Operacja Tortugo 🍫 bajka dla dzieci (Patrol II) | Felek Wafelek (PFW_039)

Dokładnie, dodał Michałek. Nagrania, próbki, raporty. Tylko wtedy świat nam uwierzy. W tym momencie z zewnątrz rozległ się znajomy plusk. W oknie pojawiła się głowa Baltazara. Kto tu mówi o faktach? Zapytał spokojnie, a krople wody spływały mu po skorupie jak małe kryształki. My, zawołał Felek, połączymy siły technologii i natury, żeby uratować twoją wyspę. Żółw uśmiechnął się szeroko. Brzmi jak misja, w której przyda się odrobina żółwiej cierpliwości i wafelkowej odwagi. – Sam raz! – Felek poprawił czapeczkę i zawołał z entuzjazmem. – Dlatego właśnie jesteśmy czekoladowym patrolem!

Michałek klasnął. Ja zajmę się powietrzem. Zbuduję drony, które pokażą wyspę z góry. A ja zmodernizuję robo-łapaczki i robo-kraby, dodał tata. Zmienimy je w małe roboty reporterki. A ja popłynę pod wodę. Tam, gdzie nikt nie zagląda, ale gdzie zaczyna się prawda, dodał Baltazar, unosząc łeb do góry. A ja... a co ze mną? Felek zamyślił się nostalgicznie, patrząc na swoje czekoladowe dłonie. Zapadła chwila ciszy. Wtedy Michałek poderwał się z krzesła. – Projekt Tortugo I! – zawołał. – Tato, pamiętasz? Ten stary robot żółw z czasów Green Corp. Miałeś go użyć do badania prądów morskich i tras żółwi, ale projekt upadł, gdy odszedłeś z organizacji.

Tata uśmiechnął się z nostalgią. – Oczywiście. Leży w magazynie. Zarósł kurzem jak muszla. Tortugo... co? Zdziwił się Felek, marszcząc czekoladowe brwi. Tortugo jeden, wyjaśnił Michałek, nie kryjąc podekscytowania. To mechaniczny robo-żółw. Dla mnie jest za mały, ale dla ciebie będzie w sam raz. Po kilku modyfikacjach może działać jak miniaturowy statek podwodny. W nim popłyniesz razem z Baltazarem, nagrasz wszystko, co dzieje się pod wodą i pokażesz światu, czym naprawdę zajmuje się Green Corp. Felek uniósł brew, po czym parsknął rozbawiony. Czyli chcesz mnie wsadzić do żółwia, żeby złapać większe ryby? Brzmi jak plan, który... może się udać.

Wszyscy roześmiali się, a potem zabrali do pracy. Tata rozłożył stare schematy. Michałek lutował przewody. Baltazar z zewnątrz podsuwał części, które znalazł w wodzie. Felek notował, testował joystick i oczywiście komentował wszystko po swojemu. Słodkie myślenie to rozwiązanie. Ostrożnie z lutownicą, bo jak mnie przypalisz, będę pół na pół. Wafelek i tost. Warsztat wypełniły odgłosy. Bzzzt, klik, stuk, chlup. Każdy ruch miał znaczenie. Każdy pomysł, smak współpracy. Po kilku godzinach z konta wyłonił się Tortugo w nowej odsłonie. Metaliczna skorupa błyszczała w świetle lamp jak muszla obsypana cukrem, a z boków wystawały mini śmigła i kamerki przypominające oczy żółwia.

– I co, tato, działa? – spytał Michałek z iskrą w oku. Tata nacisnął przycisk. Silniczki zadrżały, światła mrugnęły i… Tortugo II kichnął bąbelkiem. – Do stu czekoladowych wafli! Felek klasnął w dłonie. Morska przygodo! Nadciągamy! Reflektory żółwia mrugnęły. Silniki westchnęły cicho, a w powietrzu zawisł zapach ozonu i nadziei. Michałek aż przystanął z zachwytem. Wygląda lepiej niż w moich planach, a nawet lepiej niż ja po kąpieli! Dodał Felek z szerokim uśmiechem. Twardy pancerz, błyszczące oczy i zero ryzyka roztopienia.

