Operacja Ka-BOOM 💥 Bajka dla dzieci (Lukrowy Przekręt II) | Felek Wafelek (PFW_056)

Baryłka maszerował szeroko, dumą na dwóch łapach i resztą na czterech. A Felek podskakiwał między nimi, czapeczka przekrzywiona, oczy szerokie, nos pracował jak radar. Nie pchali się między ludzi. Trzymali się boków, podwórek i przejść, gdzie nie ma stóp, wózków i rogalowych kolejek. Misja miała być sprytna, niegłośna. I właśnie wtedy, przy podwórku za piekarnią, zobaczyli ich. Oddział Rat. Trzech szczurzych agentów pojawiło się w cieniu jak wycięci z innego planu. Sierżant Opiłek. Szybki, z oczami błośczącymi jak metalowy wiór. Porucznik Cień. Cichy, jakby umiał stać się plamą i przeskoczyć między plamami.

Kapral Drut. Szczupły, z kabelkiem przewieszonym przez ramię jak narzędzie do psot albo do ratowania sytuacji. Nie uciekli od razu. Zatrzymali się, bo szczury z rad nie uciekają ze strachu. Tylko spokojnie, zaczęła Perła. Ale Niski już syknął, bo w jego głowie szumiało jedno słowo. Zdrada. Stójcie, wyrzucił z siebie. Bo... bo... Opiółek spojrzał na nich twardo, bez uśmiechu. Nie stawiajcie nas pod ścianą, powiedział krótko. Nie dziś. Dajcie nam trochę zabawy. I wtedy ruszyli.

Nikt nie odpowiedział, tylko wszyscy przyspieszyli. Jakby ktoś nacisnął guzik. Sprint. A czerwony punkcik przeskoczył teraz na ziemię. Pod łapki. Tuż obok. I nagle... Wskoczył w stronę szczurów. Oddział rat odruchowo zmienił kierunek. Cień odbił w lewo. Opiłek w prawo. Drut podskoczył, jakby ktoś go szturchnął. Jakby czerwony punkcik był komendą. Jak nawigacja, która mówi teraz zwrot, teraz chaos. Felek zmrużył oczy. To wygląda jak kocia zabawka. Laser, który mówi patrz tu. A jak wszyscy patrzą tu, to nikt nie patrzy naprawdę.

Zosia odbiła w bok pod ścianę. Plecy przy murze to plecy bez niespodzianek. Perła natomiast zrobiła najtrudniejszą rzecz na świecie, gdy adrenalina skacze jak piłeczka. Zatrzymała się. Wdech, wydech. Jamshido działało nawet na bruku. Oddział RAD też się zatrzymał. Opiłek i cień ustawili się tak, żeby nikt nie podszedł z boku. Drut trzymał kabelek jak narzędzie, nie jak groźbę. Felek stanął między dwiema ekipami i przez sekundę miał wrażenie, że to nie on stoi na rynku, tylko rynek stoi na nim. Jak scena, która czeka na spektakl. I wtedy w kadry wszedł Major Szrama. Nie wysunął się z kanału.

Perła odpowiedziała tym samym spokojem. My też nie przyszliśmy po widowisko. Przyszliśmy przestać biegać w kółko. Zosia była już ustawiona bokiem przy ścianie. Niski czuł, że brzuch robi mu się ciężki jak woreczek piasku przywiązany do środka. Im więcej było w głowie o nie, tym mniej było w łapach mocy. Drut odruchowo napinał kabelek. Cień stał tak spokojnie, że prawie go nie było. Opiłek zaś miał w oczach coś warsztatowego. Szybkie liczenie, gdzie jest ślisko, gdzie jest tłum, gdzie jest róg. I wtedy czerwony punkcik znów mignął. Jakby ktoś sprawdził, czy tempo rośnie.

Nagle wszyscy poczuli, że chcą zrobić ruch, nawet jeśli nie ma sensu. I to było najgorsze. Szrama warknął, ale cicho. Drut. Odwrócenie uwagi. Drut skinął. Kabelek śmignął nisko i zaczepił o metalową kratkę. Potem o latarnię. Potem o rurę spustową. Trrrr, tyk tyk, brzdęk. Hałas wyskakiwał z różnych miejsc jak piłeczka. To myliło instynkty. Agenci nisko zaczęli kręcić się nerwowo, jakby gonili własny ogon. W tej samej chwili opiłek wyjął małą puszkę po kakao z zaworkiem i spojrzał na majora. – Odpalaj – rzucił krótko szrama. I zanim ktokolwiek pomyślał, czy to rozsądne, było już za późno.

Zosia stała przy ścianie gotowa do każdego działania, ale na hamulcu. Niski wtulił się bliżej perły, bo spokój był teraz jak koc. Róża weszła do środka i uniosła fiolkę S325 tak, żeby wszyscy ją zobaczyli. Szkło w świetle latarni błysnęło zimno. Słuchajcie, to wszystko jest podejrzanie zbyt proste. Wyjęła mikrofilm. Pieczątki rat. Ujęcia. Szrama nie drgnął. Wyciągnął tylko łapę, a opiłek podał mu cienką teczkę. – To są wasze dowody? – zapytał Szrama, a w jego głosie nie było triumfu. Była tylko irytacja. – Bo my mamy to samo.

Dowody wskazują, że nie ma żadnego skracania. Jest tylko panika. Grupowa. Uniósł miarkę i potrząsnął nią delikatnie. Ktoś podmienił narzędzie. Ktoś podrzucił dowody. Ktoś podkręcił emocje. I nagle wszyscy patrzą na siebie jak w krzywym lustrze. Każdy widzi, że jest mniejszy, bo mu to wmówiono. Opiłek prychnął pod nosem. Czyli... to tylko psychologia? Dokładnie, przytaknął Felek. Kiedy człowiek się boi, to mózg robi skróty. Widzi to, co pasuje do strachu. To jak wtedy, gdy wydaje ci się, że w ciemnym kącie stoi potwór, a to tylko twoja bluza na krześle.

Dym poszedł nisko, rozlał się po bruku i podniósł warkoczami do latarni, robiąc wokół nich świetliste aureole. Rynek zadymił się ponownie. I dokładnie o to chodziło. Teraz, rzuciła Róża. Zosia i Niski zniknęli pierwsi, jak błyskawice. Drut i opiłek ruszyli zaraz po nich, zwijając sprzęt w biegu. Felek przeszedł środkiem, spokojnie, jakby spacerował po własnym planie. Na końcu Perła i Szrama domknęli szyk. Krok, krok. Ostatni rzut oka na dachy i zniknęli w trocinowym dymie. W tej gęstej, marcińskiej bieli NISKO i RAT zniknęły jak ekipa cyrkowa po finałowym numerze.