Złodziej Czasu ⏳ bajka na dobranoc | Felek Wafelek (PFW_009)

Mówiąc prościej, próbowałem przekonać czas, żeby przestał się spóźniać, powiedział zegarmistrz z dumą i ekscytacją w głosie. I co? Udało się? Zapytał lekko zdezorientowany Felek. Tic-Tac wzruszył ramionami, jakby to była najmniej ważna kwestia świata. Nie wiem, być może coś rozstroiłem, a być może ktoś inny grzebał przy moich urządzeniach, gdy siedziałem w środku. Ciężko powiedzieć, odpowiedział z podejrzliwością zegarmistrz. Felek i pan Tik Tak spojrzeli na siebie porozumiewawczo. W powietrzu wisiała zagadka i to taka, która nie miała zamiaru opaść, dopóki ktoś nie nastawi odpowiedniego zegarka. Po druciku do sprężynki, zaczął Felek.

Zegar na ścianie zadrżał, jakby również coś sobie przypominał. Ale zawsze nie miał na nic czasu, zawsze się spieszył. Nigdy nie kończył filiżanki herbaty, nigdy nie patrzył w okno dłużej niż sekundę. Mówił, że sekundy są zbyt cenne, żeby je marnować. Tik tak wstał i podszedł do niewielkiego zegarka kieszonkowego, który leżał na półce. Aż któregoś dnia zaczął je zbierać. Dosłownie. Sekunda po sekundzie. Minuta po minucie. Chwila po chwili. Notował je, mierzył, wycinał z rytmu. Najpierw w notatkach, potem w praktyce. Mówił, że skoro ludzie nie potrafią docenić czasu, on zrobi to za nich.

Krótko, ale wyraźnie. Jedna z tarcz zaiskrzyła, jakby miała dość. Tempus zasyczał. Jego płaszcz zadrżał, a wskazówki na rękawach zaczęły kręcić się niespokojnie. Zamaszyście uniósł rękę i uderzył w tarczę chronometru. W pierwszej chwili nic się nie zmieniło. Tik-tak ruszył pewnym krokiem naprzód, a przynajmniej tak mu się wydawało. Bo jego nogi, jak przekorne wskazówki źle nakręconego zegara, postanowiły iść w przeciwną stronę. Do tyłu. – Oho? – mruknął, próbując się odwrócić do Felka. Ale jego głowa zrobiła coś zupełnie innego. Skręciła się w bok i spojrzała… na własne kolano.

Zdesperowany, próbował coś powiedzieć. – Nic z tego nie rozumiem. Ale z jego ust popłynęło. Wszystko jasne jak słońce. Felek też próbował. Spróbujmy razem. A usłyszał z własnych ust. Niech każdy idzie osobno. Zegary na ścianach zaczęły kręcić się w odwrotną stronę, a kukułki wlatywały z powrotem do zegarów. To... to jakiś zegarowy paradoks, pomyślał Tik Tak, robiąc dwa kroki do przodu, które oczywiście zabrały go dwa kroki w tył. W tym chaosie, gdzie tak znaczyło nie, a do przodu prowadziło do tyłu, tylko Felek wydawał się czekoladowo opanowany. Zatrzymał się pośrodku komnaty, zmarszczył brwi i zaczął analizować sytuację.