Świąteczny DROP 🎄 bajka bożonarodzeniowa | Felek Wafelek (PFW_043)

Link znajdziecie w opisie. Dziękuję, że jesteście częścią tego świata. Noc z 5 na 6 grudnia była inna niż wszystkie. Powietrze pachniało nie tylko piernikami i mandarynkami. Pachniało rekordem, takim prawdziwym, historycznym. Felek Wafelek, trochę chrupki, cały czekoladowy i wyjątkowo podekscytowany, stanął przed wielką bramą bazy mikołajowej. Na drzwiach mrugał napis. Wejście tylko dla elfów i gości specjalnych. A Felek oczywiście zaliczał się do tej drugiej kategorii. Ledwie przekroczył próg, gdy coś śmignęło mu przed nosem jak płatek śniegu w wersji turbo. To był elf śniego Sprint, wysoki jak na elfa i mówiący szybciej niż renifer biegnący po gorącej czekoladzie.

Felku, najlepsza noc roku! Zawołał podskakując z ekscytacji. Mikołaj kończy trasę. Za 15 minut i 5 sekund wyląduje i pobije rekord o 11 minut i 3 sekundy. Tego rekordu nie pobił żaden Mikołaj od ponad 321 lat. Zanim Felek zdążył powiedzieć kakao, wokół niego pojawiła się cała elfia ekipa. Elf Pakuszek, obsypany brokatem jak choinka po wybuchu dekoracji. Elf Gwiazdownik, w okularach teleskopowych stale coś skanujący. Elf Miętusek, najmniejszy, ale głos miał jak megafon. – Chodźcie, oprowadzimy naszego gościa po naszej bazie – zakomenderował elf Śniegosprint.

Kiedy weszli do pierwszej hali, Felka aż zatkało. Wypełniał ją zapach świeżego papieru, śniegu i pudełek, które dopiero co otworzył ktoś bardzo niecierpliwy. Maszyny wirowały jak karuzele, taśmy ślizgały się jak lśniące wstążki, a prezenty powstawały z prędkością ponad świąteczną. Elf Pakuszek klasnął w dłonie tak głośno, że jedna bombka spadła z półki, odbiła się trzy razy i sama wróciła na gałązkę. – Popatrz, Felku! – zawołał Pakuszek. – Tu właśnie powstaje miliard pierwszy prezent. Właśnie w tej sekundzie. Elf Śniegosprint wskazał kolejne maszyny. A tu masz nowe szmaciane króliczki. Hit sezonu. Każdy elf chce jednego na biurko.

Kolejna sala wyglądała jak orkiestra prezentów. Kokardy wskakiwały na pudełka same, papier układał się jakby tańczył, a gotowe paczki znikały w zsypach tak szybko, jakby nie mogły doczekać się podróży. Felek rozejrzał się szeroko. Tu nawet powietrze pachnie prezentami, powiedział z zachwytem. Bogo nimi nasycamy, mruknął Pakuszek strzepując brokat, który wrócił na jego nos szybciej niż mógł mrugnąć. A teraz coś wyjątkowego, ogłosił gwiazdownik. Drzwi do głównej sali otworzyły się powoli, jakby ktoś rozsunął zasłonę między światem ludzi a świąteczną galaktyką. Hologramy unosiły się nad pulpitami, elfy biegały jak spadające gwiazdki, a stukot klawiatur przypominał delikatny deszcz.

W samym centrum sali wisiał gigantyczny ekran. Taki duży, że mógłby zasłonić trzy renifery ustawione jeden na drugim. Elf Migotek pochylił się do Felka. To nasza świąteczna mapa aktywności choinkowej. Widzimy tu każdą choinkę na świecie, każdą gwiazdkę, każdą lampkę, nawet każdy puf emocji. Felek wpatrywał się w cudowną mapę, która mieniła się jak cała ziemia opleciona migotliwymi światełkami. I wtedy zauważył coś. Coś, co wzbudziło jego felkową ciekawość, ale sprawiło, że pod jego wafelkową czapeczką pojawiła się pewna nuta. Niestety nie była to słodka nuta wanilii, tylko podejrzliwości.

