Pogadane: Adam Bodnar

Dokończyłem kadencję rzecznika, natomiast jestem bardzo zadowolony z tego, że następca, znaczy osoba, którą mogłem później powołać na stanowisko rzecznika, okazała się być jedną z kluczowych osób w biurze. Mam na myśli pana profesora Macieja Taborowskiego. Dlaczego Maciej Taborowski był taki ważny? Ponieważ akurat to się zbiegło w czasie z tym, kiedy w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w Europejskim Trybunale Praw Człowieka toczyły się fundamentalne sprawy dotyczące praworządności. Ja miałem po prostu najlepszego fachowca w Polsce, jednego z najlepszych w Europie. Od tych spraw jako mojego zastępcę i on mógł bardzo skutecznie urząd reprezentować na tym szczeblu europejskim, a do tego jeszcze miał taką drugą specjalizację, a mianowicie kredyty frankowe i w ogóle kredyty denominowane w walutach obcych i tutaj ta jego znajomość prawa europejskiego, prawa unijnego, ale także znajomość środowiska osób zajmujących się prawami konsumentów była bardzo ważna dla wzmocnienia tych wszystkich pozwów frankowiczów.

Na mnie to jest kwestia pokoleniowa, bo ja tutaj jestem, aby bronić członkostwa Polski w Unii Europejskiej, która jest jedną z największych zdobyczy mojego, może nie mojego pokolenia, ale tego pokolenia starszego, ale którego mojego pokolenie skorzystało i my nie damy sobie tej Unii Europejskiej odebrać. Proszę zauważyć, my teraz o tej Unii już przestaliśmy mówić w kategoriach polexitu, tak, ale jak spojrzymy na daty, To jeszcze we wrześniu, październiku, listopadzie 2021 roku Patryk Jaki potrafił przedstawiać analizy mówiące, że my rzekomo bardziej tracimy na członkostwie w Unii Europejskiej niż zyskujemy. Pojawiła się zupełnie poważna debata w tych takich gazetach polskich i innych, W periodykach prawicowych na temat polexitu, po co nam ta Unia, powinniśmy przywrócić suwerenność, prawda, powinniśmy tutaj zabrać to co najlepsze, a za chwilę będziemy tylko już dopłacali do budżetu, to ta Unia nam jest niepotrzebna.

I paradoks polega na tym, że wojna w Ukrainie, agresja rosyjska na Ukrainę spowodowała ucięcie tego tematu. To znaczy nikt przy zdrowych zmysłach moim zdaniem teraz nie rozmawia o tym, że mamy z Unii występować. Pojawia się oczywiście jakaś tam narracja, że Unię trzeba zreformować, dbać o suwerenność i tak dalej, ale szczęśliwie w tej Unii będziemy i nasza odpowiedzialność dziejowa to jest teraz jak wprowadzić Ukrainę do Unii Europejskiej, jak poszerzyć tą sferę tych wpływów zachodnich, sferę tych wpływów wolnościowych, pluralistycznych, a nie na Unię się obrażać, ale też dzięki temu jak mieć większy wpływ na to, co się w samej Unii będzie działo. A to jest tylko i wyłącznie zależne od tego, na ile my będziemy pomysłowi silni i mocni jako państwo, żeby mieć wpływ na funkcjonowanie całej Unii Europejskiej.

Żebyśmy, jak to się czasami mówi w depromacji, grali powyżej swojej ligi, bo jesteśmy dużym państwem unijnym, ale my możemy być jednym z tych absolutnie kluczowych graczy w Unii Europejskiej. Obecnie, ze względu na nasze własne wewnętrzne problemy, sami się niejako wprowadzamy w inne rejestry. W książce nigdy nie odpuszczę. Na samym początku jest swego rodzaju podsumowanie Pana kadencji. Akurat książkę słuchałem w formie audiobooka, więc... O, bo naprawdę, czyli mój wysiłek, moje kilkanaście godzin w studiu nie poszło na marne. Bardzo Panu dziękuję, tak? Bo wiem, że niewiele osób szczerze kupiło audiobooki. Widzę, że ludzie bardziej wolą wersję drukowaną, ale bardzo Panu dziękuję za to, że Pan słuchał. I to, że Pan tam występuje ze swoim głosem bardzo mi się podobało, szczególnie kiedy przedstawiał Pan te fakty, które są na trzydziestu kilku stronach.