Usłyszała głos zmarłego dziecka. Finał sprawy przeraża #42

Dowiadujemy się z komunikatu. 25 kwietnia 2006 roku Tarnowska Prokuratura decyduje się umieścić zdjęcie 8-letniej Madzi w mediach i występuje z następującą wiadomością. Prokuratura Rejonowa w Tarnowie zwraca się z prośbą do osób, które widziały 31 marca 2006 roku po godzinie 13 widoczną na zdjęciu dziewczynkę, samą lub w towarzystwie jakiejkolwiek osoby dorosłej, o kontakt telefoniczny z prokuraturą lub najbliższą jednostką policji. Czytamy. Początkowo policja i prokuratura sądzi, że do zabójstwa małej Madzi doszło w wynajmowanym przez Krystynę i Elżbietę W. mieszkaniu na osiedlu Westerplatte.

W późniejszej fazie śledztwa wyszło na jaw, że Elżbieta W. w dalszym ciągu posiadała klucze do mieszkania przy ulicy Lwowskiej w Tarnowie i na podstawie oględzin tego miejsca wyszło na jaw, że to w tym mieszkaniu doszło do kolejnej zbrodni. W czasie oględzin zabezpieczono różowy szkolny tornister należący do małoletniej Madzi. Ponadto przy okazji oględzin mieszkania śledczym udało się ustalić, że kobieta W. ukradła jednemu ze swoich starych sąsiadów wózek, w którym ujawniono zwłoki dziewczynki. Elżbieta W. ponownie trafia do aresztu śledczego w Krakowie.

Sąd Okręgowy w Tarnowie skazał Elżbietę W. na karę dożywotniego pozbawienia wolności. Wyrok został zaskarżony przez obronę, a Krakowski Sąd Apelacyjny uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ostatecznie 29 czerwca 2009 roku zapadł prawomocny wyrok skazujący Elżbietę W. za zabójstwo 8-letniej Madzi. Kobieta została skazana na dożywocie. Na pewno sprawa jest zawiła i dziwna, ale jak patrzę z perspektywy, to przecież nie tak dawno na naszym kanale przedstawialiśmy sprawy zaginięcia dwóch kuzynek.

Dobrze się stało, że jednak sąd dawał zlecenie biegu z zakresu psychiatrii, żeby mieć pewność, że nie była w stanie niepoczytalności w momencie, kiedy dokonywała zabójstwa tej dziewczyny z windy i małej Madzi. Natomiast ja tutaj widzę takie coś charakterystycznego, które zawsze pojawiało się, gdy naszymi podejrzanymi stawała się kobieta, więc taki rys teatralny tej osobowości, prawda? Ona udaje choroby, ona udaje Jakieś urojenia, prawda, na głos, że głosy. No jest to taki klasyczny rys właśnie histrioniczny, teatralny. Przeważnie tego typu osobowości dopuszczają się tej zbrodni, ale trzeba też podkreślić, że bardzo rzadko mamy do czynienia jednak z taką kobietą, żeby tu można mówić już o seryjności, prawda, bo to nie jest jeden przypadek, tylko zaledwie w przeciągu sześciu lat dwa zabójstwa.