Chile | Podróże małe i duże

Trzeba zmienić kraj. I jakby nie ma innej opcji. Więc no i sama karetera Austral, która zaczęła być budowana W latach 70-tych decyzją Pinocheta, tak jak mówię, nadal znaczna, znaczna jej część, to jest po prostu szutr i całkiem niebezpieczny. Ja też czasem z duszą na ramieniu poruszałam się po tej drodze, bo ci kierowcy busów to oczywiście znają ją na pamięć i każdy zakręt i tak dalej, natomiast też te prędkości, które rozwijają są pewnie nie do końca przystosowane. No i też w Chile jest taka zasada, im bardziej na południe, tym drożej. Więc to też trzeba wziąć pod uwagę i trzeba się z tym pogodzić, że coś co na przykład w Santiago czy w innym mieście, powiedzmy w centralnym Chile kosztuje tyle, w Patagonii może być spokojnie trzy razy droższe.

Ja pamiętam, wiele lat temu poznałam Polkę, która mieszka w Puerto Natales. Ma męża, czyli trzyka dzieci i ona właśnie mi opowiadała, że ona była bardzo zawzięta, żeby posłać swoje córki do szkoły publicznej, że ona tutaj nie będzie ulegać tej presji prywatnych szkół. No i po kilku miesiącach zrezygnowała, bo powiedziała, że to po prostu krzywdzi w ten sposób dzieci. No i trochę nie ma wyjścia, trochę się ten system utrwala niestety. Chile też jest krajem bardzo kapitalistycznym, w sensie, że zaszły tam reformy zarządów Pinocheta, szkoły Chicago Boys, gdzie w zasadzie sprywatyzowano całe publiczne dotychczas życie, więc wiele rzeczy jest sprywatyzowanych. Na przykład dla mnie szokujące było to, że woda w Chile jest sprywatyzowana.