SPURS vs KNICKS. Wszystko o finałach NBA - Profesjonalne Studio NBA #301

Jak jest jakiś sytuacyjny match-up albo coś się podziałało, to wtedy grasz, jak nie, to generalnie nie grasz, nie? A właśnie doszło do tego, że potrafił połowy mecza zaczynać w pierwszej piątce, więc w ogóle to w jaki sposób on przekroczył oczekiwania, to jest naprawdę chapeau bas, bo też... Oczywiście, że miał świetne momenty w Filadelfii w tamtym roku, kiedy był chwilę w dyskusji o Rookie of the Year, ale dla mnie to właśnie było dużo ruchliwości i głównie trójki. Jakby z dalekim rzeczywiście zasięgiem. Trójki z Kozła i po podaniu na podobnym poziomie, ale to, ile rzeczy pokazał właśnie w tych playoffach, naprawdę grając bez żadnego strachu, to było coś. Nie wiem, właśnie... Chyba uczęszczał do tej samej Akademii właśnie grania bez strachu, co Stefan Kassel i Dylan Harper, ale zdecydowanie nie uczęszczał i do niej wystąpił Oklahoma i to jest problem. Był problem. W tym meczu zostało też wzięte na konferencję prasową, gdzie w końcówce już tym garbage time wszedł na chwilę Mason Plumlee, chyba Kelly Olenek?

No to jak masz snajpera, który jest w stanie trafiać z czystych pozycji na skuteczności 40%, to to jest błogosławieństwo takiej rotacji. Tego w tej piątce jest i zdecydowanie pozostanie. No i dokłada do tego jeszcze masę zbiórek. I to mi trochę kojarzy się to wszystko z wpływem Michaela Portera Juniora w tych lepszych runach Denver Nuggets playoffs. Mhm, bo to dokładnie zawsze było. Zawsze to były właśnie zbiórki rzut za trzy. Dobrze, przejdźmy do obwodowych. Darren Fox, Devin Vassell, Dylan Harper i przede wszystkim Stephen Castle. Tu jest dużo do omówienia. I nie wiem, czy nie chcę zacznąć od końca, czyli od rezerwowego Dylan Harpera, ponieważ na liście graczy, których koszulkę chce Dylan Harper właśnie wskoczył po tych playoffach na pierwsze miejsce.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Bo obawiał się, że Castle może się po prostu podpalić, wstać i pójść w stronę Caruso, co mogłoby się skończyć jakimś technikiem, rzutem wolnym, może zawieszeniem, może po prostu czymś innym, może flagrantem, nie wiem, po prostu mogłoby się czymś skończyć. Dylan Harper stwierdził, że podjął bardzo rozsądną decyzję, żeby udusić potencjalny konflikt w zarodku, mimo tego, że no tutaj stuprocentowym prowodyrem tego wszystkiego był Caruso. Pierwszy raz widziałem w życiu hustle play, które polegają na rzuceniu się na parkiet po to, żeby powstrzymać kolegę, a nie uratować piłkę.

Bo takie rzeczy, wiesz, złapać kolegę, biec w niego, powstrzymać go, to się zdarza, ale to był dosłownie hustle play, on biegł sprintem po to, żeby się rzucić na ziemię, żeby go złapać, zanim w ogóle wstanie. I to jest najmłodszy zawodnik w drużynie, który pokazuje, no dobra, najmłodszy jest chyba Carter Bryant, ale jest to rookie, który pokazuje dojrzałość w takim właśnie momencie, być może kluczowym. Końcówka spotkania, była taka sytuacja, Oklahoma ustawiła strefę, kiedy San Antonio już mieli kilku punktową przewagę. Był spudłowany rzut, Wiktor Uembaliama tam zastawiał kogoś, nie pamiętam kogo, ale tak zastawił, że Dylan Harper po prostu wybiegł, wyskoczył i zdobył łatwe dwa punkty, a chwilę później trafił stepback, który je na 3, Gilgisem i Aleksandrem. I to były chyba takie dwie najważniejsze jego akcje w końcówce. I ten moment, kiedy

To było chyba po tej zbiórce, po tej dobitce, jak wracał do obrony, podbiegł do niego Stefan Kassel i panowie po prostu razem świętowali ten rzut. Głowa do głowy, czoło w czoło, zachwycali się tym, jarali się tym. To była naprawdę taka bardzo fajna, braterska chwila, bardzo mi się to podobało i trochę też zabawne, no ale to wiadomo, młodzieńcza energia, młodzieńczy ogień w sobie. Po tych udanych akcjach próbował sposterować Chetha Holmgrena, no ale tutaj to nie było blisko nawet. Tu nie było blisko, ale tak się cieszę, że zaryzykował. Takiej akcji potrzebujemy. Carzo też tam raz poszedł na umbaniamę, nie udało się, akurat był faul. Bardzo blisko było, no. No, Dylan Harper efektywnie wsadził dwa dagery, bo te dwie akcje to były praktycznie dagery, kiedy jeszcze właśnie można było myśleć sobie, że o klocha, może ma ten powrót, może to jest ten moment, w którym młode drużyny zacznie pękać, może pójdzie jakaś kontra, jakaś nieudana akcja, to po prostu Harper znalazł się w dobrym miejscu, żeby zaliczyć tę dobitkę, te dwa.

