[PRRC]: Adam Chmura

Super, no to już mamy to, że Lublin ci się podoba, to powiedz mi, jak podoba ci się w takim razie wiosna, bo jesteście zespołem hipisowskim, więc chyba wiosna jest waszym żywiołem. Tak, jak tylko się robi ciepło, to budzimy się do życia. Ja w ogóle i zespołowo, muzycznie i osobiście po prostu zawsze na zimę trochę usycham, jesteśmy jak te kwiaty nasze. Jak te żonkile, no nie? Rzeczywiście, wychodzimy na wiosnę, to daje nam to energii. Więcej nam się chce na pewno, kiedy przychodzi wiosna. Także no, wiosna daje kopa. Jak to jest być hippisem w 2025 roku, po właściwie prawie 50, no ponad 50 latach od kiedy to był taki boom na hippisów? Jak to jest być w Polsce hippisem teraz?

Także dla mnie bycie hipisem teraz to jest właśnie Próba urzeczywistnienia tych idei, życia według tych wartości. Wiadomo, to jest kompletnie inne w kontekście dzisiejszego świata, ale najważniejsze, żeby uśmiech nie schodził z twarzy. I jak z waszą muzyką? Czy w waszej muzyce też ten uśmiech jest ważny? Chyba najważniejszy. Zawsze się śmiejemy, że nasza muza składa się z szybkich, gęstych rytmów i z wesołkowatych, głupkowatych melodyjek. I jeszcze z dużej ilości energii. Tak, dużej ilości energii. Po naszym koncercie masz wyjść nabuzowany energią i uśmiechnięty od ucha do ucha. Choć stronimy też od bardziej agresywnych kawałków, ale czy w hippie nie może być czasem troszeczkę złości?