Mentionsy Mentionsy
Poznański Express
Poznański Express

Rock&Kolejorz #51

26.03.2024 ·41 min 22 s · 15 rozdziałów

Dziś odcinek specjalny, naszym gościem był Jaro Sobierajewicz, dziennikarz muzyczny, prezenter Eski Rock i wielki fan Lecha. Zapraszają Radek Laudański i Marcin Jeżyk. Jeśli odcinek Ci się spodobał, możesz postawić nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/poznanskiexpress

0:03 · Wprowadzenie i przedstawienie gościa 2

W przerwie reprezentacyjnej mamy dla Was jak zwykle coś specjalnego. Wyjątkowe wydanie Poznańskiego Expressu z wyjątkowym gościem. Jest z nami dzisiaj Jarosław Sobierajewicz. Cześć, Jarku. Witajcie, chłopaki. Cześć. Jesteśmy z Wami w składzie tradycyjnym, czyli Radek Łaudanski i Marcin Jeżyk. No to zaczynamy. Dobry wieczór i dzień dobry. Tak jak było w naszej rozbiegówce, tak jak zwykle staramy się przygotować do Was coś specjalnego w tej przerwie, kiedy nie gra lech i kiedy odpuszczamy sobie te bieżące tematy związane z Kolejorzem. Jest z nami dzisiaj Jarosław Sobierajewicz.

Dziennikarz muzyczny, prezenter Eski Rock, w zasadzie przy mikrofonie od ponad 30 lat, a poza tym wielki fan kolei, no i przede wszystkim Kolejorza i Lecha Poznań. Porozmawiamy sobie dzisiaj na wiele tematów związanych z Lechem, ale też myślę tak ogólnie związanych z piłką nożną, a może też uda nam się wyjść co nieco poza te ramy związane stricte z futbolem. No to zwykle jak zapraszamy tutaj kogoś, kto już tego Lecha ma we krwi od jakiegoś czasu, to pytamy o początki. I tak chyba zrobimy sobie też tradycyjnie dzisiaj. Jarku, jak zaczęła się twoja przygoda z Lechem, a może z kibicowaniem, bo nie wiem, co było pierwsze.

1:39 · Pierwsze kibicowanie Lecha Poznań 2

Pierwszy był Lech Poznań. Moi rodzice byli szachistami. Mój tata i moja mama grali w szachy w klubie KKS Lech Poznań. Moja mama nawet z bardzo dużymi sukcesami, bo w młodym wieku była mistrzynią polskich juniorek, a kiedy weszła w wiek już takiej seniorki, nie seniorki, źle powiedziałem, dorosłej zawodniczki, no to była w takiej pierwszej, absolutnie pierwszej szóstce kobiecych szachów w Polsce. No i wiadomo było, że prędzej czy później wpadł na pomysł, że pojawiający się na świecie potomek takiej pary prędzej czy później także trafi do klubu szachowego o tej nazwie. I rzeczywiście tak się stało. Zacząłem w wieku kilku lat karierę szachisty. I do dzisiaj mam legitymację szachową z roku 1985, gdzie jest moje piękne zdjęcie obcięte, nie wiem jak pamiętacie, kiedyś się mówiło, że się na garnek obcina, czyli nakłada się garnek na głowę i obcina się to wszystko, co dookoła wystaje.

No i z taką właśnie fryzurą mam zdjęcie legitymacji Lech Poznań i przez kilka lat jako młody chłopak też byłem szachistą Lecha Poznań. Nie byłem tak zdolny jak rodzice, więc postanowiłem przerwać swoją karierę. No ale mam tytuł sędziego szachowego, zdobyty już potem trochę w późniejszym wieku, pomagałem mamie przy turniejach, sporo czasu spędzam też przy szachownicy, do dzisiaj bardzo to lubię. No a ten Lech Poznań sprawił, że w dawnych czasach było tak, że jak wiecie mieliśmy klub wielosekcyjny, więc na taką legitymację zawodnika Miał taką tata, miała taką mama. Wchodziliśmy na wszystkie imprezy organizowane przez KKS Lech Poznań, w tym oczywiście na stadion już przy ulicy Bułgarskiej i miałem okazję właśnie tak zacząć swoją przygodę dzięki szachom i rodzicom.

