Maria Peszek - historia "Marii Awarii"

Super pamiętam. Ostatnio miałam taką szansę, żeby sobie odświeżyć jak się pracuje z Andrzejem Smolikiem, z którym 16 lat temu robiliśmy tę płytę w takim stanie amoku. Wzajemnej fascynacji artystycznej i po szesnastu latach spotkaliśmy się znowu. Pół roku temu zrobiliśmy w trzy tygodnie muzykę do czterdziestu stron tekstu, libretto, napisaliśmy musical, serce ze szkła, musical zen według mojej książki i z nowymi piosenkami. I bardzo nieprawdopodobne było to, że ta fascynacja i taka wspólna jakaś wrażliwość w ogóle jest. Tylko teraz trochę dojrzeliśmy. Takie ciekawe właśnie spotkanie po latach. Bardzo przyjemne i bardzo nieprawdopodobne na nowo odkrywcze.

I to jest chyba trochę tak, że jak jest taka fascynacja silna, to ona trwa. A to jest bardzo ciekawe, bo Ty od czasu pracy ze Smolikiem poszłaś w dużo mocniejsze brzmienia, w dużo większą intensywność niż Smolik praktykuje po dziś dzień. Jak się w tym spotykacie? Czy Ty wracasz, idziesz trochę w stronę Smolika? Czy on w Twoją stronę? Spotykacie się gdzieś po środku? Bo jest niesamowicie intensywna relacja i ta intensywność jest, tylko ona nie wyraża się poprzez krzyk i poprzez takie środki radykalne, tylko się wyraża poprzez głęboką stymulację, Maria Peszek. Maria Peszek.

A jak to było wtedy, te 16 lat temu? Jaka była Maria albo Marysia wtedy w stosunku do dzisiejszej Marii? Czy też musiałaś wtedy chować pazura, żeby się móc szczepić ze smolikiem? Czy z jakiegoś innego poziomu startowałaś? Głównie odkrywałam nową odsłonę siebie jako człowieka, jako kobiety. Postanowiłam koncepcyjnie podejść do utworu Maria Awaria. To miał być od samego początku album dotyczący ciała, sensualności, ale ciała, seksu, kobiecości, człowieczeństwa. Co to w ogóle znaczy? Co to w ogóle znaczy opowiadać O potrzebach własnych i ponieważ jestem taką artystką, która totalnie podchodzi do rzeczy, które sobie wymyśla, więc pomyślałam, że skoro robię album o seksie i o ciele, to chcę się zmierzyć też z własnym ciałem, które kiedy robiłam miastomanie było dużo większe, było 16 kilo.

Nie umiem żyć w mono, wybieram stereo. W ogóle lubię miłość w Dolby Surround. Do you wanna play with me? W Lost and Found. No takie to były piosenki. Aha, i to też... Czy to był wasz wspólny pomysł, czy po prostu zaprosiłaś Edka do tego, żeby ci potowarzyszył? To był pomysł Smolika oczywiście, żeby to Edek tutaj wystąpił, pomysł szatański i myślę, że bardzo zabawny. Świetny jest ten utwór i myśmy tutaj rozmawiali już o konsensualnej niemonogamii i ty nam wyjawiłaś, choć wcale nie musiałaś, że wy akurat w takim układzie nie funkcjonujecie, ale rozumiem, że to, że postanowiłaś o tym nagrać piosenkę jest pewnego rodzaju sygnałem czy informacją, dokładnie normalizującą to zjawisko. Tak, to jest tak, jak jeszcze raz podkreślę, ja podziwiam i uważam za absolutnie możliwą i fantastyczną taką drogę poliamoryczną na przykład albo to, że tak naprawdę granicą mojej wolności jest wolność drugiej osoby i dopóty