Cukrowa straż 🍭 (Buraczana Kolejka 2) | Felek Wafelek (PFW_064)

– Dziękujemy za zaproszenie, ale nie skorzystamy. Cisza przez dwie sekundy. Identyfikacja głosu nierozpoznana. Czarek parsknął śmiechem. – Gadająca maszyna, nie pierwsza w moim kruchym życiu. Nazwę ciebie… Kruszczyk – powiedział Felek do Tuby. Cisza. Dłuższa niż poprzednia. Akceptuję. Powiedział głos. Felek kiwnął głową z zadowoleniem. Wiedziałem, że to dobry wybór. Imię powinno pasować do charakteru. Odwrócił się do Czarka. Kruszczyk. Pasuje. Pasuje. Zgodził się Czarek. 30 minut. Bez hasła. Nikt nie wchodzi do komnaty pieca.

Lampki na wskaźnikach przeskoczyły na czerwono. Równo. Wszystkie naraz. Z tuby dobiegł cichy trzask, jakby kruszczyk poprawiał się na swoim mechanicznym krześle. Potem, niemal niesłyszalnie, głos mruknął. 947 000. 947 001. I zamilkł, jakby przypomniał sobie, że ma gości. Felek spojrzał na czerwone lampki, potem na czarka, potem z powrotem na kruszczyka. No dobrze, powiedział spokojnie. 30 minut. To jest jakiś czas. Nie dużo, ale jakiś. Felek podszedł do drzwi z symbolem litery A. Wielkich, żelaznych, z łukiem z cegły.

Ale stał. Nieźle, powiedział Felek. Wieczko ci pasuje. Ciężkie, powiedział Czarek. Najlepsze tarcze są ciężkie, odparł Felek z powagą. To był jeden z moich lepszych planów. W pierwszej piątce, bez wątpienia. Ale wykonanie... I tu spojrzał na dziadka i z powrotem na Czarka. Było drużynowe. Nagle w pomieszczeniu głuchym echem odbił się metaliczny głos Kruszczyka. 20 minut. Hasło do komnaty pieca. Cisza. Felek, Czarek i Dziadek stali pośrodku laboratorium. Z resztkami kryształowego pyłu na ramionach, z wieczkiem w ręku Czarka i z zamarzniętą rurą nad głowami.

I patrzyli na tubę kruszczyka. Hasło, powtórzył Felek powoli. Dobrze, jakie hasło? Słowo, liczba, szyfr, przepis na szarlotkę? Kruszczyk milczał. Jakiś format? Wskazówka? Podpowiedź? Cokolwiek? Kruszczyk milczał dalej. Tuba drżała lekko od agregatu, ale nie odezwała się ani słowem. Rozumiem, mruknął Felek. Kruszczyk jest z tych, co stawiają pytania, a nie pomagają na nie odpowiadać. Odwrócił się do dziadka. Pan coś wie? Dziadek pokręcił głową. Nie mam pojęcia, to nie moja zagadka. Kamień wapienny, powiedział Felek, próbując mimo wszystko.

Skoro Kruszczyk nie podpowiada, trzeba zgadywać. Metaliczny brzęk. Ostry, suchy, jednoznaczny. Odpowiedź błędna. Tak myślałem, mruknął Felek bez zaskoczenia. Ale warto było spróbować. Dziadek. Kampania. Brzęk. Odpowiedź błędna. Felek zmrużył oczy i patrzył na zamknięte drzwi A. Potem spojrzał na Czarka i zobaczył, że chłopak już nie patrzy na tubę. Czarek trzymał notes Wierzbickiego i przewracał strony. – Czarek? – Wierzbicki zostawił notes – powiedział Czarek, nie podnosząc głowy. Z mapą, z kodem, z wiadomością.

Patrzył w dół na swoją nogę. Okej, to jest kleiste jak karmel po tygodniu na słońcu, szarpnął ostrożnie. Noga zrobiła mokry, nieprzyjemny dźwięk. Mam poczucie, powiedział, że zaraz stanę się częścią przemysłowej instalacji. Dziadek oderwał mu nogę jednym sprawnym ruchem. Felek zachiał się. Dziękuję, powiedział z godnością. Nie pytaj o szczegóły. 10 minut. Rozległ się metaliczny głos Kruszczyka. Cofnęli się wszyscy pod drzwi A. Patrolowiec maszerował dalej. Klap, klap, klap. Od liścia do liścia. Ścianą, skręt, ścianą, skręt. Stała trasa.

Kto ją rozwiąże, wie jak słuchać inaczej. Pozostało 5 minut. I przez chwilę panowała cisza. Taka, w której każdy z nich myślał o tym samym. Że są o jedną zagadkę od czegoś, na co Wierzbicki czekał od ponad stu lat. Potem Kruszczyk odezwał się znowu. Innym tonem, ostrzejszym, wyższym, jakby sam mechanizm poczuł pośpiech. Uwaga! Przejście za komnatą pieca zamyka się za 30 sekund. Felek zerknął za siebie. Przez otwarte przejście widać było komorę pieca.

Za nimi przejście, które się zamknęło. Przed nimi tykająca tajemnica i kartka z podpowiedzią. Czy uda im się rozwiązać zagadkę zanim Kruszczyk skończy odliczanie? Czy RW ukrył skarb, czy to tylko zabawa? Czy uda się odzyskać misiusia? O tym wszystkim i o wszystkim innym dowiecie się w ostatniej części. Felek Wafelek i tajemnica Buraczanej Kolejki. Część trzecia. Gwizdek i pamięć. Ogromne podziękowania dla całej ekipy z Rokietnicy. Za wsparcie, za zaufanie. I kakao dla Felka. Dziękuję też wszystkim patronom i słuchaczom, którzy są z Felkiem na każdym czekoladowym tropie.