Nad Polską mrugnął blady, szarawy punkt. Felka aż przeszedł czekoladowy dreszczyk. – Felku, coś tu chrupie podejrzanie – przemknęło mu przez głowę. Ale kiedy Felek miał już o to zapytać, na całej sali rozległa się głośna wrzawa. – Wraca, już wraca! – krzyknęły elfy. Trzask wystrzelonego śniegu wstrząsnął całą halą. – Mikołaj wraca na pokład! Trzy, dwa, jeden, mamy rekord! Wrota otworzyły się szeroko. Do hangarów jechały sanie błyszczące niczym wielka czerwona kometa, a renifery z brokatowymi kopytami parskały z dumy.

BIP! Mikołaj zamarł. Elfy zbladły. Felek poczuł, jak jego czekoladowe serce robi chrup. Coś było bardzo, bardzo nie tak. W centrali zrobiło się cicho. Tak cicho, że nawet renifery za drzwiami przestały rzuć swoje marchewki. Ekran migał na czerwono jak rozgrzana bombka. Elfowie spojrzeli po sobie, pobladli jak śnieg w pełni zimy. Elf Miętusek aż usiadł na własnej czapce. Jak to? Niewykorzystany ładunek? Pisnął. Przecież mamy 100%! 100%! Felek zacisnął czekoladowe dłonie, czując w środku chrupiący niepokój. Mikołaj wstał powoli ze skrzyni.

Nie żartował. Nie uśmiechał się. Pierwszy raz tej nocy wyglądał, jakby ktoś zgasił mu kilka wewnętrznych lampek. Włączcie śnieżno-astralną lornetę. Natychmiast. Powiedział cicho, ale wszyscy zrozumieli, że to rozkaz. Elf Gwiazdownik podbiegł do pulpitu i wcisnął sekwencję przycisków. Ekran główny zadrżał, po czym zaczął przybliżać mapę świata. Najpierw cała Ziemia. Potem Europa. Potem Polska. A potem... O nie... Wyszeptał ktoś. Warszawa była cała na szaro. Cała. Nie jeden blok. Nie jedna dzielnica. Całe miasto. Żadnych lampek, żadnych bombek, żadnej gwiazdy sygnałowej.

Nic, tylko cisza, jakby ktoś wyłączył całe świąteczne serce polskiej stolicy. Felek przełknął czekoladową ślinę. To nie wygląda dobrze, powiedział ostrożnie. Elf Pakuszek aż zgubił brokat z brody. Ale jak to możliwe? Pisnął. Warszawa to jedna z najważniejszych choinkowych metropolii. Święta są tam zawsze. Zawsze świeci. Zawsze działa. Elf Śniego Sprint już analizował dane na tablecie. Sygnał świąteczny z Warszawy przestał nadawać ponad trzy godziny temu. System próbował połączenia. Automatycznie. 15203 razy, ale przez anomalie śnieżne dopiero teraz zgłosił awarię krytyczną.

Nie, wyszeptał Mikołaj, jakby bał się wypowiedzieć te słowa. To... to znaczy, że Warszawa... Nie dostała ani jednego prezentu. Elf Miętusek dokończył za niego drżącym głosem. W centrali rozległo się zbiorowe milczenie, bardziej wymowne niż tysiąc słów. Felek zrobił krok do przodu. Przestał myśleć o brokacie, o rekordzie, o wesołych króliczkach z fabryki. Mikołaju powiedział cicho. To wygląda bardzo poważnie. Mikołaj zamknął system, jakby bał się patrzeć na stratę. Warszawa. Powtórzył, a jego głos zabrzmiał ciężej niż worek węgla dla niegrzecznych dzieci.

