[PRRC]: Jan Majewski

Poranna Rozmowa Radia Centrum. Dzień dobry, dzień dobry. Przed mikrofonem Joanna Kukier. Jak co środę witam was w Porannej Rozmowie Radia Centrum, a dziś z nami głos młodego pokolenia Jan Majewski. Cześć, dzień dobry. Witamy w naszym studiu. Dzień dobry, cześć. Nie wiem przypadkiem, czy to jest ekstra niegrzeczne, żeby na początku naszej rozmowy wypomniała Ci od razu wiek i z góry bardzo proszę Cię o wybaczenie i obiecuję to wyprowadzić, bo masz 20 lat i o rety, jakie to piękne i my tu po 30 wszyscy tęsknimy za tymi latami i słuchając Twoich tekstów trudno uwierzyć, że masz tyle lat. Czy to możliwe, że masz starą duszę? Kiedy poczułeś, że scena to Twój kierunek?

Może po kolei odpowiem. Czy mam starą duszę? Nie wiem, lubię stare utwory, stare zespoły, starych artystów, więc może coś jest. Ja jestem raczej taki spokojny, chociaż na scenie może niekoniecznie, więc chyba można powiedzieć, że mam starą duszę. A drugie pytanie to było, kiedy zacząłem myśleć o tym na poważnie, kiedy to poczułem. Kiedy poczułeś, że scena to jest to. No to chyba zawsze, tak mi się wydaje, że całe życie tak naprawdę jak byłem mały, to nie pamiętam kiedy tak nie było, że nie myślałem o sobie na scenie. Więc chyba całe życie, na pewno całe życie tak czuję to po prostu. Jan, zgodnie z profilem naszego radia, jest zanurzony w gitarowym, rockowym graniu.

Led Zeppelin, Jimi Hendrix i tu przepraszam, bo możliwe, że znowu rzucę ci łatkę, ale obiecuję, że to drugi i ostatni raz, bo artyści, młodzi artyści z pokolenia Gen Z wracają do tej muzyki. Skąd ten renesans? Skąd powrót do rocka? U mnie czy ogólnie? U ciebie i ogólnie. Jeśli możesz się wypowiedzieć w imię... Nie wiem, ja po prostu... Mój ulubiony zespół to Pink Floyd. Jakoś mogę się tak zanurzyć w tych utworach, w tej muzyce. Mogę sobie odpłynąć. Jest super ten zespół. Jimi Hendrix zrewolucjonizował gitarę. Wydaje mi się, że jest to najważniejszy gitarzysta w historii, jeden z najważniejszych artystów w historii muzyki.

I w muzyce jest tak samo i chyba to jest tak dlatego, tak mi się wydaje. No poza tym stara muzyka jest fajna, więc fajne, że tak jest. Pozwolę sobie bardzo szybko złamać dane słowo, które dałam przed chwilą. Płytę Niebezpiecznie Mi nagrałeś w 2023 roku, czyli byłeś jeszcze dwa lata młodszy niż teraz, kiedy byłeś nastolatkiem. A ja ją tak naprawdę nagrałem, jak miałem 16 lat, bo to jeszcze wcześniej ją nagrałem. I ona tą chwilę sobie dojrzała. Jeszcze dograłem jeden utwór, ale to już tylko jeden. I wydałem ją w 2023, ale zacząłem pracować nad nią jak miałem 16 lat. I tam są w ogóle... Nagrywałem ją jak miałem 16 lat, to w ogóle tam jeszcze byłem odżywny.

Czyli płyta powstawała w buncie szesnastolatka. Tak, tak. Niesamowite. Ta płyta wybrzmiewa w głośnikach już drugi rok. Co się zmieniło przez te ostatnie dwa lata? Co dała ci ta płyta? No w końcu wydałem płytę. Przede wszystkim po prostu tylko tyle, ile aż tyle i aż tyle. Tak naprawdę to już po premierze mogłem grać wszędzie te utwory, godzinne koncerty. Miałem taki premierowy koncert z tej okazji, z wydania tego albumu. Na pewno dużo mi to dało, bo byłem gdzieś tam w wielu miejscach z tego powodu, że właśnie wydałem płytę. No i najważniejsze jest to, że mogłem po prostu ją grać dzisiaj już tak naprawdę wszędzie od dawna.

