Fundacja z sercem
„Moją ‘idée fixe’ jest stworzenie w naszym policyjnym środowisku takiej organizacji, która objęłaby opieką wszystkich potrzebujących, również rodziny policjantów zmarłych”, nie tylko poległych na służbie – mówi Prezes Fundacji Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach - mł. insp. w st. spocz. Irena Zając. W policyjnym podcaście z cyklu #WspólnieBezpieczni opowiada również, dlaczego działalność Fundacji jest tak bardzo potrzebna oraz jaka jest historia jej powstania w burzliwych latach 90. Na kilka dni przed terminem wypełnienia zeznania podatkowego (w tym roku do 2 maja), zachęcamy jednocześnie do przekazania 1% na działalność Fundacji, która obchodzi w tym roku 25-lecie istnienia. Muzyka: Joshua Eblis „Health And Wellness”
Niestety zdarza się, że na służbie policjant ginie. Na pewno nasze podopieczne wdowy wciąż pamiętają dzień, kiedy policjant mąż wyszedł na służbę, co powiedział, jak to było. To są wspomnienia wyryte na twardym dysku w mózgu, to fakt. Moją taką ideą fikcji jest właśnie stworzenie w środowisku naszym policyjnym takiej fundacji, która by objęła opieką wszystkich potrzebujących, czyli rodziny policjantów zmarłych. Nasza fundacja powinna istnieć i powinni ją wspierać wszyscy dookoła.
W cyklu podcastów Polskiej Policji Wspólnie Bezpiecznej tym razem zaprosiliśmy do rozmowy panią prezes Fundacji Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach, młodszy inspektor w stanie spoczynku, panią Irenę Zając. Dzień dobry. Dzień dobry. Zawód policjanta to profesja najwyższego ryzyka, utraty życia. Według niektórych źródeł to najniebezpieczniejszy zawód w Polsce. Ciężar służby policjanta muszą udźwignąć również jego czy jej najbliżsi. Jak żegnać się codziennie z tatą, mężem, żoną czy mamą, kiedy może być to ten ostatni raz?
To są wspomnienia wyryte na twardym dysku w mózgu, to fakt. Najczęściej tracą życie podczas wykonywania obowiązków służbowych policjanci młodzi wiekiem i stażem. Czasem, gdy giną z rąk przestępców, mówi się o tym w mediach, a czasem, tak jak Pani gdzieś wspomniała, giną po cichu. No tak, oczywiście nie wszystkie śmierci policjanta są nagłośnione i te okoliczności bardzo różne są, fakt. No na szczęście teraz jest coraz mniej bezpośrednich zamachów typu zaszczelony policjant. No na początku jak fundacja powstawała i potem wiele lat to oczywiście później, no były to nagminne przypadki, powiedziałabym nawet nagminne.
Także w tej chwili rzeczywiście na szczęście są to nieszczęśliwe przypadki, tragiczne i w ogóle okropne, ale nie jest to, że do głowy przystawia pistolet bandyta. Tak jak ja znam z historii działalności fundacji i te okoliczności śmierci, no fatalne. Takie zatopienie radiowozów w stawie, zastrzelenie policjanta patrząc mu prawie w oczy, no to są okropne sytuacje przecież. Czy weźmy Magdalenkę, czy inne takie głośne przypadki. Obecnie tak jak mówię, no nieszczęśliwe wypadki przeważają w tych tragicznych śmierciach policjantów na służbie. Ale nadal się zdarzają takie z rąk przystępców, jak na przykład w zeszłym roku niedaleko oszukałem.
Tak, oczywiście. Weźmy bankomat pod Wrocławiem, gdzie bandyci zastrzelili tak naprawdę przecież Mariusza. No ale to powiedzmy, że pamiętają policjanci o tych przypadkach. Pamiętają i dają wyraz swojej pamięci poprzez wspieranie naszej fundacji, wspieranie działań naszych fundacyjnych. Organizują memoriały, organizują zbiórki w czasie tych imprez sportowych. Także pamiętają, tak policjanci pamiętają, no gorzej może ze społeczeństwem, ale to ja już tu się nie wypowiadam. No właśnie, po tej fali współczucia, jaka dociera do rodziny, później te wdowy, te dzieci muszą wrócić do codziennego życia i jest samotność.
