#557 Siedzę 20 Lat, Ale Za*ebałbym Go Jeszcze Raz, Co Widać w Oczach Mordercy? - dr Zbigniew Nowak

No i to jest też adrenalina, która, no wiesz, no siedzisz z kimś, kogo widziałeś w telewizji 30 lat temu i wtedy mając lat, nie wiem, dwadzieścia parę, czy będąc studentem drugiego, trzeciego roku prawa, zastanawiałeś się o Boże, jaki on straszny, jaka to bestia i teraz siedzisz z nim przez stół i wiesz, i to jest trochę inaczej. Te trzy rozmowy nadały kolorytu książce o karze śmierci. Książka się, tak jak mówię, już jej nie ma na rynku, ludzie czasem piszą maila, I pomyślałem sobie właśnie, że teraz warto pójść w to i porozmawiać. Skoro ci ludzie są, mówię, wiesz, ludzie, nie mówię bestie, nie mówię diabeł, szatan, wampir, bo przecież moi rozmówcy to jest ta kategoria.

Sąd zdecyduje, iż ten element planowania tej bezpośredniości, chęci godzenia się na zabójstwo wystąpił, ale były jakieś okoliczności, które to usprawiedliwiają. W przypadku takim jak teraz, można by się było nad tym zastanowić. Może były to jakieś powody rodzinne, a może były to powody ekonomiczne, finansowe, a może tam było znęcanie, a może to było rozwiązanie sytuacji związane z jakimś etapem życia tego momentu, w którym doszło do przestępstwa, bo przecież my mówimy o silnym wzburzeniu teraz. Najprościej ten przykład wytłumaczyć jest w ten sposób, że mamy męża, kochankę, i żonę, i jest mąż z kochanką in flagranti, wchodzi żona, widzi to wszystko, no na golasa, robią tam sobie swoje rzeczy, i wchodzi żona, akurat odwróciła może sytuację, widzi to wszystko, boże, co tam się dzieje, bierze młotek i wiesz, zabija ich tam na miejscu i teraz zastanawiamy się nad tym, czy tam było to silne wzburzenie, czy nie.

Absolutnie się z tobą zgadzam. Wszyscy współczujemy ofierze. Natomiast w społeczeństwie jest tak, że o tej ofierze zaczynamy po jakimś czasie trochę zapominać i zajmujemy się osobą sprawcy, jaki to on jest okrutny. Jaką ma tą smutną historię. Jego ojciec był bardzo... Właśnie, jaki to on jest okrutny, kara śmierci i tak dalej. A potem z chwilą się pojawiają elementy rozmywające ojciec, dzieciństwo i tak dalej. I my zaczynamy myśleć o tym człowieku w ten sposób, że Boże, no tak. Do tego nie musiało dojść, ale do tego doszło. Ale ten kij ma dwa końce. No właśnie. I nawet jeżeli w tym momencie skończymy o tym wszystkim myśleć, w ten właśnie sposób, w tym momencie, dobrze, niech tak będzie.

No nie chcę, odpalam to od siebie, przeżywam to. Często mi jest ciężko usiąść do spisania rozmowy, bo raz, że mi się nie chce tych dwóch godzin słuchać na tym dyktafonie, nie chce mi się wymyślać określonego takiego jakiegoś, nazwijmy to, fajnego nurtu dla tej rozmowy, która... że czytelnik się nią zainteresuje, że on ją zobaczy tymi oczyma, że widzi tutaj 25-letnią dziewczynę, która siedzi za zabójstwo, nie wiem, matki na przykład. Niech tak będzie. No tak i przeżywam. Przemek, kurde, dziewczyna, która mówiła o zabójstwie swojego własnego dziecka, ta ostatnia historia. Ja się powiem ci, no musiałem sobie ślinę przełknąć, bo pomyślałem sobie, Boże, jaka to jest straszna sytuacja.

Ona mówi o tym jako o rzeczach słusznych, które muszą się kiedyś zdarzyć. Musi przeprosić te dzieci, nawiązać z nimi relacje, bo jej relacje z tymi dziećmi były lepsze niż relacje biologicznych rodziców tej dzieci z nimi własnymi, z nimi samymi może w ten sposób. Że mąż, który dopuścił się w jej ocenie tych zabójstw, jest jej mężem do końca życia, dlatego że tak przysięgała przed Bogiem. że po pierwszym zabójstwie, którego dopuścił się mąż w relacjach tej, które zostały przedstawione, no to się pytam. To trzeba było pójść i powiedzieć, że mąż zabił tego chłopca małego. To jest trudne w rozmowie z taką osobą, bo jak rozmawiasz z drugim człowiekiem, to w jakiś sposób musisz się do niego dostroić, żeby ta rozmowa jakakolwiek wychodziła i zapominasz o tym, że tej osobie nie można wierzyć w ani jedno słowo.

Bardzo prawdopodobne. Może odsłucham tej rozmowy i pomyślę sobie... Albo gram. A teraz włączę mikrofon i powiem ci, że co ty, wiesz, to wszystko jest nieprawda. Robię sobie jaja i patrzę, jakie będą reakcje po drugiej stronie. Jest taka szansa. Żartuję oczywiście, ale wszyscy gramy trochę. Ale w podcastach jest też tak, to o czym ty opowiedziałeś, że prowadzisz rozmowę i po rozmowie, przede wszystkim dzień po rozmowie, dwa dni po rozmowie, to są przemyślenia, które do ciebie dochodzą. a jeszcze nie daj Boże oglądasz tę rozmowę, to w ogóle inaczej ją odbierasz. I prowadzenie, ja tutaj nie jestem w stanie bardzo dużo wyłapać, a później jak to widzisz z zewnątrz, to już okej, tego nie wyłapałem, tu się czymś przejmowałem, a tego tak właściwie nie było w ogóle, tu sobie coś wymyśliłem, a tutaj się coś działo ważnego i ja tego w ogóle nie wyłapałem, bo myślałem akurat o czymś innym.