Kapitan Maks 🤖 Bajka dla dzieci (Dudusie I) | Felek Wafelek (PFW_053)

Wyobraź sobie, że dziś świat na chwilę przestaje działać jak zawsze. Drzwi zamykają się za mocno albo wcale. Rzeczy ślizgają się, odbijają, jakby ktoś wyjął z nich małe hamulce albo wyłączył grawitację. A ty masz wrażenie, że to nie jest zwykły bałagan, tylko znak. Przed Wami Felek Wafelek i Kraina Dudusiów. Kapitan Maks. Skąd biorą się te dziwne anomalie? Czy to przypadek, czy ktoś nimi steruje? I co, jeśli za normalnym działaniem domu stoją mali pomocnicy, których prawie nikt nie zauważa, dopóki nie znikną? Ten odcinek powstał dzięki patronom.

Maxowi i tacie Mateuszowi z Józefinowa. Dziękuję Wam za wsparcie, za zaufanie i za to, że postawiliście Felkowi kakao podróżnika na Patronite, po którym tropy robią się wyraźniejsze. Nastawcie uszy, poprawcie swoje wafelkowe czapeczki. Złapcie się dziś czegoś bardzo mocno, bo dziś świat może zrobić Wam psikusa. Na czekoladowym tropie zaczynamy. Jeżeli Felek stał się już znajomym głosem w Waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę. To dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać dalej. A jeśli chcecie wesprzeć przygody Felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na Patronite. Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie.

Ani jednego Dudusia. Maks zwolnił i zmarszczył brwi, jakby mu ktoś przestawił myśli o centymetr w bok. Tato zaczął ostrożnie. Tata poprawił pasek plecaka i rozejrzał się po drzewach, jakby szukał wiewiórki. – No, co się tak rozglądasz? – zapytał spokojnie. – Bo… – Maks zawahał się. – Bo ich nie ma. – Kogo nie ma? Maks nabrał powietrza, ale zanim zdążył odpowiedzieć, zza zakrętu ścieżki wyskoczyło coś brązowo-czekoladowego, kwadratowego i uśmiechniętego tak, jakby samo słońce wzięło udział w konkursie na najweselszą buzię. Felek Wafelek.

Miał na głowie swoją wafelkową czapeczkę, a jego oczy błyszczały ciekawością. Nogi z czekolady stukały lekko o ubity piach. — O, dzień dobry! — zawołał, rozkładając ręce. — Ja tu tylko przechodzę i jestem na czekoladowym tropie. Maks aż się uśmiechnął, bo Felek mówił to tak, jakby trop przygody był zrobiony z kakao i posypany piankami, czyli będzie się działo. Tata uniósł brwi. — Czekoladowym? A co ty tropisz, Felku? Felek przysunął się bliżej i zrobił minę detektywa, taką poważną, ale wciąż sympatyczną. Różne rzeczy. Zaginione okruszki, tajemnicze plamki, czasem… odpowiedzi.

Nachylił się do Maksa. A ty wyglądasz, jakbyś też coś tropił. Maks spojrzał na ścieżkę. Zwykle czuł tu taki... mały porządek. Jakby ktoś pilnował, żeby kamyk nie uciekł spod nogi w najgorszym momencie. Dziś ścieżka była normalna, ale brakowało czegoś, czego nie da się zobaczyć, tylko... wyczuć. — Wracamy do domu — powiedział tata. — Mama pewnie już szykuje obiad. Chcesz iść z nami? Felek aż podskoczył. — No jasne! I machnął ręką, jakby odganiał nudę. Słodko, ale z odwagą. Poza tym w domu zawsze dzieje się najwięcej. Ruszyli razem.

Las powoli przechodził w znajome ścieżki między domami. Wiatr przestał szeleścić w koronach, a zamiast niego słychać było odległe dźwięki. Gdzieś szczeknął pies, gdzieś trzasnęła furtka. Drzwi domu nie domknęły się normalnie. Najpierw zrobiły klap, jak zawsze, a potem, jakby ktoś niewidzialny nagle pchnął je za mocno. Trzask! Maks aż podskoczył, Felek zamrugał. Tata cofnął rękę i spojrzał na drzwi tak, jak patrzy się na śrubkę, która udaje, że jej nie ma. No nie, mruknął. Nowy dom, a już coś nie działa. Jeszcze raz spróbował, tym razem delikatniej.