3:23 · Inne sekcje klubu 1

To piękne czasy wspomniałeś właśnie, jak już zdążyłeś wspomnieć, że KKS Lech Poznań był klubem wielosekcyjnym i jeszcze nie mieliśmy gościa, który by napomknął o tych innych sekcjach, ale wiadomo, chociażby Wiki Lech często o tym pisze, pozdrawienia Tomek. Że właśnie jechało się na bułgarską, ale też po drodze w jedną albo w drugą stronę zajeżdżało się też, żeby pokibicować chociażby koszykarzom, którzy też mieli wielkie sukcesy w latach 70. Absolutnie. To dzisiaj chyba najbardziej utytułowany klub koszykarski w Polsce lub drugi. Zdecydowanie tak. Czy oprócz piłki nożnej też kibicowałeś innym sekcjom lechowym? No szachom i koszykówce, bo jako młody chłopak też już docierały do nas informacje o niezwykle popularnej dyscyplinie w Stanach Zjednoczonych, o czarnoskórych koszykarzach, którzy wyczyniają cuda.

3:54 · Pierwszy mecz w 1985 roku 2

No i chodząc na mecze naszego poznańskiego Lecha odkryłem, że nie mamy czarnoskórych koszykarzy, ale też potrafią robić takie rzeczy, jakich my nie potrafiliśmy robić na boisku przed szkołą. Czyli rozumiem, że Lech, którego najlepiej wspominasz, to ten z Mirosławem Okońskim na boisku. Słuchajcie, pierwszy mój mecz to jest lato roku 1985. Mój tata wtedy, no bo musiałem mieć opiekę osoby starszej, potem to było już trochę inaczej. Zabrał mnie na mecz, słuchajcie, z wielkim potentatem tamtych czasów, trochę żartuję, ale to była drużyna, która grała wtedy nieźle, kilka lat chyba była wtedy w pierwszej lidze, Górnik Wałbrzych. I mój pierwszy mecz, potem sierpień roku 1985, idę na ten mecz podekscytowany, słuchajcie, tłum ludzi.

Mały chłopak z tatą za rękę, wpuszczają nas za darmo, wchodzimy na bardzo ładne, centralne miejsce, bo takie miejsce było przeznaczone dla takich osób jak my, no i oglądam mecz. Pamiętam z tego meczu, słuchajcie, motyw tam był rzut karny. Ja dzisiaj się śmieję, jak wstają kibice, a ja na przykład chodziłem ze swoimi dziećmi na stadion, przygotowywałem ich, wstańcie, bo za chwilę nie będziecie nic widzieli, oczywiście Wtedy kibice mi często zasłoniali widoka. Ja nie ogarniałem jeszcze tego, że jak zbliża się piłka do pola karnego przeciwnika, to kibice będą wstawać, żeby patrzeć, lepiej zaobserwować, co się dzieje. Ale pamiętam taki motyw, że Lech strzela karnego. Ja, tak podekscytowany, że zasłoniłem oczy i mówię do taty, tato, ja nie dam rady obejrzeć.

6:16 · Kibicowanie w drugiej lidze 1

Natomiast mój pierwszy mecz przy Bułgarskiej to jest mecz też z wielkim potentatem, bo z Zagłębiem Sosnowiec. Okej. Więc tutaj zaczynaliśmy naprawdę z wysokiego C. A wspomniałeś o Końskiej, wspomniałeś o Pachelskim, ale no miałeś w trakcie swojej kariery na trybunach kibicowskiej wiele lechów, które pewnie wspominasz lepiej czy gorzej. A czy masz jakąś taką ulubioną drużynę albo ulubione wspomnienie swoje związane z którąś z drużyn będąc przybył, a może na wyjeździe, bo też sporo wyjazdów zaliczyłeś. Tak, zaliczyłem wyjazdy, ale ten lech, który najbardziej mi się Znaczy teraz pytanie, czy podobał, czy był bliski mojemu sercu? No właśnie, bo to są pewnie dwie różne kategorie. Wiecie co, bo jest tak, że ja też pamiętam tego Lecha i paradoksalnie zacząłem na Lecha chodzić na każdy mecz dopiero, słuchajcie, mniej więcej w okolicach tego, jak broniliśmy się przed spadkiem, czyli na przełomie tysiącleci.

