198. Walz kontra Vance, czyli starcie dwóch typów męskości
Od lat 80. XX wieku w amerykańskich wyborach występuje tzw. „gender gap”: kobiety chętniej głosują na Demokratów, mężczyźni na Republikanów. Różnice te tylko się pogłębiają – w 2020 roku Bidena poparło aż 57 procent głosujących kobiet, a w tym roku różnica będzie zapewne jeszcze większa: Demokratów reprezentuje kobieta, a jednym z głównych tematów kampanii jest dostęp do aborcji. A co z mężczyznami? Kryzys męskości jest faktem: w szkole chłopcy radzą sobie gorzej, niż dziewczynki; w życiu dorosłym mężczyźni popełniają samobójstwa prawie czterokrotnie częściej, niż kobiety. Mężczyźni, zwłaszcza młodzi, mają coraz częściej poczucie, że są dyskryminowani ze względu na swoją płeć. Konserwatyści przyjmują takich wyborców z otwartymi ramionami, oferując im reakcyjną wizję i mamiąc nierealną wizją powrotu do tradycyjnych ról płciowych i społecznych. Lewica z kolei długo ignorowała męski elektorat, nie chcąc albo nie potrafiąc zaproponować mu czegoś atrakcyjnego. Tegoroczne wybory oferują jednak dwie radykalnie odmienne wiz męskości. Z jednej strony J. D. Vance, który pomstuje na „bezdzietne kociary”, krytykuje polityków i nauczycieli niemających biologicznych dzieci, chce bronić tradycyjnej męskości rzekomo atakowanej przez radykalną lewicę. Z drugiej Tim Walz – trener, nauczyciel, sojusznik kobiet i osób LGBT, uśmiechnięty tata z Minnesoty, który pokazuje męskość łączącą w sobie tradycję z nowoczesnością. Która z tych wizji spodoba się Amerykanom?
Łukasz i Piotr przedstawiają odcinek i podziękowują za wsparcie podcastu.
Łukasz i Piotr omawiają rolę wiceprezydentów i wprowadzają J.D. Vance'a i Tima Wallsa.
Łukasz szczegółowo omawia biografię J.D. Vance'a i jego teorie dotyczące męskości.
Łukasz analizuje krytykę wobec J.D. Vance'a i jego teorii o bohaterach z Apalachów.
Łukasz porównuje J.D. Vance'a z Donaldem Trumpiem, omawiając ich różne podejścia do męskości.
Łukasz i Piotr analizują konserwatywną masculinitet w polityce, porównując J.D. Vance'a i Donalda Trumpa.
Analiza konserwatywnych i liberalnych wizji męskości, przedstawionych przez J.D. Vance'a i Tima Wallsa.
Analiza alternatywnego wzoru męskości opartego na współpracy i wsparciu, w przeciwieństwie do tradycyjnej męskości opartej na dominacji.
Krytyka J.D. Vansa z prawej strony za niezgodność z tradycyjną masculinitetą, w tym kwestie biologicznej męskości i wprowadzanie produktów menstruacyjnych do szkół.
Analiza pozytywnych aspektów męskości Tima Wallsa, takich jak relacje z rodziną i opieka o dzieci, w porównaniu do J.D. Vansa.
Przedstawienie wyników sondażowych pokazujących preferencje Amerykanów wobec Wallsa i Vansa.
Przedstawienie niezwykłych informacji z domu Kennedy'ego, takich jak historia z piłą mechaniczną i Donald Trump i jego karty kolekcjonerskie.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Od lat 80. XX wieku w amerykańskich wyborach występuje tzw. „gender gap”: kobiety chętniej głosują na Demokratów, mężczyźni na Republikanów. Różnice te tylko się pogłębiają – w 2020 roku Bidena poparło aż 57 procent głosujących kobiet, a w tym roku różnica będzie zapewne jeszcze większa: Demokratów reprezentuje kobieta, a jednym z głównych tematów kampanii jest dostęp do aborcji.
A co z mężczyznami? Kryzys męskości jest faktem: w szkole chłopcy radzą sobie gorzej, niż dziewczynki; w życiu dorosłym mężczyźni popełniają samobójstwa prawie czterokrotnie częściej, niż kobiety. Mężczyźni, zwłaszcza młodzi, mają coraz częściej poczucie, że są dyskryminowani ze względu na swoją płeć. Konserwatyści przyjmują takich wyborców z otwartymi ramionami, oferując im reakcyjną wizję i mamiąc nierealną wizją powrotu do tradycyjnych ról płciowych i społecznych. Lewica z kolei długo ignorowała męski elektorat, nie chcąc albo nie potrafiąc zaproponować mu czegoś atrakcyjnego.
Tegoroczne wybory oferują jednak dwie radykalnie odmienne wiz męskości. Z jednej strony J. D. Vance, który pomstuje na „bezdzietne kociary”, krytykuje polityków i nauczycieli niemających biologicznych dzieci, chce bronić tradycyjnej męskości rzekomo atakowanej przez radykalną lewicę. Z drugiej Tim Walz – trener, nauczyciel, sojusznik kobiet i osób LGBT, uśmiechnięty tata z Minnesoty, który pokazuje męskość łączącą w sobie tradycję z nowoczesnością. Która z tych wizji spodoba się Amerykanom?