Były takie momenty, w której, wiesz, Shea czasami, gdy wchodzi pod kosz, gdy próbuje wymusić faul, gdy gra z kimś na pół dystansie, robi ten swój słynny odpych, żeby zrobić sobie przestrzeń przed tym rzutem. No ale w tej serii zdarzyło mu się robić ten odpych w taki sposób, że jeden łokieć poleciał prosto w czaszkę obrońcy, nie? Stefan Kastel zrobił to samo. Dylan Harper mi się wydaje, że też zrobił to samo. Wiktor Bembanyama zrobił to w stronę czaszki Isaiah Hartensteina. I to też nie było zagwizdane. Więc wiesz, no nagle okazało się, że to jest walka na noże z obu stron. Wciąż uważam, że Oklahoma tutaj, jeśli chodzi o poziom nieczystych zagrań, wygrywała w tej serii, ale nie chcę, żeby to Miało taki wydźwięk, że San Antonio wygrało Pure Ethical Basketball, bo w pewnym momencie się okazało, że tak się nie da i też trzeba bardzo mocno podswaniakować.

Bardzo mi się to podobało, bo to było takie urocze, ale później patrzę sobie w boks koło takiego Stefana Kassla, który ma np. trzy szóstki obok siebie w wygranym meczu. Myślisz, że czerpali z obu stron? No nie wiem, stary. Sześć zbiórek, sześć asus, sześć strat. Można się doszukiwać. To jest super oszustwo, jeśli czerpali z obu stron. To trzeba zgłosić. Jak ci się podobał Stefan Kassel ogólnie w tej serii? Miał z początku poważny problem ze stratami. Ja bym jego koszynkę kupował. Chcesz bardziej Harper czy bardziej Kassel? Kassel bez dwóch zdań. Kassel przed tą serią i po tej serii jeszcze bardziej. Nawet jeśli Harper mógłby być bardziej imponujący, ja kocham Stefana Kassela.

Stefan Kassel po prostu wciąż ma 21 lat i te mecze, w których był słaby w ataku, miał dużo strat, tam po prostu było ewidentnie, to jest za dużo dla ciebie. Ale widzisz, kiedy dla Cheta było za dużo, to tego nie wziął. Dla Kassla było za dużo. Spróbował i wziął i nie udało się. Tak to trochę wyglądało. Bo po prostu mówię, dobra, muszę zrobić wszystko, ankryć MVP i rozgrywać 30 minut w playoffach dla tej drużyny grając co drugi dzień. No dobra, spróbuję. Wyszło 10 strat, ale walczyłem jak mogłem i dałem zarąbistą pakę z dwóch nóg. Ja uwielbiam Stefana Kassla. To jest... On oczywiście... On może... Chciałbym, żeby nie poszedł w stronę Ludorta, żeby trochę nie zrobił się za bardzo, ale na razie to jest bardzo dobry mix tego, że jestem młody z zadziora, nie boję się, stawiam się i walczę o swoje. Bo wiadomo, właśnie musisz walczyć o swoje i czasem to się kończy tak, że do kogoś wydymiesz pomocny faul w kontrze, bylebyś nie przeginał, ale nie boisz się po prostu i sprawdzasz, ile możesz, bo tak naprawdę Stefan Kassel, Dylan Harper też to są zawodnicy, którzy grają teraz i pewnie o zorach za dwa.

Bo wiadomo, że nie są jeszcze blisko nawet swoich sufitów. To są zawodnicy, którzy po prostu testują ile mogą i ile umieją. Oni nie wiedzą, jakby to jest po prostu, wiesz, właśnie ich rozwój postępuje skokowo. Oni po prostu są lepsi z tygodnia na tydzień, są niesamowici, grają bez strachu i po prostu sprawdzają. Idę sobie w górę, zapakowuję naczytem, uda się? No nie udało się, ale za rok się pewnie uda. Zrobię teraz właśnie ten sad z dwóch nóg z naskoku? Nie udało się. Tutaj ponaciskam MVP na połowie. Czy mogę zabrać MVP piłkę na połowie boiska? Sfaulowałem, dobra. Teraz spróbuję trochę słabiej, ale nie będę się wcale bał ani straszył, nie będę się przed nim cofał, tylko chcę z nim walczyć. Ja go atakuję, on atakuje mnie, a ja atakuję jego. Nie jest tak, że mam assignment Shia, więc stoję koło niego i jak się w miarę trzymam, on tam trafia po wyrzutów, to jest okej. Nie, mam to w dupie, atakuję go, robię co mogę, spróbuję. Taką dla mnie mentalność mają i Castle, i Harper, więc to super właśnie, że mamy takich zawodników.

