„Zabójstwo w Gdańsku, samobójstwo w Szczecinie" – felieton Michała Rachonia

Pole minowe. Felieton Michała Rachonia. Sąd w Gdańsku wydał wyrok na zabójcę Pawła Adamowicza. Sędzia stwierdziła wprost, że zdarzenie, tragiczne zdarzenie, które miało miejsce kilka lat temu było zbrodnią bez precedensu w najnowszej historii Polski. Ale stwierdziła również jednoznacznie, że ta sprawa i to zdarzenie nie ma żadnych związków z polityką. Stwierdziła, że przypisywanie zabójcy intencji politycznych wynika tylko z błędnych interpretacji i nie ma potwierdzenia w tym, co udało ustalić się w trwającym wiele lat śledztwie. To o tyle istotne stwierdzenie, że cały ten okres w zasadzie od pierwszych chwil był okresem, w którym politycy jednego konkretnego środowiska politycznego i to środowiska związanego niegdyś z ofiarą tego mordu Pawłem Adamowiczem

Próbowali zrobić wszystko, aby tę śmierć wykorzystać politycznie. Wykorzystać ją po to, żeby winę za to zdarzenie zrzucić na swoich przeciwników politycznych, na Partię Prawo i Sprawiedliwość, a siłą rzeczy również na media, które nie wspierają Platformy Obywatelskiej. To metoda bezczelna i szokująca, między innymi ze względu na to, że Paweł Adamowicz był przedmiotem brutalnego ataku politycznego właśnie ze strony polityków Platformy Obywatelskiej, którzy robili wszystko, aby przed jego śmiercią zmusić go do rezygnacji startu w wyborach prezydenckich, w wyborach na prezydenta Gdańska, w wyborach, w których ostatecznie Paweł Adamowicz wystartował pokonując kontrkandydata z Platformy Obywatelskiej. Paweł Adamowicz był przedmiotem zainteresowania śledczych na długo zanim w Polsce Prawo i Sprawiedliwość zaczęło rządzić.

Był przedmiotem zainteresowania Centralnego Biura Antykorupcyjnego, był przedmiotem zainteresowania mediów, w tym Gazety Wyborczej, stacji TVN, wszystkich mediów, które wchodzą w skład tzw. Kartelu Medialnego III RP. Nie tylko dziennikarze tych redakcji zajmowali się Pawełem Adamowiczem. Zajmowali się nimi również inni dziennikarze innych stacji, również mediów publicznych. Robili to dlatego, że Paweł Adamowicz przed śmiercią był przedmiotem postępowania. Postępowania, które było na wiele sposobów interesujące i z wielu powodów było interesujące zarówno dla samych polityków, jak i dla mediów. Co więcej, to politycy Platformy Obywatelskiej w swoich własnych rozmowach nie przeznaczonych na potrzeby mediów, jak dowiedzieliśmy się z taśm

Sławomira Neumana nagranych w Tczewie uważali to co robił Paweł Adamowicz za obciążające dla ich partii politycznej. Ale pomimo tego wszystkiego, kiedy tylko zamordowany został Paweł Adamowicz, to właśnie oni ruszyli do ataku. Atak trwał przez wiele lat. Na dwa miesiące przed ogłoszeniem wyroku Donald Tusk, będąc w Gdańsku, oskarżył o zbrodnię nie tylko swoich konkurentów politycznych z partii, z którą walczy, ale wręcz państwo polskie. Stwierdził, że zabójstwo Pawła Adamowicza było efektem działania machiny państwowej i że to ona odpowiada za to, co się wydarzyło. Bardzo podobny mechanizm funkcjonował w wielu innych sprawach na przestrzeni ostatnich lat.

Zarówno w wypadku śmierci tragicznej Pawła Adamowicza, jak i w wypadku tragicznej, samobójczej śmierci młodego człowieka w Szczecinie, wspólnym elementem jest jeden, tragiczny i w gruncie rzeczy dramatyczny dla nas wszystkich fakt. Śmierć, w tym również te, które są tragediami albo efektami zbrodni, jak w wypadku zabójstwa Pawła Adamowicza. Są tylko narzędziem. Narzędziem, w którym chodzi o uzyskanie zupełnie innego celu. W wypadku Pawła Adamowicza prawdopodobnie uzyskania zysków politycznych, ale w wypadku sprawy szczecińskiej czegoś jeszcze poważniejszego. Wyłączenie możliwości komentowania, krytykowania i opisywania przestępstw dokonywanych przez władze, na przykład władze samorządowe, jak było w wypadku Szczecina,