Jak nauczyć się brać? odc05S04

Albo kiedy coś im się złego stało w szkole, to rodzic w ogóle się tym nie zainteresował, nie mówiąc już, że zainterweniował, że dziecko zawsze pozostawało ze swoimi problemami same. Albo kiedy rodzice karali je za swoje potrzeby, to już w ogóle traumy mega gatunku, kiedy dziecko miało potrzeby jakieś tam niezaspokojone i je zgłaszało i za to dostawały kary. Ciągle coś chcesz, bo ciągle coś chcesz. Myślisz o sobie tylko. Rodzicowi sprawiło to trudność albo jakieś obciążenie, czyli dziecko obwiniali za potrzeby albo karali, nie daj Bóg. No i wtedy ta emocja tego ciężaru związanego z otrzymaniem tak w nas wrasta, na przykład tego strachu, bólu, przykrości związanego z tym ciężarem otrzymywania, wrasta tak jakby w pamięć komórkową ciała, wrasta w nasz system, układ nerwowy. No i niestety od tamtej pory już z nami jest.

Jeśli rodzice dawali w ten trudny sposób obarczający dziecko właśnie ciężarem jakiegoś właśnie lęku, winy, Nie da rady się wtedy cieszyć, prawda? Nie da rady się zająć sobą i tą radością. No tak, bo z jednej strony się cieszysz z tej lalki, ale z drugiej strony każde normalne dziecko sobie myśli, o Boże, ale ten rodzic musiał się poświęcić, żeby mi to dać. No i zobacz, wtedy jest klik. Branie, poświęcenie, wyrzuty sumienia, nadrabianie, bycie dłużnym. Zobacz, jaki tam jest bałagan, tak? Jak tam w ogóle już nie ma radości. Jakie tam jest struktura w ogóle skomplikowana za tą jedną lalką, której lepiej w takim razie byłoby nie kupić niż kupić i opowiedzieć całą historię związaną z tym jak doszło do tego zakupu. Jeśli znajdziemy w swojej historii życia takie ciężkie historie związane z otrzymywaniem, Wczesnej fazie dzieci instalowaną, myślę tu od 0 do 10, bo wtedy się kształtują największe deficyty i rany, to zawsze proszę ludzi, żeby naprawdę zrobili z tym porządek na terapii, bo żadne rady typu poradnikowego nie zadziałają w ich przypadku.