No i wydałem płytę. To jest po prostu to. To mnie to dało. Która dojrzewała razem z tobą od szesnastego roku życia. Tak, tak. W jednej z piosenek śpiewasz. Ile jestem wart, kiedy trofeum lśni? Czy wciąż taki sam, gdy zatrzaskujesz drzwi? Ile jestem wart, żeby móc stać się kimś? To jest fragment twojej piosenki. I słuchając tego refrenu, pomyślałam o show biznesie, do którego wchodzisz. Mówi się, że jest to bardzo okrutny świat i z jednej strony na pewno bardzo pociągający, bo umożliwia wybicie się ze swoją twórczością. Jaki jest Twój pomysł na to? Bo z jednej strony media mają moc pod kątem klikalności, pod kątem udostępnień, ale też trzeba jakoś zabezpieczyć siebie.

Ja w ogóle, teraz jak tak sobie myślę, to... Bo wcześniej faktycznie myślałem sobie, że trzeba coś robić, żeby... W sensie chodzi mi o to, że trzeba czasem pójść na jakiś kompromis, żeby pomóc ze sobą, a czymś tam, żeby ktoś tego słuchał. Ale dzisiaj sobie myślę, że to jest w ogóle bez sensu i teraz będę robił to, co chcę po prostu. Tak w 100% wszystko, utwory mogą trwać 10 minut i... Nie chcę powiedzieć, że mnie nie obchodzi, bo mnie obchodzi, ale chodzi mi o to, że chciałbym zrobić takie, pokazać siebie jak najbardziej, po prostu wszystko ze mnie pokazać i dopiero ostatnio z tego zdałem sprawę, że teraz to już jest ten moment, kiedy już wiem co chcę i nie będę się ograniczał do niczego w ogóle.

Czyli czujesz tą moc twórczą. Znaczy czuję, że tak wydałem ten album i ten album był mój, chociaż dzisiaj też bym go troszkę zrobił inaczej, ale wiadomo to każdy artysta pewnie tego ma. Tak jak na przykład Gary Moore, którego wspomniałem wcześniej, on przechodzi przez wszystkie gatunki praktycznie muzyki. I w końcu tam wrócił gdzieś do bluesa, z którego jest najbardziej znany, potem znowu gdzieś odbiegł i potem znowu wydał płytę, powrót do bluesa, tak się nazywa tak naprawdę. I tak dotarło do mnie w końcu, że próbowałem robić jakieś takie rzeczy z myślą o tym, żeby, tak nieładnie powiem, żeby sprzedać ten album, w sensie żeby pokazać go ludziom, żeby jakoś dotrzeć do tych ludzi, o to mi chodzi tak naprawdę, żeby po prostu ktoś go słuchał, żeby mógł grać, bo wszędzie gdzie

Próbowałem się jakoś dostać, żeby grać jakieś koncerty, to zawsze ludzie mi mówili, że no wszystko fajnie, super, ale nie ma tego jednego utworu, który by pociągnął tę resztę. I próbowałem robić jakieś takie różne rzeczy, ale właśnie ostatnio się zdałem sprawę, że to nie ma sensu w ogóle, bo trzeba robić to, co się chce robić, bo inaczej nie ma sensu w ogóle być artystą. Obecnie pracujesz z amerykańskim producentem związanym z kultowym Sun Studio w Memphis, tym samym, w którym Elvis Presley rejestrował swoje pierwsze nagrania, nagrywał tam Johnny Cash, więc to jest super crazy. I jak przybiega, jak wygląda wasza współpraca z tym producentem? Bardzo dobrze, bardzo dobrze nam się pracuje. No już jesteśmy tak bliżej końca raczej niż bliżej początku.