7:15 · Ulubiona drużyna 3

I tamten Lech, który był Lechem strasznie biednym, gdzie ten stadion już był w fatalnym stanie, gdzie różne rzeczy działy się na koronie stadionu, różne rzeczy działy się też na trybunach, bardzo bywało niebezpiecznie, bo to też trzeba powiedzieć. To był lech, który mi się kojarzył tak jak pierwsza romantyczna miłość, niedoskonała taka, gdzie wiecie, nie dajemy rady, jeszcze nie potrafimy ocenić tego, że jak dziewczyna mówi na mnie, to niekoniecznie musi to oznaczać, nie mówię tutaj o kwestii wiadomej, tylko O tym, jakie dziewczyny mają oczekiwania i jak na przykład oczekują od nas wykonania drugiego i trzeciego kroku, to tak było z tamtym Lechem, który był Lechem, który potykał się o własne czoło. Grali tam piłkarze, którzy mogli się nie załapać do Lecha B, ani nawet D.

Ale był to Lech, który był Lechem tych naszych chłopaków, którzy potem wsiadali do swoich wypasionych golfów jedynek i odjeżdżali po prostu i można było spotkać ich w mieście, w knajpach i tak dalej. To był ten Lech, taki najbliższy sercu. A Lech najpiękniejszy to jest Lech Smudy. To jest ten Lech, który wiesz, wchodzisz na stadion, nie wiem, bo zdarzało mi się też przychodzić na stadion w drugiej połowie, bo obowiązki, bo wtedy pojawiło się pierwsze dziecko w moim domu, więc zdarzało mi się przyjść na drugą połowę i na przykład wchodziłeś na stadion, to było 0-2. Drużyna przejezdna wygrywała 0-2, a ty bądź spokojny, bo ten Lech Smudy... To potrafi odkręcić. Wielokrotnie, nawet w meczach tych pucharowych przecież w licee Europy, Lech odkręcał wyniki, doprowadzając do remisu z drużynami, które wydawały się absolutnie poza zasięgiem, już nawet w momencie losowania.

Była wtedy taka strefa 80. minuta. Wtedy po tej 80. minucie ten Lech Smudy... Chociaż nie zawsze się udawało odrobić, bo wspomnimy mecz z Krakowią na przykład. Tak, tak, są bolesne wspomnienia, tak, to prawda, to prawda. Jest coś rzeczywiście, co fajnie uchwyciłeś a propos tego romantyzmu, bo ja zacząłem regularnie chodzić na wszystkie mecze w tym sezonie, kiedy Lech spadł do drugiej ligi. I teraz jest taka tendencja, jak się wspomina te czasy, takiego tworzenia pewnej legendy, że mimo że Lech spadł, to tam cały czas dużo kibiców chodziło, że była atmosfera i tak dalej. To było w tym drugim sezonie, ale w tym pierwszym, ja pamiętam, było zimno, Na trybunach było po półtora tysiąca, dwa tysiące osób. Tam graliśmy wtedy z Tłokami Gorzyce, Szczakowianka Jaworzna, Ceramika Opoczno, tego typu marki.

9:25 · Pierwszy regularny kibic 1

I z dzisiejszej perspektywy to ja naprawdę nie wiem co się stało, że ja przyszedłem pierwszy raz i stwierdziłem, ja już tutaj zostanę. Już nie ma w ogóle opcji, żeby mnie ktoś stąd wyrzucił, w sensie takim metaforycznym, wyciągnął. Więc rzeczywiście Lech był taki swoiski wówczas i romantyczny. I to naprawdę, jak sobie pomyślimy o tym z dzisiejszej perspektywy, to jest kompletnie inny świat i kompletnie inna rzeczywistość i piłkarze, którzy tam grali. Moim idolem był wtedy Zanek Piskóła chociażby. Ok, był u mnie chyba Goliński. To taki piłkarz, który miał jedną nogę co prawda, ale potrafił ją czasem wyczarować. Różne rzeczy. Wiesz, ja wiem tak, że moje pojawienie się na stadionie było trochę związane z momentem też zawodowym, bo tutaj nie będę ukrywać, że powrót na stadion trochę ułatwił mi mój szef Arkadiusz Frąckowiak, wieloletni dziennikarz Radia S, później Eski, potem także mój szef w tych stacjach, w których pracowałem, radiowych, i to on