Maks spojrzał na Felka, a Felek spojrzał na Maksa. Taki krótki moment, jak dwa kawałki czekolady, które rozpoznają, że w kakao brakuje mieszania. Hmm... Felek przyłożył dłoń do framugi i wyszeptał prawie do siebie. Na czekoladowym tropie zagadka dopiero się rozkręca. W środku było ciepło. Pachniało obiadem, który jeszcze nie zdążył stać się obiadem i czymś domowym, herbatą, mydłem, świeżością. Z kuchni wyszła mama ocierając ręce w ściereczkę. Uśmiechnęła się od razu, gdy zobaczyła Felka. O proszę, kogo my tu mamy? Jej głos brzmiał jak miękki koc. Felek Wafelek!

Felek ukłonił się przesadnie elegancko. Do usług wpadłem przypadkiem, troszeczkę, na milimetr. Mama roześmiała się krótko. — To chodźcie, rozbierzcie się. Co wam podać? — spojrzała na tatę. — Tobie herbatę? — Poproszę — odpowiedział tata wciąż z minął. — Ja jeszcze wrócę do tych drzwi. Mama spojrzała na Maksa. — A ty? Woda czy sok? — Sok — Maks wypalił szybko. I wtedy mama popatrzyła na Felka tak, jakby to było oczywiste od urodzenia świata. — A dla ciebie pewnie gorące kakao? Felek rozjaśnił się cały, jakby ktoś włączył mu światełko w środku.

No jasne, i to z piankami, jak mogę prosić. Mama mrugnęła. Z piankami będzie. Felek stanął przy blacie i wciągnął powietrze nosem, jak prawdziwy znawca. Oho, czuję, wyszeptał dramatycznie, że to będzie bardzo ważne kakao. Max już chciał coś powiedzieć o Dudusiach, o tym dziwnym braku, o tym czymś, co nie gra, ale tata wszedł mu w słowo pół żartem, pół serio. Jak tylko napijemy się herbaty, to ja sprawdzę te drzwi. Bo to nie może tak trzaskać. To nowy dom. Felek spojrzał na klamkę. Potem na tatę, potem znów na klamkę.

I nic nie powiedział. Tylko jego uśmiech zrobił się odrobinę bardziej detektywistyczny, jakby właśnie znalazł pierwszy, maleńki okruszek sprawy. Kuchnia brzęczała cichutko jak ul. Nie od hałasu, tylko od ruchu. Mama przesuwała łyżki, wyciągała talerze, otwierała szafki i zamykała je. A one robiły to na sto różnych sposobów, jakby bawiły się w zgadnij, co dziś wymyślę. Felek siedział na krześle z nogami dyndającymi w powietrzu, bo był przecież wafelkowo-kompaktowy. Trzymał w dłoniach kubek kakao tak, jak detektyw trzyma lupę. Z uwagą i szacunkiem. Maks pił sok i co chwilę zerkał na lodówkę, gdzie magnesami była przyczepiona kartka z jego rysunkiem robota.

Chełm, zbroja, wielkie ramiona i dużo fajnych gadżetów. Felek też to zauważył. Uśmiechnął się tylko odrobinę, jak wynotował w głowie, hmm, Kapitan Maks ma tu swoje sekrety. Mama westchnęła i od razu było słychać, że to nie jest westchnienie z nudów, tylko z miliona drobnych rzeczy naraz. Od rana coś jest... nie tak, powiedziała. Tak jakby dom stracił swoje mikroustawienia. Zawahała się i dodała prościej, jak dla kogoś, kto nie ma jeszcze prawa jazdy na dorosłość. Wiecie, te wszystkie małe rzeczy, które zwykle działają miękko, drzwi robią klik, szuflada sama nie strzela, a dywan nie udaje lodowiska.

Tata parsknął lekko, ale mama już była w trybie dowodów. Podeszła do półki w salonie, gdzie stała zabawka Maksa. Mały samochodzik. Patrz na to. Położyła samochodzik stabilnie, normalnie, prosto, a potem auto powolutku, bez żadnego powodu, zaczęło zjeżdżać. Jak po lodzie. Ej! Maks aż podniósł się z miejsca. Przecież tu jest równo! Samochodzik zrobił elegancki ślisk i zatrzymał się dopiero przy brzegu półki. Jeszcze centymetr i byłoby pyk na podłodze. Felek uniósł brew, a jego czekoladowe palce mocniej objęły kubek.

Może, a może coś większego? Mama spojrzała po nich wszystkich. Jadę na zakupy i przy okazji sprawdzę, czy inni też mają takie dziwactwa. Założyła kurtkę, wsunęła buty i jeszcze raz popatrzyła na kuchnię jak na pokój, który udaje grzeczny. Uważajcie, powiedziała wyraźnie. Dziś dom jest jakby bez hamulców i zanim wrócę, ogarnijcie trochę ten bałagan. Maks mruknął pod nosem. Co ta mama? Tata uśmiechnął się krzywo. Nie przesadzaj, jakoś to będzie. Felek nic nie mruknął, tylko spojrzał na swój kubek kakao i całą kuchnię. I zrobił tę swoją detektywistyczną minę, jakby w głowie przesuwał małe klocki.

