Anna Walkowiak

Poza Schematem. Dzień dobry, witam państwa serdecznie przy mikrofonie Aleksandra Chromada w audycji Poza Schematem. Dzisiaj moją gościnią jest Anna Walkowiak, prezeska i założycielka fundacji Africa Help. Dzień dobry Aniu. Dzień dobry, witam. Przyznam, że od dawna chciałam cię zaprosić tutaj do rozmowy, bo działanie waszej fundacji tutaj w Poznaniu na rzecz osób w Afryce jest dla mnie jakimś takim niebywałym czynem i wydaje mi się, że wymaga nie tylko odwagi, ale też takiego To było uparcie, żeby to robić, żeby realizować na taką odległość. Czy możesz opowiedzieć, jak w ogóle doszło do powstania fundacji Africa Help w Poznaniu? Fundacja została zarejestrowana w 2017 roku, ale tak naprawdę zaczęliśmy działać od 2020.

Znaczy ja zaczęłam działać, bo na początku to byłam tylko ja i zaczęłam działać w 2020 roku. No przygotowywałam się powoli do tego, otworzyłam stronę internetową, jakby czyniłam wszystkie przygotowania, żeby fundacja faktycznie no stała się takim podmiotem, który jest zauważalny, może mieć i swoją stronę internetową. Nawiązywałam kontakty z krajami, w których chciałam działać. Nawiązałam kontakt też z inną fundacją z Warszawy, żeby w ogóle nauczyć się, jak pomaga się w Afryce. I pierwszy raz pojechałam w listopadzie 2020 roku do Tanzanii. Tam po raz pierwszy trafiłam właśnie do księdza Marka Gdzickiego, Anna Walkowiak.

A nie mają takich podstawowych potrzeb życiowych jak woda, dostęp do podstawowych urządzeń sanitarnych zabezpieczających jakieś w miarę takie warunki higieniczne, które powodują, że nie rozprzestrzeniają się te ciężkie choroby. No i postanowiłam wybudować studnie. I potem po powrocie rozpoczęłam właśnie kwestowanie najpierw w kościołach. Dosyć szybko zebrałam na tą studnię, bo w przeciągu dwóch miesięcy w zasadzie. Pierwsza studnia to było około 10 tysięcy dolarów. I pamiętam, że to się udało zebrać w miarę szybko. Miałam już uzbieraną połowę kwoty. I w jednej z parafii poznańskich podszedł do mnie po prostu człowiek, który powiedział, że on mi da pozostałą kwotę na zbudowanie tej studni, co było dla mnie bardzo takim wzruszającym momentem. No, że po prostu ludzie mają tak otwarte serca i potrafią po prostu zaufać i zaufać fundacji, która zresztą tak naprawdę była świeżą fundacją i robiła pierwszy projekt.

A jeszcze chciałabym cię zatrzymać przy samym początku, bo ta decyzja, jadę do Tanzanii, żeby w ogóle zobaczyć, jak żyją ludzie, tak? To rozumiem, że już w tym była taka misja. To nie była turystyczna podróż, tylko jakaś chęć zobaczenia, tak? No tak, to było tylko i wyłącznie już pod projekt. Tak, tak. Ja się wcześniej spotkałam z księdzem Markiem, który był w Polsce i w Poznaniu, w Farze Poznańskiej spotkaliśmy się w lipcu. On mi wtedy długo opowiadał o tym, co się dzieje w Tanzanii, o tym, jak wygląda życie w Afryce. On jest tam już 30 lat misjonarzem, także ma ogromne doświadczenie. Posługiwał na różnych misjach i zakładał różne placówki misyjne. To była też pandemia, bo to był środek pandemii, więc były dodatkowe obostrzenia wyjazdowe. No i wtedy stwierdziłam, że dobrze, że w takim razie ja przyjadę i umówiliśmy się na listopad, bo wtedy też robi się badania poziomu wody i szuka się miejsc, gdzie można zrobić odwiert studni.

No i to była przyczyna, dla której tam pojechałam. No i oczywiście nakręcenie materiału z ludźmi, pokazanie też tego potem tutaj potencjalnym darczyńcom i osobom, jaka przepaść jest między życiem w Europie, a życiem w Afryce. Ale zakładam, że musiałaś tę decyzję jakoś ważyć. Jechać, nie jechać, chce pomagać, nie chce. I co sprawiło, że stwierdziłaś, że jedziesz i że wchodzisz w to, że będziesz działać? Bo myślę sobie, że ten moment tej decyzji jest taki kluczowy chyba w powstaniu Fundacji Africa Help. Jeżeli chodzi o samo pomaganie, to ja wiedziałam, że będę kiedyś w tej Afryce pomagać, bo zawsze tę Afrykę miałam w sercu i ciągnęło mnie tam. Więc to jakby gdzieś tam się przefijało już od studiów. Pomagałam w różnych miejscach w Polsce jeszcze na studiach, między innymi w organizacji Burego Misia w Kościerzynie.

Anna Walkowiak. Bardzo trudny w moim życiu nastąpił właśnie w latach mniej więcej 2018-2020. To spowodowało, że stwierdziłam, że to jest chyba ten moment, kiedy powinnam już robić to, co czuję, czyli to, co tak naprawdę gdzieś tam wypływa z tej potrzeby serca. No i to był ten moment, kiedy już podjęłam decyzję i wiedziałam, że chcę to robić. I zaczęłam od tego, że zaczęłam robić z moimi córkami Poza Schematem.