Warszawa zniknęła z mapy świąt. Elfy przez chwilę stały w absolutnej ciszy. Tak głuchej, że można było usłyszeć, jak Felek lekko chrupnął ze zmartwienia. A potem... -"Musimy dowiedzieć się, dlaczego Warszawa zniknęła z mapy świąt", powiedział Felek stanowczo. Śnieżno-astralna lorneta zaczęła pulsować srebrnym światłem, jakby miała za chwilę kichnąć gwiazdkowym pyłem. Ekran w centrali rozjaśnił się i powoli, bardzo powoli, od razu zaczął się wyostrzać. Ustawiam na Warszawę, mruknął elf gwiazdownik, kręcąc pokrętłem tak szybko, że aż mu się czapka przekrzywiła. Najpierw pojawiły się zarysy miasta, potem linia Wisły jak błękitna wstążka, potem ulice świecące delikatnymi punkcikami.

– Jest! – krzyknął śniegosprint. – Główna choinka miejska! – obraz zatrzymał się na placu zamkowym. – Powinna tam stać największa zimowa duma Warszawy. Wysoka, potężna, mrugająca milionem lampek, koronowana piękną złotą gwiazdą. Ale tym razem Felek aż przetarł oczy. – Choinka jest, ale… gdzie jest gwiazdka? – wyszeptał. Na samym szczycie drzewka, gdzie zawsze błyszczała złota świąteczna korona, sterczał tylko samotny, zielony koniuszek. Elfy zamarły. Elf Pakuszek zasłonił buzię, z której wysypał się brokat. Gwiazda.

Czyli Warszawa jest teraz... całkowicie niewidoczna? Mikołaj skinął głową. Tak, Felku. To tak, jakby ktoś odłączył całe miasto od świątecznej sieci. Nic dziwnego, że mikołajowe sanie nie skierowały się automatycznie w ten rejon Polski. Elfy westchnęły ciężko. W centrali zrobiło się zimniej, jakby nagle zawiał wiatr z samego bieguna północnego. Nie martwcie się, powiedział w końcu Felek, poprawiając swoją wafelkową czapeczkę. Znajdziemy gwiazdę. Znajdziemy rozwiązanie. Uratujemy święta. Elf-analitykuś już był przy konsoli. – Uruchamiam procedury bezpieczeństwa. Czas na analizator odbić bombkowych – ogłosił z powagą.

– Odbić czego? – zapytał Felek, unosząc wafelkową brew. – Bombkowych – wyjaśnił gwiazdownik. Bombki na choinkach cały czas rejestrują i zapisują zarówno emocje, jak i odbicia ostatnich zdarzeń. To jak świąteczne czarne skrzynki. To, co widziała bombka, widzi i nasza centrala. Czyli takie świąteczne pamiętniki, tylko bez pisania, mruknął Felek. Wszystko zapisują w swoim błysku. Elfy zaczęły uwijać się przy panelach jak wigilijne karpie unikające sieci. Na ekranie pojawiła się pierwsza klatka nagrania z miejskiej choinki sprzed... czterech godzin, czyli chwilę przed tym, jak system utracił połączenie z Warszawą.

Odtwarzam archiwalny zapis z bombki WWA7821, powiedział elf-analitykuś. Na hologramie widać było tłum ludzi robiących zdjęcia choinki. Śmiech, iskry świateł, dzieci ślizgające się po pobliskiej górce. Świąteczny poziom 98%, zameldował. Wzorcowy dzień. Gwiazda w pełni aktywna. Kolejna klatka. Choinka nadal błyszczy, ale... Zatrzymaj, powiedział Mikołaj. Elf-analitykuś kliknął. Obraz przeskoczył kilka minut do przodu. – Co to jest? – krzyknął Elf Pakuszek. Coś niebieskiego, galaretowatego spadło na śnieg tuż obok choinki, rozchlapując się w błękitnych drobinkach.