10:38 · Trybuny prasowe i relacje z Majchrzakiem 2

I to on, tak jak rozmawiamy tutaj teraz od słowa do słowa, słysząc, że mam takie lechowe korzenie, że tak powiem, i taką miłość w sumie gdzieś tam zaszczepioną przez rodziców, mówi no to chodź, my zaczniemy chodzić. I zaczęliśmy chodzić, zacząłem pojawiać się na trybunie prasowej tego biednego lechu, wiecie, w tej nabudówce, która była wtedy. Zresztą też śmieszna sytuacja, że box Radia SK był skrajnym boxem po prawej stronie i jeszcze po prawej stronie, znaczy to był skrajny box dziennikarski, za tym naszym boxem był jeden box pusty, a w tym już najbardziej na prawo położonym siedział człowiek, którego ksywa dobrze jest znana we wronkach, ale nie tylko we wronkach, bo był to fryzjer.

Ale pamiętam taki właśnie widok. I ten moment właśnie powrotu mój na stadion jest też związany z takimi historiami, że i ta miłość do tego Lecha, który wtedy jak gdyby ponownie zagościł w moim sercu już tak naprawdę na dobre, to też jest, pamiętajcie, miłość związana do klubu zarządzanego przez Majchrzaka, Sołtysa, przez ludzi, którzy naprawdę to jeszcze bardziej niż my wszyscy chyba kochali ten klub i próbowali go ratować. No i też można było wtedy usłyszeć, że to jak Lechem zarządzał chociażby Radek Majszak czy Radek Sołtys to też nie było gdzieś tam opartym tylko na tej miłości do klubu, ale też tam było wiele takich innowacji nieznanych w Polsce typu stworzenie tego klubu kibica, który gdzieś tam Ten klub wtedy finansował pierwszy sklep w Panoramie.

13:08 · Kibicowanie jako kierownictwo 2

W ogóle wcześniej inne kluby polskie nie miały sklepu, gdzie kibice mogli jakieś gadżety kupić. Lech gdzieś tam szukał wtedy tych pieniędzy, gdzie tylko mógł. No i słynna Cafe Pyra tuż przy stadionie, gdzie można było spotkać w zasadzie każdego piłkarza i każdego związanego z Lechem. Tak, tak. Także to są piękne rzeczy. Serdecznie Was chłopaki pozdrawiam tutaj do Radków. Kieruję te słowa, bo ja w ogóle... Jeszcze Michała Lipczyńskiego wspomniałem, bo to część tego trio. Tak, Rzecznik. A sam Radek Sołtys to był taki człowiek, z którym mam dzisiaj bardzo ciepłe relacje. To był człowiek, z którym się bałem i ja mu to po latach wspomniałem. Trochę się nie dziwię. Tak, no niektórzy mogą pamiętać z jakich powodów. Niektórzy nie, ale w każdym razie rzeczywiście miałem tam naprawdę fefry, jak chodziłem na konferencję prasową i w tym budyneczku za koroną stadionu widziałem go gdzieś na schodach, to czekałem aż przejdzie.

Rozumiem, że wolisz zdecydowanie tą rolę kibica niż dziennikarza zajmującego się przy lechu. Wiecie co, ja bardzo przeżywam mecze i to jest taka prawda, że byłem na meczach w Turynie, byłem na meczach w Manchesterze, byłem na wielu wyjazdach. Gdzie no miałem to szczęście, że jak gdyby to były mecze, które mimo na przykład porażki w Manchesterze, one dawały i tak dużo frajdy, bo byliśmy w takim miejscu, w którym nie byliśmy nigdy wcześniej, tak? Więc jakby i tak miałem tego świadomość, że uczestniczę w czymś wyjątkowym. Natomiast też wydarzały się w historii Lecha mecze jak z Islandczykami, na których na szczęście nie byłem osobą tworzącą potem materiały, bo pierwsze co chciałem zrobić po końcowym gwizdku to coś rozwalić, a nie montować.

