[PRRC]: Leszek Orłowski
Liga Mistrzów UEFA to rozgrywki, które elektryzują kibiców na całym świecie. Każdy finał to osobna opowieść, która zapisała się na kartach historii futbolu.O tych emocjonujących rozgrywkach rozmawialiśmy z Leszkiem Orłowskim – komentatorem CANAL+ SPORT i dziennikarzem Piłka Nożna, który w swoich książkach podsumował 30 lat Ligi Mistrzów.Na program zaprasza Rafał Małys.
Przy mikrofonie Rafał Małys. Witam i zapraszam na sportową odsłonę Porannej Rozmowy Radia Centrum. Liga Mistrzów to bez dwóch zdań najlepsze klubowe rozgrywki piłkarskie na świecie. Tegoroczną edycję po raz pierwszy w historii wygrało PSG. O tych międzynarodowych rozgrywkach porozmawiamy z Leszkiem Orłowskim, dziennikarzem tygodnika Piłka Nożna, komentatorem Kanal+, a także autorem książek z historii piłki nożnej, między innymi 30 lat Ligi Mistrzów. Witam Pana bardzo serdecznie. Dzień dobry. Panie Leszku, podsumował Pan 30 kolejnych edycji Ligi Mistrzów, licząc od sezonu 92-93. Skąd w ogóle wziął się pomysł na te książki? Liga Mistrzów to najlepsza liga na świecie. To doskonale wszyscy wiedzą. Oczywiście gdy Liga Mistrzów powstawała wiele osób było przeciwnych tej nowej formule rozgrywek.
No ale to można było tylko deklarować niechęć do Ligi Mistrzów. Praktykować ją było trudno. Każdy kibic po prostu Ligę Mistrzów oglądać musiał. A z biegiem czasu myślę wszyscy Ligę Mistrzów pokochali. Napisałem tę książkę by fanom futbolu przypomnieć po prostu Jak to było znaleźć ciekawe historie, anegdoty związane z poszczególnymi sezonami, napisać szerzej o zwycięzcach Ligi Mistrzów przez te 30 lat. Zasadą tej książki generalną przyjęto przeze mnie było hasło, przeżyjmy to jeszcze raz. Wydaje się teraz tak z perspektywy czasu, że to było zaskoczenie chyba, że ludziom nie podobał się pomysł Ligi Mistrzów, bo teraz jest to rzeczywiście najbardziej emocjonująca piłkarska rozgrywka, ale wtedy, tak jak Pan powiedział, ludzie byli przeciwni, ale chyba nas to nie dziwi, bo nawet dzisiaj, kiedy pojawiają się nowe pomysły, ludzie to krytykują, zanim rzeczywiście zaznają tego smaku.
Tak było chociażby z systemem VAR. Tak, wiele osób, jeszcze do dziś spotykam czasami takich kibiców, kolegów także z branży dziennikarskiej, którzy mówią, że Liga Mistrzów powinna gromadzić mistrzów, powinna być rywalizacją mistrzów, a więc wyłącznie zwycięzców lig poszczególnych krajów, bo inaczej Nie jest godna tej nazwy. Ja im zawsze odpowiadam, że słowo mistrz można rozumieć dwojako. Po pierwsze jako zwycięzcę rywalizacji o nazwie mistrzostwa na przykład kraju, ale w drugim rozumieniu jest to ktoś, w tym przypadku zespół, który osiągnął mistrzowską klasę. Ja przychylam się zdecydowanie ku tej drugiej, ku temu drugiemu rozumieniu słowa mistrz, w tym według tej definicji w Hiszpanii czy Anglii może być sześciu albo siedmiu mistrzów, czyli drużyn, które dotarły do światowego poziomu,
W krajach marginalnych z futbolowego punktu widzenia może nie być mistrza żadnego. Jeśli przyjmiemy właśnie tę drugą definicję słowa mistrz, to Liga Mistrzów jest jak najbardziej adekwatną nazwą właśnie dla takiej rywalizacji, jaką oglądamy od wielu lat, w której bierze udział po kilka klubów z danej ligi, z danego kraju, za to inne nie są reprezentowane. Dlaczego akurat książki opowiadają o 30 latach Ligi Mistrzów, a nie na przykład ćwierćwieczu? No bo wpadłem na pomysł napisania tej książki, kiedy Liga Mistrzów przekroczyła już 25 lat, więc musiałem poczekać do kolejnej okrągłej rocznicy, która była właśnie rocznicą 30.