Czy któryś z tych galaretkowatych stworków to twój przyjaciel? Zapytał gwiazdownik. Tak, ten większy to Blob, a ten drugi... Tego akurat nie znam. Odparł Felek. Mikołaj zmrużył oczy, patrząc na nagranie. Na ekranie mniejsza galaretka podskoczyła, zahaczyła o kabel i szarp! Gwiazdka na czubku choinki odpadła jak wyrwany korek od szampana. Sygnał zgasł. Zapis się urwał. O nie, wyszeptał elf Miętusek. Czy on właśnie zerwał gwiazdę? Na ekranie hologramu zgasły ostatnie klatki nagrań. W centrali wciąż unosiła się ciężka cisza po tym, jak wszyscy zobaczyli nagranie z bombek.

Galaretkową awarię, wyrwaną gwiazdę i urwany sygnał całego miasta. Elfy patrzyły na Mikołaja z troską, a on siedział na skrzyni z prezentami jak ktoś, kto nagle zgubił całą swoją świąteczną pewność. W tej chwili do sali wpadł elf matematyk. Zziajany, jakby goniły go dwa bałwany w rakietowych łyżwach. W jednej ręce trzymał kalkulator, w drugiej drugi kalkulator, a na czapce świeciła się lampka pilne. – Uwaga, uwaga, matematyczna! – zawołał. – Mikołaju, Felku, wszyscy! – Musimy działać natychmiast! – mówił głośno dysząc. Sala zamilkła. Matematyk otworzył swoje wielkie oczy, w których zamiast źrenic pojawiły się same wirujące cyfry.

Do świtu zostało 10 minut i 2 sekundy cisza. Wstrzymany oddech. Nawet renifery za drzwiami przestały chrupać siano. Matematyk przełknął ślinę, jakby połknął śnieżną kulkę. A Warszawa liczy... 364 223 dzieci. Tyle prezentów wciąż czeka na doręczenie. Felek poczuł, jak w jego czekoladowej piersi coś zrobiło małe nerwowe chrup. Czy to w ogóle możliwe? Zapytał cicho. Matematyk spojrzał na niego z miną elfa, który policzył rzeczy, których wolałby nigdy nie liczyć. Matematycznie, przy potrójnym zaprzęgu reniferów, przy podwójnym brokacie prędkości i z lekkim prototypowym modelem sani do zadań świątecznie specjalnych, nastała chwila napiętej ciszy.

Elfy podniosły głowy. W oczach zapaliły im się małe światełka, jakby każdemu właśnie zaświeciła się własna minigwiazdka. Uruchomić skaner astralny, zawołał gwiazdownik. Cała centrala ponownie ożyła. Hologramy zamrugały. Panele rozświetliły się jak pierniczki polukrowane światłem. Śnieżno-astralny teleskop uniósł się lekko i zaczął obracać, wydając miękkie brzęczenie. – Skanuję orbitę Ziemi – powiedział gwiazdownik, przekręcając pokrętło. – Szukam sygnatury galaretkowej. Nagle ekran błysnął. Potem drugi raz. Potem trzeci, jakby chciał powiedzieć, ej, patrzcie na to! Na gigantycznym monitorze pojawiła się... mała, okrągła, galaretkowa kapsuła kosmiczna.

Dryfowała powoli nad ziemią, kołysząc się jak piernikowy bączek na patelni. A do jej tylnej części było przykręcone coś ogromnego, złotego i bardzo znajomego. Felek otworzył usta szeroko. To jest warszawska gwiazda! Elfy zapiszczały. Czyli wykorzystali gwiazdę jako zamiennik urwanej anteny, krzyknął Pakuszek. Mikołaj przetarł oczy. To znaczy, że gwiazda działa, ale nie tam, gdzie powinna, szepnął. No to mamy ich, powiedział Felek, zakasując czekoladowe rękawy. Teraz trzeba z nimi porozmawiać.

