Audycja dla polskich seniorów - odc. 283
283 mini-program dla polskich seniorów. W dzisiejszej audycji - Zygmunt August, który wcale nie chciał się żenić..
Radość Barbary związana ze ślubem nie trwała długo. Po kilku dniach dla kobiety stało się oczywiste, że jej sytuacja wcale nie zmieniła się na lepsze, już prędzej na gorsze. Jeśli romans z królem był trzymany w tajemnicy, to jeszcze większym sekretem należało otoczyć monarsze małżeństwo, zawarte bez zgody senatu i wiedzy rodziców Zygmunta Augusta. Barbara stała się więźniem własnego wileńskiego domu i swojej rodziny. Z Zygmuntem Augustem miała chyba nawet mniej kontaktu niż przed ślubem. Musiały natomiast docierać do niej plotki. Być może usłyszała chociażby o rozmowie króla z agentem Hohenzollernów, Gabrielem Tarłą.
Zygmunt August miał powiedzieć mu na temat małżeństwa z Barbarą takie słowa. Kochany Tarło, Bóg, który jest i będzie wszystkich nas sędzią, wie, że o te sprawy posądzają mnie niewinnie i mam nadzieję, że Pan Bóg, jak go o to co dnia proszę, nie dopuści mnie do tego upadku, bym miał źle użyć swego rozumu. Słowa podobno padły kilka, może kilkanaście dni po tajemnym ślubie. Oczywiście mógł to być praktyczny wybieg króla. Próba zdezorientowania wrogów. W sercu Barbary brutalna wypowiedź musiała jednak zasiać wątpliwości. A co jeśli po niewczasie król zrozumiał swój błąd? Co jeśli zamierzał uznać ślub za nieważny i związać się z inną?
Także w rozmowie z zaufanym lekarzem Giovanni Valentino młody monarcha powiedział coś, co było ciosem dla radziwiłłówny. Stwierdził, że nie zamierza się żenić, bo chce jak najdłużej używać kawalerskiego życia. Jak to kawalerskiego, jeśli tak naprawdę był już po ślubie? Czy to był kolejny wybieg? Czy może ta wypowiedź miała drugie dno? Barbarem słusznie przytaczały ponure myśli. A miało być tylko gorzej. W listopadzie 1547 roku Zygmunt August postanowił wyjechać do Polski. Rzekomo po to, by przygotować grunt pod oficjalne ogłoszenie swojego małżeństwa. Jednocześnie doszedł do wniosku, że w pełnym szpiegu w Wilnie Barbara nie będzie bezpieczna.
Powozy wiozące Barbarem, jej brata Mikołaja i skromny orszak tłukły się po najgorszych wertepach, grzęzły w błocie i raz po raz wpadały w głębokie kolejny. Towarzyszący barbarze Stanisław Dowojno, dworzanin Augusta i lekarz Amator wspominał w liście, że nigdy w życiu gorszej drogi nie widział. Podróż, która powinna zająć jeden poranek, potrwała niemal 16 godzin. Kolebki opuściły Wilno około 7 rano, a do celu udało się dotrzeć dopiero po 10 w nocy. Wszyscy byli boleśnie poobijani i śmiertelnie zmęczeni. Najgorzej jednak podróż zniosła sama Radziwiłłówna. Według relacji Stanisława do wojny dzień po dotarciu do ponurego dworzyszcza królewska małżonka poroniła.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.