Wcześniej pisałem książki o historii hiszpańskiego futbolu i tak mi czas zleciał. Właśnie tutaj, zagłębiając się w książkę o Lidze Mistrzów, widać ogromną masę szczegółów, jeżeli chodzi o każdą z tych edycji. I zastanawia mnie, czy Pan ograniczał się jedynie do czytania relacji prasowych, czy także oglądał retransmisję tych przeszłych meczów? No oczywiście, że oglądałem, zwłaszcza, jeśli mówimy, zwłaszcza finałów, półfinałów, starałem się opierać, starałem się przypomnieć sobie te wszystkie najważniejsze wydarzenia, całe mecze bądź skróty, więc jedno i drugie, ale oczywiście przekraczało możliwości jednego autora obejrzenie wszystkich meczów, o których tutaj napisałem, bo jest ich całe mnóstwo.
Nie będę ukrywać, że początek Ligi Mistrzów, czyli sezon 92-93, to jeszcze nie moje czasy, ale czytając pana książkę, muszę przyznać, że to było dla mnie ogromne zaskoczenie, że faza grupowa składała się tylko z dwóch grup po cztery zespoły. Wówczas Liga Mistrzów generowała równie emocjonującą rywalizację, tak jak dzisiaj? Tak, oczywiście, że tak. To była taka, można powiedzieć, faza przejściowa. To była liga mistrzów też w rozumieniu, w pierwszym rozumieniu słowa mistrz, czyli grali tylko mistrzowie poszczególnych krajów. Oczywiście ja Sięgam pamięcią znacznie dalej taką kibicowską dość niż start Ligi Mistrzów w formule grupowej. Zawsze to były rozgrywki, które gromadziły przed telewizorami w naszym kraju wszystkich kibiców.
Najpierw ta pierwsza zmiana nie była aż taką radykalną. Bo owszem, pojawiła się ta faza grupowa, ale tak naprawdę Ligą Mistrzów były też wcześniejsze zmagania, które pozwalały wyłonić tę ósemkę, ósemkę, która potem grała w fazie grupowej. Więc tak, tak, emocje, ekscytacja były dokładnie takie same. A w tych latach 90. łatwiej czy może trudniej było odnieść triumf w tych rozgrywkach? No pewno łatwiej w tym sensie, że jednak było mniej pretendentów, jeśli gra tylko mistrz danego kraju, no to jest powiedzmy Barcelona czy Real, ale nie ma drugiej z tych drużyn, więc liczba dla zespołu, który został mistrzem Anglii, Hiszpanii, Niemiec, Włoch, liczba potencjalnych konkurentów do
Takich liczących się realnych do triumfu końcowego była znacznie mniejsza niż jest teraz. Wiadomo, że fakt, iż w jednym sezonie mistrzem jest Real nie oznacza, że w kolejnym sezonie on jest najlepszą hiszpańską drużyną. Może nią być już spokojnie Barcelona, więc obecność wicemistrza danego kraju jest olbrzymim utrudnieniem dla mistrza, by zakończył rywalizację zwycięsko, jeśli mówimy oczywiście o tych najsilniejszych ligach. Młodzi kibice przede wszystkim Ligę Mistrzów kojarzą z tym formatem, co mieliśmy 8 grup po 4 zespoły. Pana zdaniem to był taki optymalny format dla tych rozgrywek? Nie wiem, czy o jakimś optymalnym formacie w ogóle możemy mówić, czy kiedykolwiek on został znaleziony.
W zasadzie od wielu lat już nie występujące, dlatego ja nie jestem zwolennikiem egalitaryzmu w Lidze Mistrzów, tylko elitaryzmu, żeby to były naprawdę elitarne rozgrywki i ta druga faza grupowa w tych sezonach, o których wspomniałem, uważam, że byłaby bardzo dobra i byłaby strzałem w dziesiątkę, gdyby nie była poprzedzona tą monotonną pierwszą. A jak w tamtych czasach układało się to tak zwane top 5 lig? Bo dzisiaj to wiemy, że jest to rzeczywiście Anglia, Hiszpania, Włochy, Niemcy, Francja. A wcześniej właśnie, które ligi rzeczywiście się tak jeszcze wyróżniały, a nie były takimi oczywistymi dzisiaj? Wystarczy spojrzeć na listę triumfatorów Ligi Mistrzów, żeby zauważyć, że w zasadzie możemy mówić o wielkiej czwórce Anglia, Hiszpania.
