Aleksander Kwaśniewski - spektakularna kariera na styku dwóch systemów

I przejdźmy od razu już do tego momentu, kiedy Kwaśniewski staje się de facto liderem politycznym w Polsce, czyli styczeń roku 90., zjazd likwidacyjny PZPR, a zarazem Kongres Założycielski Socjaldemokracji Rzeczpospolitej Polskiej. Kwaśniewski zostaje przewodniczącym Rady Naczelnej i ta Rada Naczelna jest z grubsza przez niego podyktowana. I ona ma go odciąć od tego dogmatycznego, betoniarskiego skrzydła PZPR, co się udaje, zdaje się, tylko częściowo, ale na pewno numerem dwa Przy Kwaśniewskim zostaje jako sekretarz generalny SDRP Leszek Miller. Czy to jest prawdziwy początek szorstkiej przyjaźni tych dwóch ludzi? Oni się oczywiście poznali kilka lat wcześniej. Ale byli w pewnej separacji do tego momentu. Tak, dlatego też, że to są fantastyczne postaci do pisania biografii równoległej, bo ich ścieżki kariery były zupełnie inne.

Jaki on ma rzeczywiście wpływy i przełożenie na obóz Solidarności, to jest zupełnie inna kwestia. Wizerunkowo, w oczach szeregów późnej PZPR i wczesnej SDRP, on był tym człowiekiem, który ma najlepsze papiery do rozmów z tamtą stroną. Z drugiej strony Kwaśniewski jest oczywiście w pełni świadom, że z tym naprawdę własnym, bliskim sobie, także kulturowo-cywilizacyjnie, że tak powiem, zapleczem związanym np. ze swoim ruchem 8 lipca, czyli taką grupą pracowników naukowych związanych z PZPR, którzy tworzyli na zjeździe tzw. blok socjaldemokratyczny, Że oni są, w oczywisty sposób są dobrzy wizerunkowo, dobre artykuły piszą, udzielą błyskotliwego wywiadu w telewizji, no ale do takiej twardej roboty partyjnej, do tworzenia struktur, to oni się niespecjalnie nadają. Krótko mówiąc, obie strony potrzebują siebie nawzajem.

Efektem tego jest to dwugłowe przywództwo, bo statut SDRP został mniej więcej tak napisany, że mamy z jednej strony przewodniczącego rady naczelnej, z drugiej strony mamy sekretarza. I to są dwie postaci. Oczywiście, tam jest między nimi hierarchia. Kwaśniewski jest numer jeden, ale Miller jest taki numer półtora, bym powiedział. Dokładnie. I myślę, że tu możemy postawić kropkę, bo żeby omówić to, co dzieje się między rokiem 90. a końcem roku 95., kiedy Kwaśniewski wygrywa Powszechne wybory prezydenckie pokonując Lechę Wałęsą. Potrzebowaliśmy kolejnych 45 minut, ale w książce, zapewniam Państwa, jest to wszystko szczegółowo bardzo ciekawie opisane, więc odsyłam Państwa do pierwszego tomu biografii Aleksandra Kwaśniewskiego, pióra Michała Sutowskiego, która właśnie trafia na rynek księgarski.