Ale to jest taka prawidłowość bym powiedziała. Rzeczywiście następuje taka niepamięć, ale to nie jest to podyktowane bynajmniej myślę złą wolą, tylko po prostu tak życie się toczy. Nowe sprawy się nakładają. I trudno żyć przeszłością, kolegom z pracy czy komukolwiek. Natomiast rodziny, no zawsze będą miały żałobę w sercu. Biegają na ten grób, zapalają te znicze, o rocznicach pamiętają. A czy są same? No na pewno jest to uszczerbek gigantyczny, duży uraz. Natomiast nasza rola fundacji polega właśnie na tym, żeby te kobiety, wdowy i dzieci zapoznawać ze sobą nawzajem i żeby miały środowisko takie właśnie w jakim przyszło im żyć.
Jeżeli chodzi o nas, o Fundację, wręcz nawet zachęcamy, żeby sobie próbowały ułożyć życie ponownie, o tak powiem. A co jeżeli chodzi o dzieci, które zostały bez taty czy bez mamy? To tak jest, że większość z nich ma mundur po tacie w szafie? Z tego co wiem, to tak. Długo, długo te pamiątki po ojcu są, po mężu. Osobiście widziałam niejeden mundur w szafie wdowy. Takiej już paroletniej. Faktem jest, że są te pamiątki po mężu. No są bardzo ofonorowane, to fakt. A jeszcze szczególnie przecież jak w jakiś taki bestialski sposób i to telewizja wciąż mówi o tych przypadkach.
Tak się rozdrapuje. Tej najcięższej żałoby. No wraca się po prostu. To nie tylko we wszystkich świętych. Tylko właśnie i tą rocznicę śmierci. Tak jak normalnie w rodzinach po prostu święta się honoruje. Boże Narodzenie bez męża, inne święta, rocznice ślubu i tak dalej. To są bardzo przykre przecież rocznice, momenty. A jeszcze dodatkowo, my czasami jako fundacja też chcemy coś od tej wdowy. Opowiedz, podziel się swoim przeżyciem. Czy to z gazetą, czy chodź ze mną do telewizji. Bo sama przecież nie pójdę, mówię tu o sobie, prawda, w tym momencie. No nie, bo to znowu trzeba wracać, rozdrapywać.
No ale przyjdź, niech ludzie się dowiedzą, że jednak giną policjanci na służbie. Że jest fundacja, która chce im pomóc. Może to mieć działanie terapeutyczne, aczkolwiek dzieci niektóre odcinają się właśnie być może przez ten ciężar związany z ciągłym rozpamiętywaniem. Myślę, że tak jak cała młodzież, nasze dzieciaki są dokładnie takie same, mają te traumatyczne przeżycia i brak ojca i często brak wzorca męskiego do postępowania, to nad czym ja bardzo ubolewam, że dzieci mają tylko mamę i mogą patrzeć jak mama postępuje w życiu, a brakuje wzorca męskiego.
Nie ma także odrzucenie kompletne, nie, nie, ja tego nie obserwuję. W tym roku Fundacja obchodzi 25-lecie. Już Pani troszeczkę o tym wspomniała i wiem, że zawsze jak Pani udziela wywiadów, to pada to pytanie, ale bardzo proszę, żeby Pani naszym słuchaczom przybliżyła, jak doszło w ogóle do powstania Fundacji. O, to już jest dawna historia, prawda? Tych policjantów już nie ma w służbie. Mówię o latach 90-tych i o tym, jak to wtedy bardzo panoszyła się, no bandytyzm na ulicach zapanował. Rozwijało się wtedy wszystko u nas w Polsce. I gospodarka się rozwijała i ludzie zaczęli wyjeżdżać na zachód.