Włochy i Niemcy mogliśmy, tak? Teraz Paris Saint-Germain jako dopiero drugi klub francuski przecież po Olympique Marsylii, a ostatnim, pierwszym zwycięzcy Ligi Mistrzów. Taką klamrą można spiąć dotychczasowe dzieje właśnie tych rozgrywek od Marsylii do Paryża. Więc Francja była troszkę niżej notowana poza tą wielką czwórką i raczej bym ją szeregował w tych całych, całym okresie. Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku.
Miał szansę naprawdę na wielki sukces. Więc ta hierarchia była bardzo podobna. Ona się od wielu, wielu lat nie zmienia i pewnie się już nigdy nie zmieni. Dzięki Paryżowi, dzięki jego klasie można też mówić, że Liga Francjowska rzeczywiście w tym top 5 jest jako ten piąty wagon. Skoro Pan już przywołał temat PSG, to przy każdej edycji Ligi Mistrzów, którą Pan opisał, starał się Pan na sam koniec po finale ocenić wkład zwycięskiej drużyny w rozwój futbolu. Triumf PSG i Luisa Enrique, co może wnieść? Bardzo dużo. To jest w tej chwili futbol idealny, to co gra Paris Saint-Germain. Futbol, w którym na boisku są same gwiazdy, ale wszystkie gwiazdy biegają.
No i o to chodzi przecież, żeby mieć jak najlepszych piłkarzy, żeby oni ciężko pracowali fantastycznie. Ich kierownictwo sportowe Paris Saint-Germain I Luis Enrique po wynajdowali. Przecież to nie było oczywiste, kiedy ci piłkarze dołączali do kadry Paris Saint-Germain, tacy jak Vitinha, João Neves, Paco, Nuno Mendes, Desirée Due, że to są gwiazdy, że to są piłkarze, którzy bardzo szybko osiągną światowy poziom, a tak się właśnie stało. Myślę, że to jest coś, do czego zmierzali Wszyscy trenerzy drużyn grających w Lidze Mistrzów, ale nie tylko, żeby mieć jak najlepszych piłkarzy, a jednocześnie skłonić ich do ciężkiej pracy na boisku, a wiadomo jak o to jest czasami ciężko, jak ciężko o to było choćby w Paryżu, gdy w ataku grali Messi, Neymar i Kylian Mbappe.
Cypul szybki, energetyczny, zorientowany na grę ofensywną, na utrzymywanie się przy piłce, ale nie dla samego utrzymywania się, lecz jak w pewnym momencie zeszła na manowce gra Barcelony, Poerze Pepa Guardioli, ale po to, żeby jak najczęściej kąsać rywali, żeby wykorzystywać każdą okazję do zaatakowania ich strefy obronnej. Trudno nie być zachwyconym futbolem Paris Saint-Germain, przy czym oczywiście nie jest to pierwszy triumfator Ligi Mistrzów, o którym można wypowiadać się w samych superlatywach. Myślę tu nie tylko o Barcelonie, Pepa Guardioli, jakiejś drużynie wciąż Z jednej strony futbol idzie do przodu nieustannie, natomiast można też powiedzieć, że wszystko już było, tylko trzeba tę zwycięską formułę cały czas odświeżać i jej szukać.
Było mimo wszystko o PSG. Na jesieni nie można jeszcze było mówić, że to jest najlepsza drużyna na świecie, co było widać nawet w Lidze Mistrzów, patrząc, że nie mieli tego bezpośredniego awansu przez to przejść takie, co to było. No tak, takim założycielskim meczem tej wielkiej drużyny Paris Saint-Germain to było niewątpliwe spotkanie z Manchesterem City, które Paris potrzebował wygrać, żeby w ogóle zakwalifikować się do kolejnej fazy, do fazy pucharowej. To się udało zrobić w stylu widowiskowym, odrabiając stratę do rywali. Jakby po tym meczu już było jasne, że wszystkie tryby zaskoczyły, że drużyna Weszła na właściwe tory i że bardzo trudno będzie ją pokonać w tej edycji Ligi Mistrzów.
Są dwie ekipy Paris Saint-Germain w tym sezonie. Pierwsza do meczu z City i druga od meczu z Manchester City właśnie. Czytam taką wypowiedź, że Arne Slot narzekał, że mimo tego, że wygrał tą fazę ligową Ligi Mistrzów, to musiał się mierzyć z PSG, czyli tak troszeczkę nieproporcjonalnie te siły były. Takie są reguły, jakie są. Paris Saint-Germain, Manchester City, Real Madrid zajęły takie miejsca, zwłaszcza City i Paris Saint-Germain zajęły takie miejsca, że od razu ich rywale w kolejnej fazie mieli pod górkę, bo właśnie trafiali na te dwa potężne zespoły. Na to się nic nie poradzi. Wielkie dzięki i do zobaczenia.
