El Kitos 67 🏁 bajka o wyścigach (Tajemnica Opony II) | Felek Wafelek (PFW_082)

Wszyscy spojrzeli na Filipa. A Filip dotknął swojej kitki. Tego małego, sterczącego do góry kitosa, którego miał na czubku głowy, odkąd tylko pamiętał. I którego nie dało się przegładzić żadnym grzebieniem świata. El Kitos, powiedział najpierw cicho. A potem głośniej, już całkiem pewny siebie. Drużyna El Kitos. El jak najwięksi, jak mistrzowie z plakatów, a Kitos, bo to ja. El Kitos, powtórzył Felek z podziwem. Brzmi jak ktoś, kto wygrywa. A kto będzie kierowcą? dopytał Krasnal unosząc ołówek. Grzegorz spojrzał na Filipa. Okrążenie powitalne prowadził on sam, ale ten bolid budowali dla kogoś zupełnie innego.

Filip, powiedział bez wahania. Kierowcą będzie Filip. Filip poczuł, jak w środku robi mu się ciepło i dumnie naraz. Krasnal zapisał wszystko starannie, a z trybuny natychmiast zachuczał wielki bieżnik, który, jak się okazało, miał ogromny kłopot z tą nazwą. Na tor wjeżdża drużyna El Keksik. El Kitos, poprawił Filip. El Klopsik? El Ki Tos. El coś tam sześćdziesiąt siedem! Dokończył bieżnik triumfalnie, najwyraźniej przekonany, że tym razem trafił idealnie. Filip tylko westchnął, ale uśmiechał się przy tym od ucha do ucha. I wtedy gdzieś z boku toru coś błysnęło.

Filip zdjął ręce z kierownicy. Drżały mu troszkę, ale to było dobre drżenie. Takie po dobrze wykonanej robocie. Cztery razy. Powiedział cicho bardziej do siebie niż do innych. Za czwartym razem się udało. Bo za każdym razem było lepiej, powiedziała Ola i pocałowała go w czubek Kitosa. Wielki wyścig ruszył naprawdę, tylko że nie biegł już po małej pętli od kwalifikacji. Biegł przez cały tor poza mapą. Ogromny, kręty i pełen niespodzianek. A Thor, jak się szybko miało okazać, za każdym razem potrafił wyglądać trochę inaczej. Gdzieś daleko przed nimi, na złotym postumencie w samym sercu toru, błyszczał niebieski klapek.

Filip zerknął na niego przez szybę i mocniej ścisnął kierownicę. – Jedziemy po ciebie – mruknął. Tym razem El Kitos nie został z tyłu. Filip pamiętał każdy zakręt, każdą dziurę, każde wzniesienie i kamper mknął w samym środku stawki, mijając bolid z beczek, wyprzedzając fotel na piłkach. – Tak! – krzyknął Filip, a serce waliło mu z radości. – Szybciej! Damy radę szybciej! I to była prawda. Kamper był szybki. Problem w tym, że Filip zaczął próbować rozwiązywać szybkością wszystko. Przed nimi wyrosła ściana. Wielki mur w poprzek toru z jedną tylko wąską szczeliną u góry.

Inni zawodnicy hamowali, szukali objazdu. Filip wcisnął gaz. Przeskoczymy! – zawołał. Filip, tam nie ma najazdu! – krzyknął Grzegorz. Nie było. Ale tuż przed samą ścianą w jezdni ział rząd kratek, a z nich buchał w górę taki podmuch powietrza, że aż uginały się nad nim chorągiewki. Markiza! – wrzasnął Grzegorz i szarpnął dźwidnie. Frrr! Markiza skrzydło rozłożyła się nad dachem akurat nad kratkami. Podmóg złapał ją jak wiadr żagiel i uniósł kampera w górę. El Kitos przez sekundę pofrunął, otarł się o krawędź szczeliny z długim komicznym szryt i wylądował po drugiej stronie cały drżący.