Ale wracając do samej fundacji. Co teraz dzieje się? Jakie są wasze plany? W tym roku zrobiliśmy trzy bardzo duże projekty, w tym dwa w Afryce i jeden w Polsce. Dwa w Afryce to był wyjazd medyczny, taki typowo wolontariat medyczny w dwa miejsca w Ugandzie. Jedno to było Fanta Health Center w Matudze. Wybudowany przez polskich ojców franciszkanów konwentualnych szpital po prostu i tam pojechaliśmy z lekarzami dr Ewą Barcz i dr Beatą Rutkowską. Pojechaliśmy właśnie przeprowadzić operacje ginekologiczne, pomóc kobietom, których po prostu nie stać na leczenie, bo trzeba dodać, że w Ugandzie, w ogóle w całej Afryce leczenie jest odpłatne, czyli nie ma żadnej bezpłatnej opieki medycznej.

W związku z tym postanowiliśmy tam pomóc. Najpierw tam były przeprowadzone 11 operacji. Potem pojechaliśmy do obozu dla uchodźców w Sudanie Południowym, który jest na drugim końcu kraju. Tam też najpierw przeprowadziliśmy 200 badań diagnostycznych za pomocą przenośnego USG. I na tej podstawie kobiety były kwalifikowane do zabiegów medycznych. A potem w ośrodku, który nam użyczył jakby salę, były przeprowadzone te operacje. Te kobiety zostały tam przywiezione i zostały przeprowadzone operacje. Przy czym trzeba podkreślić, że warunki w tych ośrodkach, szczególnie w tym obozie dla uchodźców, to jest gdzieś mniej więcej lata 40 XX wieku. Naprawdę bardzo trudne warunki. Korzystaliśmy z pomocy lekarzy tamtejszych, ale tak naprawdę to był anestezjolog i jeden lekarz ogólny, taki generalny tego ośrodka.

Łącznie 21 takich poważnych operacji zostało przeprowadzonych. To był pierwszy główny projekt. Drugi projekt to było w Tanzanii w naszym ośrodku, który wybudowaliśmy w Przychodni. Zrobiliśmy laboratorium i laboratorium funkcjonuje. Także oprócz tego robiliśmy szkolenia dla miejscowej kadry medycznej z diagnostyki laboratoryjnej i z chorób przenoszonych drogą płciową. Także dla miejscowych kobiet, ponieważ jak się okazało po licznych badaniach, które tam wykonały nasze lekarki, co czwarta osoba jest chora na kiłę. Co trzecia na AIDS, także ogromna ilość bardzo ciężkich chorób nieleczonych przez lata. Generalnie jest co robić tam. No a trzeci projekt to jest Afrykański Dom Mody, który stworzyłam tutaj w czerwcu tego roku. To jest jakiś taki dodatkowy projekt polegający na tym, że można przynosić do fundacji, do nas na Kramarską, odzież z drugiego obiegu i też można taką odzież sobie w zamian za datki nabywać.

No i oprócz tego mamy rękodzieło afrykańskie tam. I cały dochód z tego projektu tego Afrykańskiego Domu Mody jest przeznaczany na projekty w Afryce. Czyli teraz na końcu listopada zakończyliśmy pierwszą zbiórkę, zebraliśmy 7 tysięcy dolarów i te środki są przekazane na budowę sanitariatów właśnie w obozie dla uchodźców z Sudanu Południowego, które nam prowadzą werbiści, księża werbiści tam na miejscu. Jak łączysz te światy, widząc to życie tam i żyjąc tutaj w Polsce jednocześnie? Widzę jaka jest przepaść, widzę też jeżdżąc z wolontariuszami, jak oni podchodzą do tego, jak są tam na chwilę, jak często no niestety zniechęcają się do tej pomocy. Oczywiście to nie jest ich wina, ale po prostu jest ciężko zrozumieć ten świat. Afryka jest trudnym światem i ludzie są też zupełnie inni, jest zupełnie inna mentalność. Nie możemy przyrównywać w ogóle naszej europejskiej mentalności do ich.

Nam się często wydaje, że oni są, że wolniej łapią, że nie potrafią czegoś, że im się nie chce. To jest nieprawda. To są uproszczenia stosowane przez Europejczyków, które są całkowitą nieprawdą. Trzeba mieć do nich po prostu cierpliwość, trzeba mieć wytrwałość do działań tam i wtedy się wszystko uda i wszystko się zmieni i da się to wszystko pogodzić. Ja jeszcze tylko chciałam wspomnieć, bo nie wspomniałam o projekcie naszym adopcji edukacyjnej. Właśnie dzieci z obozu dla uchodźców są pozbawione edukacji w szkole średniej, dlatego że nie ma szkół średnich w tym obozie. Obóz liczy 300 tysięcy osób, a większość z nich to jest młodzież i dzieci. I problem polega na tym, że nie ma szkół średnich, a w szkołach podstawowych jest po 300 osób w klasie. No więc wychodząc po ósmej klasie, to ledwo się nauczą czytać i pisać. W związku z tym mamy projekt taki, że opłacamy im czesny internet w szkole średniej, poza obozem. I w tej chwili mamy dwadzieścioro dzieci pod opieką i chcemy wziąć kolejne pięcioro i potrzebujemy darczyńców.

Także jeżeli ktoś z Państwa słuchając tej audycji chciałby się w to włączyć, to zapraszam do kontaktu i wszystko wytłumaczę, jak to wygląda już osobiście. Dziękuję ci bardzo Aniu, trzymam kciuki za działania waszej fundacji, a państwa serdecznie zapraszam do śledzenia projektów i akcji podejmowanych przez fundację Africa Help. Moją gościnią była Anna Walkowiak, założycielka i prezeska fundacji Africa Help, a ja nazywam się Aleksandra Chromada i zapraszam do kolejnej audycji. Poza Schematem.