Felek uniósł kubek kakao i zrobił minę. Oho, to brzmi znajomo. Pierwszy telefon. Prosimy, skąd pani dzwoni i co się dzieje? Tu Halina z Poznania. U mnie dywan raz jest jak klej, a raz jak lodowisko. Mąż prawie zrobił piruet przy kanapie. Maks parsknął śmiechem. Piruet, powtórzył i od razu wyobraził sobie tatę w skarpetkach jak łyżwiarza. Mamy kolejne zgłoszenie. Tu Andrzej z Wisły. Szuflada sama odbija jak sprężyna. Otwieram delikatnie, a ona paf i już wszystko na podłodze. Tata spojrzał na szafkę w kuchni, jakby ją podejrzewał o podobne numery. Znów dzwoni kolejny słuchacz.

Tu Basia z Wrocławia. Kubek stoi krzywo i nie spada, a potem nagle robi fikołka jak akrobata. Kawa uciekła mi z blatu. Felek aż przytrzymał swój kubek obiema rękami. Kakao też by uciekło, gdyby mogło, mruknął. Tu Olek z Rzeszowa. Łyżeczka wyskoczyła mi z ręki, jakby była mydłem. Przysięgam, nigdy nie była taka śliska. Maks zachichotał, ale tak krótko, bo sytuacja była śmieszna i trochę niepokojąca. Dziękujemy za zgłoszenia. To wygląda na serię losowych anomalii. Jeśli macie kolejne, dzwońcie, a my wracamy po krótkiej przerwie. Radio ucichło na moment, w tle weszła spokojna muzyczka.

Tata odchrząknął i spróbował wrócić do swojego racjonalnego tonu. No dobra, pewnie jakaś awaria w sieci, chwilowe wahania, nic wielkiego. Ludzie mają w swojej naturze wyolbrzymianie prostych spraw. Felek spojrzał na niego z tą samą miną co zawsze, gdy coś się nie zgadzało. Detektywistyczną, cichą, czekoladowo poważną. Muzyczka z radia zciąż plumkała w tle, ale Maks już jej nie słuchał. W jego głowie to nie była żadna awaria w sieci. To było coś, co on czuł od rana, jak drzazgę w skarpetce. Małe rzeczy przestały się trzymać miejsca. Maks odsunął sok, zeskoczył z krzesła i spojrzał na Felka tak poważnie, jakby miał mu przekazać tajemnicę większą niż wszystkie tajemnice w szufladzie na sztućce.

To przez Dudusię, powiedział cicho. Ich nie ma. Tata od razu zareagował jak tata. Maks, jak przez Dudusię. Ale Maks już się nakręcił. One zawsze są, dodał. Zawsze, wszędzie, a teraz nie ma ani jednego. Felek postawił kubek kakao ostrożnie, jakby to była próbka z miejsca zbrodni. Dobrze, powiedział spokojnie. To sprawdźmy. Na czekoladowym tropie. Maks pociągnął Felka za rękę do przedpokoju. Najpierw tu, pod progiem. Kucnęli przy wejściu. Maks wsunął palce pod listwa, jakby szukał ukrytej kieszeni świata. Zwykle Dudusie lubiły takie miejsca.

Ciepłe, blisko ludzi, blisko drzwi. Mic. Przy klamkach! Maks poderwał się jak sprężyna. Poleciał do drzwi i przyłożył ucho do okolic zamka, jakby tam miało być cichutkie dudu. Felek nachylił się obok, mrużąc oczy. Nawet dotknął klamki i powiedział półżartem... Halo? Czy wy gracie dziś w chowanego? Maks pobiegł do salonu i przyklęknął przy dywanie. A tu... tu zawsze siedziały, żeby nikt się nie poślizgnął. Tata westchnął. Maks, ale... Maks nie dał mu dokończyć. Wybiegł na podwórko. Felek za nim. Tata ruszył powoli, ale poszedł, bo coś w tym wszystkim przestało być tylko dziecięcą opowieścią.

Na dworze było chłodno i jasno. Gałęzie drzew poruszały się lekko, jakby też czegoś szukały. Maks stanął na trawie i zawołał półgłosem, tak jak się woła kogoś, kto jest blisko, ale nie chcesz go spłoszyć. Dudu? Zamilkł. Nasłuchiwał. Nic. Powtórzył jeszcze raz, ciszej. Dudu? Felek przychylił głowę. Dudu. A co to dokładnie znaczy? Maks odwrócił się i szepnął z dumą, że zna taki sekret. To ich cześć. Tak się woła, kiedy chcesz, żeby przyszły. Tata podrapał się po karku. A one przychodziły?