Potem się zmienił komendant. No to wszystko trwało parę miesięcy. Ale fakt jest faktem, że udało się komendanta przekonać Nie tak bardzo trudno było, bo pan generał Papała był otwarty na takie pomysły i on figuruje jako założyciel fundacji. Komendant główny jako urząd centralny jest założycielem fundacji i jest przeznaczony 2000 złotych z budżetu policji jako fundusz założycielski. No biuro prawne, koledzy, spisaliśmy statut już taki spełniający wymogi. Poszła sprawa do sądu, wniosek o zarejestrowanie znaczy. No i 13 listopada 97 sąd zarejestrował Fundację Pomocy Wydowom i Sierotom po poległych policjantach.
I od tamtej pory fundacja działa. Na początku to było tylko te 2 tysiące złotych. Nikt o niczym jeszcze nie wiedział. Nie było wiadomo jakie te rodziny, gdzie te rodziny, tak dokładnie. Kadry wtedy nie dysponowały też takimi wykazami, nazwijmy to, zwolnienie ze służby, akta do archiwum i koniec. I pomału, pomału poszło pismo do komendantów wojewódzkich informujące, że fundacja powstała, jakie ma cele, czyli pomoc rodzinom po poległych policjantach. I prośba do Komendanta Wojewódzkiego o wskazanie nam takich rodzin, odnalezienie akt policjantów, którzy zginęli na służbie i żeby nas poinformowano, że taka rodzina jest gdzieś
Tam jakaś inna gdzieś tam, prawda? I my z tymi rodzinami powoli nawiązywaliśmy kontakt. Następną drogą było wyznaczenie pełnomocników w każdym województwie. Prośba była też do szefa wojewódzkiego, żeby wyznaczył osobę, która chciałaby się tym zająć. Jest to funkcja społeczna, nieodpłatna całkowicie, polegająca na kontakcie pomiędzy kierownictwem wojewódzkim policji a fundacją. No i oczywiście przekłada się to na działanie w stosunku do tych rodzin. Początki były takie. Pierwsze sto tysięcy zbieraliśmy chyba dwa lata, jak pamiętam. A potem no to już powolutku, powolutku.
I w tej chwili, w tej chwili no jest sytuacja opanowana, że tak powiem. Ile rodzin jest pod opieką fundacji? No aktualnie cały czas jest te 240 rodzin od jakiegoś już czasu, bo zdarza się, że któraś wyjdzie za mąż, wdowa. Zdarzy się, że umrze niestety, też już są takie przypadki. Tudzież inne okoliczności typu właśnie dzieci z konkubinatu na przykład. Bardzo namawiam zawsze, żeby śluby były Formalnie zawarte, bo to wtedy nie ma dla fundacji problemu, a tak to no to niestety. Matka dzieci policjanta nie jest naszą podopieczną. Jest żona policjanta podopieczną.
W nazwie mamy wdowy. W nazwie mamy wdowy. Więc jak już te dzieci podrosną, no to nie ma rodziny. Podopiecznej znaczy, prawda? Także jest te 240. Dzieciaki zapraszają nas na swoje śluby, przysyłają nam zdjęcia swoich dzieciaczków, no przysyłają nam pozdrowienia, świąteczne życzenia i jak ostatnio robiliśmy 20-lecie, jubileusz 20-lecia Fundacji, spotkanie duże w CSP Legionowo, I cała ta młodzież mogła uczestniczyć, ta starsza młodzież już powyżej dwadzieścia pięć. Więc przyjechało tych dzieciaków naprawdę około pięćdziesiątki.
To jest to piękne zdjęcie na stronie fundacji. Z tych samych naszych dzieci, no właśnie. No oczywiście były też i rodziny cały czas aktualnie będące pod opieką na matki tych dorosłych już dzieci, bo one cały czas są przecież w naszym gronie. Także no nie, myślę, że pamiętają. Ta młodzież pamięta i czasami deklarują nawet. Zresztą wystrój naszej fundacji zaaranżowała nasza podopieczna. Podopieczna, która już jest dorosłą, dojrzałą kobietą zamężną. Ale w momencie, kiedy dowiedziała się, że właśnie mamy tutaj zmiany różniaste, no to powiedziała, że jeśli chcemy, to ona nam tak w drodze takiego podziękowania za darmo, w gratisie zaaranżuje i to zrobiła.