Jeśli połączymy jedno z drugim, możemy dostarczyć wszystkie prezenty w kilka minut. Blop uniósł galaretkową łapkę i zrobił zdecydowane BLOP, czyli zgoda. Glop również podniósł łapkę, choć drżała jak mus malinowy. Glop, Glop, zawołał. Blob klepnął go w galaretkowe ramię w stylu – dobrze młody, czas naprawić nasz błąd. Blob wcisnął duży czerwony przycisk na konsoli swojego statku i w sekundę nad bazą mikołajową pojawił się błękitny błysk. – Oho, zaczyna się! – zapiszczał Elf Pakuszek. W powietrzu otworzył się odromny, okrągły portal, przez który z cichym plum wynurzył się statek blopa.

Cały mienił się od galaretowatego żelu, a na jego rufie błyszczała warszawska gwiazda świecąc jak superlatarnia. Wygląda jak... jak świąteczna kometa w wersji galaretkowej! Krzyknął Miętusek. Teleport statku zaczął migotać, zbierając energię. Blob stuknął w panel. Glob trząsł się, ale dzielnie trzymał ręce na sterach. Felek uśmiechnął się do nich szeroko. Damy radę, chłopaki! Lecimy! W tej samej chwili panel zaświecił się błękitem, a na górze statku otworzył się wielki, pulsujący krąg teleportacyjny. – Teleport aktywny! – krzyknął Elf Gwiazdownik. – Zaczyna wciągać ładunek! Najpierw porwało cały ładunek świątecznych prezentów, który zakręcił się w powietrzu jak świąteczny tornado-bąbkowiec, następnie Mikołaja, który wpadł do środka z okrzykiem – hoł hoł hoł!

Kolejno Felka, który zakręcił się jak czekoladowa kręciołka, a na końcu Elfa Paczkusia, który z radości wrzasnął Wreszcie! Jestem oficjalnie zapakowany! W tym samym czasie Elf Matematyk wpadł ponownie przed ekran z wyliczeniami. Uwaga, zapiszczał. Zostało 5 minut i 44 sekundy do świtu. To oznacza, że mamy na każde dziecko w Warszawie średnio... Spojrzał na kartkę. 400 mikrosekund. Brzmi, jakby to było dużo, ale to jest bardzo mało. Wszyscy zamarni. Matematycznie, zaczął dramatycznie, misja jest ekstremalna, ale świątecznie możliwa.

W pewnym momencie, gdy statek BLOP-a opadł nad miastem, świąteczna mapa choinkowa rozbłysła eksplozją kolorów. Warszawa, dotąd szara i cicha, zmieniła się w pulsującą, zielono-żółto-czerwoną mozaikę lampek, tętniącą jak serce odzyskanego święta. Gwiazda na statku działa dalej jak nadajnik! zawołał ktoś z tyłu. Mamy pełen podgląd na mapę! Elf-matematyk darł się do radia o sekundach, ułamkach, limitach i prawdopodobieństwie matematyczno-świątecznym, ale nikt go teraz nie słuchał. Liczyło się tylko jedno. Każdy prezent na czas.

Dwa portale błysnęły jednocześnie. Felek wpadł do statku jak czekoladowa kometa. Mikołaj sekundę po nim z uśmiechem jak północne niebo. Elf-matematyk aż upuścił swój kalkulator. – Mamy to! – wykrzyczał przez radio. – Wszystkie prezenty dostarczone! Warszawa budzi się do życia! Blob uniósł wszystkie macki. Glob zaczął podskakiwać jak malinowa kulka gumy, a Felek powiedział tylko – na czekoladowej fali święta uratowane. Noc już minęła, ale na chwilę, tuż przed świtem, wydarzyło się coś niezwykłego. Nad całą Warszawą, od bloków na Bielanach po domki w Święcicach, wzniósł się cichy, złoty blask.