Pogadane: Irene Salamon, Piotr Grabarczyk

Tak naprawdę to zależy od każdej osoby indywidualnie, bo każdy ma jakąś swoją wrażliwość, taką granicę dzielenia się swoimi przeżyciami, więc są ludzie, którzy bardzo tak delikatnie po prostu mówią nam, że w czymś te podcasty im pomogły albo, że ich życie się zmieniło i operują takimi hasłami bardzo krótkimi. Ale są też ludzie, którzy zdradzają nam dosyć takie intymne szczegóły i wręcz na przykład chwalą się, że mają teraz super seks, tak jak to było dzisiaj, że aż współlokatorzy po prostu słyszą to wszystko, co tam się dzieje w sypialni. I to jest naprawdę takie bardzo otwierające, bo do tej pory ten kontakt był tylko przez social media i mimo, że ludzie też tam często piszą, szczególnie do Ireny, bardzo takie intymne i głębokie wiadomości o swoich przeżyciach,

Lubicie takie rzeczy? W sensie, że ktoś inny słyszy? Mnie to trochę krępuje, ale no muszę powiedzieć, że tak. Nie wiem, czy to jest coś, do czego bym jakoś dążyła, że to jest taki element podkręcający. Raczej ja ostatecznie, mimo, może to zabrzmi trochę dziwnie biorąc pod uwagę jaką napisałam książkę i jaki prowadzę podcast, ale ja jestem wstydliwa. Jest to na pewno rodzaj jakiegoś może nie fetyszu, ale czegoś, co ludzi nakręca. Ja niestety byłem jako współlokator po tej drugiej stronie, czyli jako student mieszkając w małym mieszkaniu, gdzie w jednym pokoju spało czasami po kilka osób, również partnerzy tych współlokatorów czy współlokatorek.

Wystarczy otwarte okno. Dokładnie. Szczególnie jak są takie właśnie momenty tego życia takiego trochę polowego, właśnie studenckiego, gdzie nie masz wyjścia tak naprawdę, ta chuć jest silniejsza. Jest to jedno spotkanie z tym właśnie chłopakiem czy dziewczyną w ciągu po prostu tygodnia czy miesiąca i liczysz, że... Zawsze takie fałszywe przekonanie, że nikt nie słyszy, jesteśmy cicho, no a potem na drugi dzień przy śniadaniu współlokator wchodzi do kuchni i robi minę. Zresztą ktoś tu się świetnie bawił. Mieliście opory przed dzieleniem się swoimi historiami, bo zaokładamy, że historie są prawdziwe, opisane w książce i podane w podcaście. Tak zauważyłam, że to jest powtarzające się pytanie i budzi nasza książka chyba wątpliwości, czy historie nie są zmyślone, ale nie, nie są, są prawdziwe.