Mam taki pomysł na moje następne utwory. One będą takie gitarowe, ale takie bardzo surowe, w sensie takim emocjonalnym, że one będą takie bardzo ze środka, takie aż Aż nieidealne przez to, że będą aż tak emocjonalne. Taki mam pomysł na to. I będą w takim gatunku takim alternatywno-rockowym, może bym to nazwał, ale takim jakbym miał porównać to do czegoś, to coś takiego jak Jeff Buckley i parę utworów może takich Miles Kane w takim vintage'owym stylu. Tak to widzę i tak to będzie. Trzymamy kciuki, żeby się nagrywało wspaniale. Twój ostatni single z Walentynek pod tytułem Zaryzykuję.

Jest to utwór o wewnętrznej walce między strachem a nadzieją na coś pięknego i prawdziwego. Utwór ten powstał we współpracy z producentem muzycznym Hotel Torino. Jakie ryzyko podejmuje Jan Majewski w tym utworze? Podejmuję takie ryzyko, że idę w stronę taką, która dotrze do większego grona i przy tym zachowując siebie. No więc ryzyko jest takie, że trochę musiałem pójść na kompromis wtedy. No i tak naprawdę to jest największe ryzyko. A sam utwór stworzyłem z Hotelem Torino, z taką chyba największą grupą producentów w Polsce. Jaką część procesu twórczego jest dla Ciebie najbardziej atrakcyjna?

Mam tu na myśli pomysł na piosenkę, pisanie tekstu, nagrywanie w studio, aranżacje, koncert, wystąpienia, wywiady. Która z tych części całego procesu, długiego, czasem skomplikowanego, jest Twoją ulubioną? Koncerty są najlepsze i też tworzenie nowych rzeczy jest super. Praca w studiu jest fajna. No to są moje ulubione rzeczy. Znaczy wydaje mi się, że najlepsze są koncerty, bo to jest fajne. Ale też super się tworzy nową muzykę i w studiu się też pracuje bardzo fajnie. Więc trudno mi chyba wybrać ulubioną, ale jak sobie myślę, którą miałbym robić do końca życia, no to bym chyba... W sensie jakbym miał wybrać tylko jedną z tych, to bym chyba wybrał... Znaczy na pewno bym wybrał granie koncertów.

A na przykład z którejś z tych składowych byś zrezygnował? Jakbyś mógł, to byś nie chciał tego robić. Ja nigdy nie chciałem być celebrytą i chyba nigdy nie będę, więc zrezygnowałbym bez wahania z jakichś takich ścianek i tak dalej, bo to nie jest dla mnie. Twoje brzmienie to połączenie klasycznego rocka i bardzo współczesnej wyrażliwości. Jak znalazłeś własny język w muzyce, która ma tak długą tradycję? Wydaje mi się, że to przychodzi tak po prostu. Nad tym się jakoś chyba nie zastanawia. Po prostu, co raz mówię, po prostu. Tak jak każdy lubi co innego, jeden lubi słuchać jazzu, drugi lubi słuchać rapu, trzeci lubi słuchać rocka, czwarty lubi słuchać jakiegoś innego gatunku, piąty muzyki klasycznej i tak dalej.

Nowa muzyka, którą... A, tylko dwa słowa bym powiedział. Mogły być dwa zdania. Dobra, to będą dwa zdania. I może być tam po prostu też uwzględnione. Może być po prostu, okej. Tak, to powiem, że moja nowa muzyka będzie... Taka emocjonalno-gitarowa... O, to w sumie tyle. Emocjonalno-gitarowa. To nawet chyba jest jedno słowo, o ile takie istnieje. To nawet się zmieściłem w... Tak, w dwóch słowach. Emocjonalną, gitarową muzykę będzie grał dla nas Jan Majewski, który był dzisiaj gościem Porannego Programu. Bardzo dziękujemy za rozmowę. Dziękuję bardzo. A za nami Poranna Rozmowa Radia Centrum. Kolejny program już jutro o tej samej porze. Była z wami Joanna Kukier.