Baetazar uniósł głowę nad wodę, przyglądając się pojazdowi z dumą. Choć to tylko robot, to widać, że zrobiony z pasją i sercem, powiedział spokojnie. I na pewno będzie miał w środku zapas czekoladowej odwagi, dodał Felek poprawiając czapeczkę. To wystarczy, żeby świat poznał prawdę. Wszyscy przez chwilę milczeli, patrząc na Tortugo II, który wyglądał jak obietnica nowego początku. Wtedy tata odezwał się z powagą. Odpocznijcie dziś. Jutro zaczynamy prawdziwą misję. Felek spojrzał jeszcze raz na metalicznego żółwia, a jego głos zabrzmiał jak szept tuż przed przygodą. Technologia... gotowa.

Halo? Baza? zawołał przez intercom. Baltazar krzyknął. Uważaj! Wiertnice się aktywują! Woda eksplodowała błyskami i bąblami. Tortugo II zaczęło się obracać. – O nie! – wyszeptał Felek. – Wafelkowa misja… się kruszy! Zanim zdążył dokończyć, na zewnątrz rozległ się metaliczny huk. Ekrany zgasły. Połączenie urwało się. W warsztacie zapadła cisza. Tylko jedno światło wciąż migało. Mała, zielona dioda z napisem... Dane zapisane. Felek z intercomu żółwio-statku zamiast głosu chłopca usłyszał tylko trzaski i przerwany dźwięk, jakby ktoś mieszał falę łyżką.

Wszystkie dowody są kluczowe w tej sprawie. Pod powierzchnią Tortugo II drżał od wstrząsów. Felek próbował utrzymać kurs, ale każda fala popychała pojazd jak liść na wodzie. Baltazar, skręcamy w lewo, zawołał. W prawo, odkrzyknął żółw. W lewo jest strefa spadków. Ale w prawo jest wiertnica. To lepiej z nią niż ze skałą. Felek zagryzł wargi. Czekoladowa siła na problemy działa, powtórzył sobie w myślach i chwycił joystick mocniej. Za nimi eksplodowały bomble gazu. Roboty Green Corp odpalały ładunki hukowe, krusząc skały, by odciąć uciekinierów.

Strumienie mętnej wody zakręciły się w spirale, a Tortugo II wirował jak orzech w mikserze. Baltazar, tracimy równowagę! Płyniemy między głazy. Żółw wskazał płetwą ciemny kanion. To szelejstwo! Albo ratunek! Wykrzyczał Felek. Pojazd zanurkował w cień. Czerwone światła za nimi rozbłysły jeszcze jaśniej. Wiertnice próbowały ich namierzyć sonarami. Wtedy w słuchawkach zabrzmiał ostatni urywany komunikat z powierzchni. Felku, trzymaj. Kurs. Zrozumiano, odpowiedział Wafelek, choć nikt już go nie słyszał.

Felek poderwał się z fotela. Baltazar! Poruszaj śmigłami, musimy się wydostać! Żółw spróbował poruszyć się w miejscu, ale jego pancerz otarł się o skalną półkę z głuchym zgrzytem. Nie dam rady, jestem za duży, powiedział cicho. Gdybym tylko nie skręcił w prawo, wszystko moja wina. Hej! Felek stuknął w szybkę. Nie zaczynaj, to nie twoja wina, tylko ich, tych metalowych potworów. Baltazar spuścił głowę. Felek milczał chwilę, patrząc na przyjaciela. W kabinie robiło się coraz ciemniej, a wskaźnik mocy Tortugo II zjeżdżał w dół. Na ekranie pojawił się czerwony pasek.