Brać życie jakie jest, pamiętajmy choćby jaką drogę, jak ciężką drogę po ostatniej triumf w Lidze Mistrzów miał Real Madryt. Też nie narzekano, wygrano po prostu co trzeba, więc narzekania zupełnie nie na miejscu. PSG wygrało Ligę Mistrzów po tej tzw. rewolucji, gdzie fazę grupową zastąpiono fazą ligową. Z perspektywy czasu, jak ocenia pan tę zmianę? Jeszcze nie jestem pewien, że to było dokładnie to, o co chodzi. Ten sezon na pewno jest udany i raczej czytając opinie w rozmaitych mediach, to trudno znaleźć negatywną, trudno znaleźć kogoś, kto by tęsknił za formułą poprzednią, która się trochę przejadła właśnie przez to, o czym mówiłem, przez to, że końcówka fazy grupowej przy 8 grupach
Names mentioned, Names mentioned, Names mentioned, Dłużej trzeba grać ofensywnie, myśląc także o strzelaniu goli, niż w wielu przypadkach działo się to wcześniej, więc tutaj też chyba nikt za tym nie tęskni, mimo że to tak wrosło w futbol, jak mówili komentatorzy, podwójne znaczenie goli na wyjeździe. Dziś trzeba mieć jedną taktykę, która Na koniec poruszmy polski wątek, bo nie ukrywajmy, że w Lidze Mistrzów brakuje polskich drużyn.
Widać nadzieję dla klubów z ekstraklasy, czy Europa nam za bardzo odjechała? Zawsze jakieś szanse są, natomiast Polska Liga to jest osobny świat, osobne uniwersum, nawet rządzące się trochę swoimi prawami. Problemem Polskiej Ligi jest brak takiej stałej elity. To jest Liga, czytałem tego typu zestawienia, w których jest najmniejsza różnica między dołem a górą tabeli, Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku.
Zasypywać różnicę wynikło z lepszego gdzie indziej zarządzania czy lepszego pozyskania większych środków do budżetu. Ale mówię, to jest temat na zupełnie inne rozważania. Nie sądzę, żeby polskie kluby w najbliższych latach do Ligi Mistrzów regularnie się dostawały właśnie z powodu tej specyfiki polskiej ekstraklasy, o której przed chwilą powiedziałem. A do tej pory jakie największe sukcesy polskich zespołów w Lidze Mistrzów Pan pamięta? Oczywiście Legia Warszawa i sezon 1994-95, kiedy Legia awansowała do ćwierćfinału, co było oczywiście wtedy o wiele, wiele łatwiejsze. Byłem na wszystkich tych meczach osobiście na stadionie przy Łazienkowskiej.
Pokazano wszystkie 19 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rafał Małys witam gościa i przedstawia Leszka Orłowskiego, dziennikarza i komentatora, który podsumował 30 lat Lidgi Mistrzów.
Leszek Orłowski opisuje początki Ligi Mistrzów i jego rolę w historii piłki nożnej, podkreślając, że początkowo była niepopularna, ale wraz z czasem stała się najważniejszą rozgrywką.
Orłowski wyjaśnia, że mistrz Ligi Mistrzów może być zdefiniowany jako zwycięzca ligi krajowej lub zespół, który osiągnął wysoki poziom w Europie.
Orłowski opisuje format fazy grupowej w latach 90. i jego zmiany, podkreślając, że obecny format jest optymalny.
Leszek Orłowski analizuje sukcesy Paris Saint-Germain w Lidze Mistrzów i ich wpływ na rozwój futbolu.
Orłowski ocenia sukcesy Paris Saint-Germain w sezonie 2021-2022 i jego wpływ na rozgrywki.
Rozmowa skupia się na zmianach w formule Ligi Mistrzów, w tym na zasady goli na wyjeździe.
Leszek Orłowski analizuje sytuację polskich drużyn w Lidze Mistrzów i ich szanse na regularne występy.
Rafał Małys podziękowuje Leszkowi Orłowski za rozmowę i zaprasza go na kolejne spotkanie.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Liga Mistrzów UEFA to rozgrywki, które elektryzują kibiców na całym świecie. Każdy finał to osobna opowieść, która zapisała się na kartach historii futbolu.
O tych emocjonujących rozgrywkach rozmawialiśmy z Leszkiem Orłowskim – komentatorem CANAL+ SPORT i dziennikarzem Piłka Nożna, który w swoich książkach podsumował 30 lat Ligi Mistrzów.
Na program zaprasza Rafał Małys.