Maks aż sapnął. Zawsze, powiedział, one... one robią wszystko. I zaczął wyliczać szybko obrazowo, jakby recytował listę najważniejszych rzeczy na świecie. Przytrzymują drzwi, żeby nie trzaskały. Domykają szafki, żeby nikt nie walnął głową. Dmuchają w kakao, żeby nie parzyło. Podtrzymują półki z książkami. Pilnują, żeby nic nie spadło na stopę. Felek spojrzał na swój kubek kakao, jakby nagle usłyszał echo. Dmuchają w kakao. Aha, powiedział cicho. To one były tymi niewidzialnymi łapkami. Felek zrobił krok bliżej do Maksa i powiedział powoli, tak żeby to weszło do głowy jak ciepłe kakao.

Tata podszedł i próbował domknąć drzwi. Domknął. Po sekundzie drzwi znów klik i uchyliły się, jakby szafa mówiła, nie, jednak wolę przewiew. Felek kucnął i spojrzał pod szafę, potem na zawiasy, potem na podłogę, jakby szukał niewidzialnych śladów. Odwrócił się do Maksa i taty. Jego głos był spokojny, ale szybki, jakby układał puzzle z coraz większą liczbą kawałków. Dobra, mamy trzy rzeczy na raz. Brak Dudusiów, te same anomalie co w radiu i psikusy, które rosną, powiedział. To nie jest pojedynczy przypadek. To jest seria. Felek uśmiechnął się tylko odrobinę, ale w tym uśmiechu było już więcej pracy niż żartu.

Na czekoladowym tropie. Czas rozpocząć śledztwo. W pokoju Maksa było teraz dziwnie pusto, jakby ktoś wyjął z domu maleńkie śrubki od porządku. Felek stał na środku i patrzył raz na podłogę, raz na drzwi, raz na półkę. W końcu klasnął cicho w dłonie. Dobra, skoro zniknęli mikropomocnicy, musimy znaleźć gdzie, powiedział już w pełnym trybie detektywa. Maks od razu podskoczył. Ale jak? Felek rozejrzał się i wskazał na tablet leżący na biurku. Jak zawsze, sprytem i odrobiną technologii, która działa na wyobraźnię. Tata stał w drzwiach pokoju, nadal z miną człowieka, który próbuje trzymać nerwy w kieszeni.

– Tylko niczego nie rozwalcie – burknął. – To nowy dom. Tata pokiwał głową i wrócił do słuchania kolejnych doniesień w radiu. Felek kiwnął głową tak poważnie, jakby to była najważniejsza zasada świata. Rozumiemy, budujemy, odparł podekscytowany Felek. Maks rzucił się do szuflady. Mam taśmę i spinacze i... o, tu! Felek wziął tablet, a Maks podał taśmę. Do tego kilka spinaczy, które złączyli w kształt prostokątnej ramki. Felek przykleił ramkę na krawędziach tabletu, jakby doklejał do niego specjalną soczewkę. To będzie filtr, wyjaśnił. Jak lupa, tylko na rzeczy, których normalnie się nie widzi.

Maks zmrużył oczy. A skąd wiesz, że zadziała? Felek wzruszył ramionami. Nie wiem, ale to jest właśnie ten moment, kiedy... Podniósł palec jak profesor, który za chwilę powie coś ważnego. Słodkie myślenie to rozwiązanie. Maks aż się uśmiechnął, bo to brzmiało jak hasło do tajnej bazy. Felek stuknął w ekran i udawał, że ma menu jak w prawdziwym laboratorium. Kalibracja. Poziom wyobraźni. Maks wciągnął powietrze. Ustaw na... Maks. No pewnie, mruknął Felek i przesunął palcem po ekranie, jakby zwiększał suwak. Poziom wyobraźni. Maksymalnie Maks. Felek doczepił jeszcze mały przełącznik z kawałka taśmy, na którym Maks napisał krzywoflamastrem Kakao.

Maks spojrzał z niedowierzaniem. Po co to? Felek uśmiechnął się szeroko. Kto wie, może po drodze znajdziemy jakieś zaginione kakao, a kakao lubi prowadzić do rozwiązań. Maks parsknął. Dobra, dawaj, szukamy. Felek włączył kamerę i zaczął przesuwać tablet powoli po pokoju, jakby skanował świat. Przez pierwszą sekundę nic się nie działo, a potem ekran jakby zawibrował, rozmazał i wskoczył na nową ostrość. Ostrość maksymalnej wyobraźni. O! Max aż przysiadł. Co to jest? Na ekranie tabletu podłoga wyglądała inaczej, jakby nałożono na nią warstwę niewidzialnych śladów.