Widać jest różnicę pomiędzy pokojem biurowym w budynku, a tutaj siedzibą fundacji. I to Marta, Marta, Marta, chwała jej za to, fajnie. Co ma Pani wspomniała? Fundacja pomocy wdowom i sierotom. A co z wdowcami? Owszem, naturalnie, że też się zdarzają przypadki, że policjantka ginie niestety na służbie. Na szczęście jest mało dzieci, gdzie mama zginęła na służbie. W tej chwili to tak naprawdę to jest jeden chłopiec, a inni są już starsi. Rafałek już ma ponad 20 lat. Tamte dzieciaczki, trójka z Pomorskiego też już są duże. Już chyba kończy studia najmłodsze.
Także jest ten jeden chłopiec z województwa lubelskiego, gdzie jego mama zginęła. No ojciec się nim zajmuje. Tata. I jest to też nasza rodzina podległa jak najbardziej. Tutaj się nie robi różnicy żadnej. W jaki sposób Fundacja pomaga swoim podopiecznym? Bo może ktoś jeszcze nie wie. Ależ oczywiście formy pomocy są bardzo bezpośrednie i takie wprost, nie żadne górnolotne. Po prostu dajemy zapomogi wdowom na rachunki, na opłacenie rachunków i to jest prawie, że połowa naszych wydatków. Na wizytę u lekarza, na ortodontę dla dzieci. Te aparaty ortodontyczne teraz to bez przerwy, wszyscy te aparaty przecież, prawda?
Uważamy my tutaj w fundacji, że to jest płaszczyzna taka, gdzie dla tych kobiet to jest taki całkowity reset. Naprawdę, to te dwa tygodnie, jak one spędzą na świeżym powietrzu z nami, bez tych obowiązków codziennych i takie różne rozmowy, to proponujemy wyjście do muzeum, na jakąś imprezę kulturalną, zwiedzanie ogrodów, zwiedzanie zamku, coś. Tak, żeby to był trochę inny ten czas niż w domu, bo nie zapominajmy, że nasze podopieczne pochodzą z całej Polski, z malutkich miejscowości i z wielkich miast i każda żyje w tym swoim otoczeniu najbliższym i rzadko która jedzie na własną rękę gdzieś, bo przecież taki wyjazd kosztuje. Pani również została wdową, jak miała 28 lat i trójkę dzieci.
No tak było, tak było rzeczywiście. Jak Pani sobie poradziła wtedy? Tak jakoś. No były to wtedy inne trochę czasy, bardzo inne. Ale jakoś trzeba było, wie Pani, no mnie to osobiście dzieci moje bardzo trzymały, że tak powiem, w pionie. Jak długo potem powstała fundacja? Jak pani wstąpiła do policji? Bo pani, no jakoś to powiązać bym chciała. Ależ tak, no oczywiście, że tak. No ja wstąpiłam do policji, czyli do milicji. Do milicji. To było już bardzo dawno. Rok po śmierci mojego męża wstąpiłam w szeregi munduru. Natomiast fundacja powstała już po 10 latach.
Czy nawet więcej jakby tak policzył. W tej epoce już. Bo ja jestem z milicyjnych szeregów przecież. A byłam w policji, no bo przeszłam normalnie w tym roku 1990 z milicji do policji. I w Policji służyłam do emerytury. A w tej chwili to już jestem na emeryturze. Natomiast Fundacja. Fundacja powstała w 97, początki w 6. Ja już wtedy miałam podchowane dzieci. Bardzo się też wahałam, czy ja w ogóle dam radę, czy ja podołam, bo to wiadomo, że strasznie nie lubię, jak ktoś komuś obiecuje gruszki na wierzbie. A znałam te przykłady ze swojego życiorysu, że oj tak, ty się nie ma, dobrze będzie, my to, my tamto, my wam to, tobie coś, a to nic potem, prawda, obietnice niespełnione.