Luk Kornet tam powinien naprawdę na drzwi kościoła, na remont dachu wrzucić te skarbonki. Wiesz, tuż po tym bloku od tamtej pory Kassel najpierw trafił półdychę, później Hartenstein wyleciała piłka z rąk, w kolejnej akcji Szampanii trafił te truje po fejku na szeju, więc naprawdę, to tak wyglądało jakby właśnie napełnił jakiegoś boosta, pasek energii na maksa. W tym oto blokiem i wszystko później zaczęło iść ciut lepiej dla San Antonio do końca spotkania. Właśnie, co więcej, nadawał też swój pasek Barda i wsparł też innych, nie? Bo on wszedł na ławkę, ale dawał wciąż tą energię z ławki, bo wszystkim innym zaczęło wychodzić, bo wiesz, ta akcja Szampaniego czy ta trójka Delana Harpera, to wiesz, to nie są najlepsze akcje w historii koszkówki, to są akcje, które po prostu się udały. Ale udały się w najważniejszym momencie meczu.

Jeszcze jeden. Ok. Dobra. Prawdopodobnie tak. Myślę, że jest spora szansa na to. Nie mówię, że koniecznie za rok, ale właśnie o to chodzi. Janis z Milwaukee, kiedy wygrywali tytuł, to już mieli po 30 lat. Wszyscy ludzie koło niego. Janis nie miał, ludzie koło niego nie. To już była doświadczona drużyna, która była z nami 3-4 lata. Oni wygrywali sezony regularne i przebijali się w playoffach powoli bardziej i bardziej. To była drużyna, która była z nami od lat. San Antonio są z nami pierwszy rok. W tamtym roku to była, wiesz, ciekawostka. Czasem naprawdę dobra, ale ciekawostka. To jest pierwszy rok, w którym są z nami. I oni są na początku drogi. To jest wciąż początek drogi. Dla wszystkich poza Cornettem, Barnesem i Foxem to są pierwsze play-offy w życiu. W życiu. Z tych, co grają oczywiście, nie? Mówimy o dwóch rookies, mówimy o drugoroczniaku i mówimy o trzecioroczniaku przede wszystkim. Tam Vassel jest trochę starszy, Szampani jest trochę starszy. Ale Kassel, Harper, Bryant, Wembeniama to jest... łącznie mają sześć lat w lidze.

Wiesz co, ufam o wodowym San Antonio. Może troszeczkę bardziej, bo są bardziej przetestowani w boju. Są przetestowani w boju po tej serii z San Antonio. Wydaje się, że Dylan Harper jest w zdrowiu, już w miarę w zdrowiu po prostu. Nie widziałem po niej jakichś bardzo dobrych ograniczeń pod koniec tej serii. Fox wciąż nie jest do końca sobą raczej, ale myślę, że tych trzech, Harper, Fox, Castle, ufam im trochę bardziej. Bo jeśli chodzi o Knicksów właśnie, jeśli Knicksi będą zmuszeni gryć Wimbledonem, Mitchellem, Robinsonem, to to bardzo ogranicza czas gry Joshowi Hartowi. Bo nie mogą grać nimi dwoma. To znaczy nie da się grać. Nie da się grać Hartem i Mitchellem, Robinsonem, bo to jest po prostu miód na to, na Brodę San Antonio. Więc wtedy tych trzech wspaniałych skrzydłowych Knicksów może szybko stać się dwoma. I to już jest duża różnica. Ale przecież my już ustaliliśmy, że Josh Hart trafia trójki.

Ale piłka nożna była kompletnie losowa dla mnie. W sensie, wiesz, to był jedyny mecz piłki nożnej, jaki widziałem od, nie wiem, od trzech lat, więc... Dojrzewanie, rozumiem. Jak kluczowa będzie różnica w odpoczynku przed finałami? To znaczy, czy tydzień odpoczynku Knicks będzie na plus, czy też będące w rytmie Spurs zyskają przewagę? Jesteście Lukiem Kornetem wśród bloków. To jest wspaniały komplement i bardzo za niego Ci dziękuję. W sumie zastanawiam się, czy bardziej koszulka Harpera, czy Korneta na ten moment. Zobaczymy. Jeśli chodzi o to podejście do finałów, moim zdaniem Ja tak się zastanawiałem, czy to będzie zdarzenie ze ścianą, czy jeden wielki rozpęd. Myślę, że Knicks będą na rozpędzie, przynajmniej w tym pierwszym meczu. A jednak otworzyć finały i jeszcze grają w San Antonio, prawda?