisz jego Instagrama, Facebooka i wszystkie tam media społecznościowe. Albo, nie wiem, bardzo chcesz, żeby wiadomość, że Ty się umawiasz z kimś, dotarła do tego Twojego byłego. Napisy by Anna Śmiałek

Można też przegiąć w drugą stronę, czyli stworzyć sobie jakieś takie idealistyczne wyobrażenie, kiedy to ja już jestem całkowicie uleczona. I ludzie często przestrzelają sobie to i Bóg wie, ile mówią, że potrzebują na to, żeby wchodzić w nowe. Czyli to jest to przeciwieństwo tego, o czym Tobie mówiłam, czy o co się pytałam, tej dwutygodniowej kwarantanny, która jest zbyt krótka. Tak. A może być też zbyt długa i możemy czekać wiecznie? Tak, ja uważam, że górna granica to powinna być rok albo dwa, ale nie więcej. Nie potrzebujemy pięciu lat, nawet jak jesteśmy w terapii, która trwa więcej niż rok i dwa, żeby zacząć próbować nowego, bo już po roku jesteśmy innymi ludźmi, jak mocno nad sobą pracujemy, a więc mogą nam się przytrafiać nowe szanse, nowe wzorce, nowe osoby, które będą jakieś dawały nam szansę, więc nie warto tak długo czekać. Tak, życie jest za krótkie, żeśmy czekali, Bóg wie, ile na kolejne próby.