O nadziei

Ale że w ogóle widzę sens, żeby wstać. I to mi się bardzo wiąże, jak tylko słyszę słowo sens. Słowo sens jest takim słowem, Które, jak słyszę, to od razu mnie przenosi ono do tego kawałka, o którym opowiadają Emily i Amelia Nagowski, o czymś większym. Czyli o tym, to jest jakoś jedna z ważniejszych rzeczy w moim życiu chyba. Czyli to, że sensu się nie szuka, tylko się go tworzy. Czyli, że ja nie wstaję z łóżka z nadzieją, że ten sens znajdę, tylko wstaję z łóżka z nadzieją, że będę go potrafiła sobie Zrobić. Dla mnie do nadziei też jest przyklejone zaufanie.

Nie robi różnicy, a jak sobie wyobrażam człowieka na przykład na plaży, który podnosi jeden śmieć i tych wszystkich innych ludzi, którzy podnoszą ten jeden śmieć, to już widzę, że to robi różnicę i to pomaga mi mieć nadzieję i właśnie zużyć moją energię po to, żeby to zrobić. To Ty mówisz o takim kawałku, który dla mnie też jakoś to Emily Nagoski w takim podcaście o nadziei... How to hope. How to hope. O tym opowiada. O takim obrazie tego, że ta nadzieja na to, że nasze działanie coś znaczy jest też związana z tym, że moje malutkie działanie sumuje się z malutkim działaniem wielu, wielu innych ludzi.