20:56 · Pytania o ulubionych piłkarzy 5

A mówiliśmy o Mirosławie Okońskim. Wiem, że to może pytanie nie jest najlepiej skonstruowane, bo te czasy się tak bardzo od siebie różniły, ale jeśli to najlepsze wspomnienie wyjazdowe, to czy na przykład Artiom Rudniew jest tym piłkarzem, którego najgłębiej w sercu nosisz? Nie mam piłkarza, którego noszę w sercu najbardziej. Ja po prostu jestem emocjonalnie związany z klubem. Pewnie znalazłoby się tych piłkarzy kilkunastu, gdybyś zapytał mnie o tych kilkunastu takich rzeczywiście, których gdzieś tam ceniłem, to od tego Golińskiego, o którym gdzieś tam już wspominałem, zabrałbym taką jedenastkę, ale nie mam takiego piłkarza, bo ja jestem po prostu kibicem klubu, kibicem Lecha Poznań.

I tak naprawdę w każdej takiej drużynie oczywiście mam swoich ulubionych walczaków. Bardzo lubię Puchacza swego czasu za tą walkę, za zadziorność. Jakby piłkarz, który też miewał momenty bardzo słabe i tak dalej. W każdej drużynie Lecha znajdowałem piłkarza. Nie był to na pewno Robert Lewandowski. Mimo, że strzelał mnóstwo bramek, to nie był to piłkarz, którego jakoś specjalnie szanowałem, ponieważ nie był to typ takiego dowódcy na boisku. Ja jednak wolałem tych, wiecie, tych, którzy, tak jak nie wiem, nawet Świerczewski przez chwilę był, tak? To był wojownik, to był po prostu gościu, który jak się spinał z zawodnikiem z drużyny przeciwnej, to chciałeś być obok niego w tym momencie i pomóc mu wyjaśnić i przekonać tego drugiego do naszej relacji, nie? To w obecnym lechu rozumiem Bartosz Salamon.

Na stadionie na Camp Nou było 40 tysięcy widzów, a rywalem był Real Oviedo. Nawet nie wiem, no nie, na pewno nie jest La Liga B, jest gdzieś jeszcze niżej. I tenże Real Oviedo, to chyba Klajfert grał wtedy w Barcelonie. Barcelona trafiła raz w słupek, ale tak poza tym to była Barcelona, która potykała się o własne nogi. I ten Real Oviedo wygrał z Barceloną 1-0, ale ja wychodząc z tego stadionu, siedząc jeszcze obok fantastycznych kibiców, którzy widzieli, że nie śpiewam piosenek, zapytali skąd jestem, a potem siedząc w knajpie pod Camp Nou zostałem przez nich zapytany skąd jestem, mówię, że z Polski, a oni pierwsze pytanie, które mieli, ale ze stolicy? Nie, nie, nie ze stolicy. No i od słowa do słowa opowiadałem o historii Lecha Poznań i oni powiedzieli, no to mamy taką samą historię i możesz być już naszym socios.

To pamiętali wtedy ten mecz z Lechem? Nie. Dla nich to był jeden z wielu meczów, także to nie jest ta drużyna, która akurat by pamiętała. Przynajmniej nie ci kibice, którzy tam wtedy się pojawili, ale też oni byli w podobnym wieku do mnie, a ja paradoksalnie na meczu z Barceloną w Poznaniu nie byłem. Jeszcze byłeś za młody chyba. Ja nawet, szczerze mówiąc, kiedyś z tatą rozmawiałem na ten temat, dlaczego ojciec mnie na ten mecz nie zabrał, bo też mogliśmy się na ten mecz dostać. A ojciec oparł, nie wiem, po prostu. Wziął mnie na górni kawałek. Właśnie jeszcze tak wracając do tego wątku, kto za granicą słyszał o Lechu, to czasami jak bywam w różnych miejscach, to też lubię różnych ludzi spytać o tego Lecha. I szczerze powiedziawszy, byłem w Neapolu, teraz na świętowaniu mistrzostwa, pytałem pana pracownika sklepu Lech Poznań, oczywiście wiedział, co to za klub.

