[PRRC]: prof. dr hab. Urszula Bobryk

Muszę powiedzieć, że zdarzyło się takie spotkanie w ambasadzie polskiej w Paryżu kilkanaście lat temu, dwanaście lat temu, jak dobrze pamiętam. Śpiewaliśmy muzykę polską, francuską i podszedł do mnie pan ambasador mówiąc, czy mamy coś z repertuary Stanisława Moniuszni. Śpiewaliśmy kilkakrotnie. Okazało się, że na koncercie jest pra-prawnuczka Stanisława Moniuszki. Ale cóż, był wśród chórzystów student z Instytutu Muzyki, na egzaminie którego byłam, gdzie śpiewał właśnie kozaka Stanisława Moniuszki.

Zapytałam, czy by zaśpiewał Sola. I on to z marszu zaśpiewał tak przepięknie, że wzruszył nie tylko wnuczkę Stanisława Moniuszkę, ale również całą salę. Także zdarzają się takie również miłe spotkania, jak z prawnuczką. Nigdy nie myślałam, że spotkam Stanisława Moniuszki. To są przygody, to są spotkania, to są nieustające wyzwania i myślę, że potrzebujemy w tym takim trudnym czasie Bo trudny czas jest chociażby, że w chórze śpiewają studenci z Ukrainy. Im jest potrzeba oderwania się, nie myślenia o tej trudnej sytuacji.