Ja się obawiałam bardzo tego, żeby się nie zobowiązać, a potem nie będę w stanie, prawda? Ale szczęśliwie jakoś tak się to wszystko poukładało. Tak jak mówię, moje dzieci już były wtedy na studiach albo jeszcze w średniej szkole, ale już nie wymagały takiej pieczołowitej opieki, jak są małe, bo przecież małe były dwa lata, cztery i sześć, więc to nie oszukujmy się, to wymaga dużo pracy. I fundacja, no cóż, wiedziałam o czym mówię po prostu. I jakoś na szczęście ci co mnie słuchali uznali, że to widocznie tak ma być jak ja mówię. Czyli ta fundacja zyskała, że tak powiem zrozumienie, idea pomocy rodzinom potrzebującym.
Wszyscy dookoła, teraz to już w ogóle całe środowisko nasze, myślę, że ma świadomość, że rodzinie, która zostaje nagle tak znienacka, sama bez niczego, to trzeba pomóc po prostu. I to się wydaje taka prawda oczywista. Tak mi się wydaje, tak jak patrzę. Zbliża się termin wypełnienia zeznania podatkowego w tym roku do 2 maja, gdzie możemy przekazać 1% na rzecz fundacji, na działania statutowe fundacji. Ale są też inne sposoby, w jakie Państwo pozyskują środki, prawda? Policjanci też sami mogą przeznaczyć tzw. złotówkę co miesiąc, tak? Tak.
Fundacja jest organizacją społeczną i nie otrzymujemy żadnych z urzędów pieniędzy. Nie prowadzimy też działalności zarobkowej takiej gospodarczej, ani żadnej innej zarobkowej. Środki na naszą pomoc pochodzą wyłącznie z darowizn, różnego typu darowizn. Czyli między innymi jednego procenta, bo to traktujemy w kategoriach, że ktoś nam podarował część tego podatku, zamiast oddać do wspólnej puli państwa Urzędu Skarbowego. Natomiast przekazanie nam jednego procenta, no bardzo nam działalność naszą pozwala prowadzić i bardzo prosimy wszystkich o takie wsparcie. 1% i tak ten podatek musi być odciągnięty od pensji i tak, tylko zależy kto komu przekaże.
My prosimy na Fundację Pomocy Wdowom i Sierotom jako pomoc dla dzieci policjantów poległych na służbie. 1% podatku. W KRS-ie wystarczy odkreślić kwadracik. że dla nas nasz numer KRS-u 101 309 40 101 309 i bardzo się kłaniam nisko wszystkim, którzy do tej pory 1% przekazali. Natomiast można również wpłacić darowiznę na konto, na konto fundacji. Konto jest na stronie, może być darowizna jednorazowa, może być darowizna comiesięczna, w przypadku policjantów na przykład to Wielu, wielu, wielu naprawdę policjantów złożyło oświadczenia woli do swojego wydziału finansowego o potrącanie z pensji określonej kwoty i przekazanie tej kwoty na rzecz fundacji.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
„Moją ‘idée fixe’ jest stworzenie w naszym policyjnym środowisku takiej organizacji, która objęłaby opieką wszystkich potrzebujących, również rodziny policjantów zmarłych”, nie tylko poległych na służbie – mówi Prezes Fundacji Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach - mł. insp. w st. spocz. Irena Zając. W policyjnym podcaście z cyklu #WspólnieBezpieczni opowiada również, dlaczego działalność Fundacji jest tak bardzo potrzebna oraz jaka jest historia jej powstania w burzliwych latach 90. Na kilka dni przed terminem wypełnienia zeznania podatkowego (w tym roku do 2 maja), zachęcamy jednocześnie do przekazania 1% na działalność Fundacji, która obchodzi w tym roku 25-lecie istnienia.
Muzyka: Joshua Eblis „Health And Wellness”