El Kitos przemknął przodem. – Ha! – roześmiał się Filip. – Nikogo nie strąciłeś – zauważył Felek. Ale wyprzedziłem. Wafelkowo zatwierdzone. A potem cały tor jakby oszalał. Zgubniki na bandach zawirowały naraz furkot, furkot, furkot i zaczęły wypluwać wszystko, co kiedykolwiek się komuś zgubiło. W powietrzu śmigały gumowe kaczki, skakanki, pojedyncze rękawiczki i piszczące zabawki. Bolid z beczek złapał trąbkę i zatrąbił tak, że wanna na kołach aż podskoczyła. Któryś pojazd dostał w bok wielkim pluszowym misiem i zawirował jak bąk. Ktoś z tyłu wypuścił chmurę kolorowego dymu, gęstego jak wata cukrowa, i przez chwilę nikt nie widział nic poza własną kierownicą.

Pyk, blop, trach! Cały wyścig zamienił się w jedną, wielką, pędzącą bijatykę na zgubione zabawki, a El Kitos przemykał przez sam jej środek zwinnie jak wafelek zsuwający się z przechylonego talerza. Za nimi z bandy wystrzelił kolejny zgubnik. Wypluł banana wielkiego, żółtego, lśniącego. Bolid z beczek chwycił go, zakręcił i cisnął pod koła fotela na piłkach. Fotel wpadł w poślizg, obrócił się trzy razy i wyleciał z toru wprost w krzaki. – Zjechał z trasy! – ogłosił radośnie wielki bieżnik z trybuny. – Fotel numer dziewięć zjechał z trasy! – Szkoda, szkoda. Jazda dalej.

Felek zmrużył oczy. Odwrócił się i patrzył na krzaki, w których zniknął fotel. Hmm, mruknął. Zjechał z trasy. Ciekawe, dokąd się jeździ, jak się zjedzie z trasy. Nikt nie zdążył odpowiedzieć, bo wtedy przed maskę El Kitosa wtoczył się kolejny zgubnik i wypluł. Prosto Filipowi w ręce, przez otwarte okno, drugiego banana. Broń gotowa, zawołał Grzegorz. To banan, powiedział Filip. Bardzo bogaty w potas, przyznał Felek. Idealne narzucanie w... No właśnie, w kogo? Filip spojrzał na banana. Potem na tor. A tam, tuż za następnym zakrętem, ziała w jezdni ciemna dziura, akurat taka, żeby wpadło w nią koło.

Zawodnicy pędzący z tyłu jej nie widzieli. Nie mogli. I Filip podjął decyzję. Nie rzucił banana w nikogo. Zamiast tego, mijając dziurę, wychylił rękę i położył banana tuż przed nią. Żółty, jaskrawy, widoczny z daleka jak drogowy znak. – Rzucić w śniadaniem? – powiedział. – W kogoś? My? El Kitos? Za nimi bolid z beczek dostrzegł banana w ostatniej chwili, gwałtownie skręcił i ominął dziurę, o której nawet nie wiedział. Oho, powiedział Felek cicho, a w jego głosie było coś ciepłego. To był chyba najlepszy banan w dziejach tego toru. Zaraz za zakrętem tor się rozdwajał.

– Naszej oponie ta droga jakoś… pasuje. Jakby ją rozpoznała. – To nie dekoracja – powiedział Filip cicho, przesuwając palcem po odcisku. Ktoś tędy jechał. Dawno. Tak dawno, dodała Ola, że kurz prawie zjadł cały ślad. To trasa, dokończył Filip. Trasa, której nie ma na żadnej mapie. Felek pochylił się nad śladem i jeszcze raz zmarszczył czoło. Coś tu chrupie nie tak, mruknął. Wielki wyścig ma mapę, a my właśnie znaleźliśmy drogę, której na tej mapie nie ma. Zakurzona trasa okazała się skrótem. I to jakim. Kiedy El Kitos wypadł z niej z powrotem na główny tor, większość stawki została daleko z tyłu.

El Kito spędził prosto na jej krawędź. Nie było już czasu, żeby zawrócić. Był tylko czas, żeby skoczyć. – Trzymajcie się! – zawołał Grzegorz i szarpnął dźwignię. – Boing! Cztery sprężyny pod kamperem wystrzeliły naraz. El Kitos podskoczył wysoko, przeleciał nad szczeliną jak kwadratowy konik polny i wylądował po drugiej stronie z głuchym łup, aż wszystkim zadzwoniły zęby. – Przeskoczyliśmy! – krzyknął Filip. – I nikogo już przed nami! Koniec pierwszego okrążenia jest tuż, tuż! I to była prawda. Myta pierwszego okrążenia migotała już w oddali. Wystarczyło jechać. A potem Filip usłyszał wołanie.