Teraz jeszcze robiłem niedawno tekst... Bo tak ci powiedział tylko. Nie, raczej nie. Byłem we Florencji, ale to jeszcze przed tym drugim meczem Lecha z Fiorentiną, zanim się jeszcze ten sezon z Johnem Van Den Bromem rozpoczął. I też bardzo dobrze Lecha Poznań pamiętali z tej rywalizacji, jak jeszcze Jan Urban był trenerem, ale też trzy tygodnie temu robiłem taki tekst o AS Romie, jak sobie dobrze radzi z De Rossi. I tam już nie pytałem dziennikarza z Rzymu o Lecha Poznań, ale powiedziałem mu, że jestem z Poznania, to mi powiedział O, Poznań, to wiadomo, tutaj Lech i że Lech ma opinię takiego klubu we Włoszech, który dobrze sobie radzi w Europie, więc to gdzieś tam już w głowach zasnął. Ale oczywiście, ja teraz byłem w Grecji i byłem sobie na przykład zwiedzać stadion Paoku Saloniki i byłem w sklepie Paoku i pan też pyta mnie skąd jestem, ja mówię, że jestem z Poznania, a on mówi, o, lek Poznań.

34:48 · Pasje i marzenia 4

Tak jak te stadiony, o których mówisz, ale wraca potem do Polski i mówi, Polska to jest piękny kraj, bogaty, piękny naprawdę kraj i tak mamy ze stadionami. A mówiłeś o tym, o Wiki i Lechu, że on wstaje rano. Ja mam jeszcze taki problem, problem nie problem, drugą pasję, bo jak na przykład jeżdżę na mecze Lecha gdzieś za granicę, Ja jednak jestem dziennikarzem muzycznym i staram się być w miejscach związanych z muzyką. Jak mieliśmy mecz w Sztokholmie, a byłem z ekipą, serdecznie pozdrawiam, Lech Poznań, Janusze, mamy taką grupę kibicowską i mamy nawet własne szaliki, to ja przecież chciałem też zobaczyć miejsca związane z muzyką. Na przykład Sztokholm jest miejscem, w którym powstawały takie hity jak Hit Me Baby, One More Time, Britney Spears.

Jeszcze trzeba sprawić, żeby żona nie była zbyt niezadowolona. Tak, ale to w przypadku wyjazdów z żoną jest to o tyle łatwiejsze, że zwykle są to dłuższe wyjazdy i następnego dnia można stanąć na uszach i jakoś spróbować zadośćuczynić się tym błędom. To ja ci zadam jeszcze jedno głupie pytanie. Zacząłeś już mówić właśnie o W tej próbie łączenia pasji jesteś kibicem, ale dziennikarzem przede wszystkim muzycznym, w sumie głównie muzycznym, więc gdybyś mógł postawić obok siebie, nie wiem teraz czy dobrze trafię, bo nie jestem pewien czy wszystkie twoje gusta muzyczne znam wystarczająco dobrze, ale wyobraźmy sobie, że masz bilet na koncert Nirwany i bilet na koncert Lecha w Lidze Mistrzów.

Wiesz co, trochę abstrakcyjne pytanie. Bardzo abstrakcyjne i głupie oczywiście. Ale to mówię o sytuacji czysto hipotetycznej, że Nirvana cały czas gra i jest na topie. To jest trochę pytanie poniżej pasa. Oczywiście, że tak. Znaczy tak, zakładając, że Lech zagra jeszcze dwa inne mecze, bo chociażby, nie no, zagrałby jeszcze pięć powiedzmy sobie i jakbym wiedział, że Lech jest w Lidze Mistrzów, to pewnie byłbym na każdym meczu wyjazdowym. No to poszedłbym na koncert. Poszedłbym na koncert, ale tylko mając taką świadomość, że mam jeszcze pięć innych okazji. Chyba, no chyba, bo to jest zawsze takie pytanie, że trafiłbym na mecz z potentatem, którego moglibyśmy już nigdy więcej nie zobaczyć.

Ponieważ zaczął się właśnie Wielki Tydzień, przed nami święta Wielkiej Nocy, to chcielibyśmy wszystkim Wam już w tym miejscu, bo się nie usłyszymy przed Wielką Niedzielą, życzyć Wam wszystkiego dobrego z okazji zbliżających się świąt. Dużo zdrowia i dużo czasu spędzonego z bliskimi. No i wszystkiego, wszystkiego dobrego. Lech gra w poniedziałek wielkanocny o godzinie 15 w Mielcu. Damy Wam jeszcze z Radkiem znać, w jaki sposób się z Wami usłyszymy bądź zobaczymy, bo chodzi nam po głowie pomysł, aby tym razem nie nagrywać podcastu, a zrobić z Wami świąteczny live na naszym YouTube kanale, ale damy Wam jeszcze

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.