Był zawsze wielkim optymistą | Bogdan Celiński „Wiktor” | Przyjaciele Anody odc. 5
Bogdan Celiński ps. Wiktor był żołnierzem 2. kompanii batalionu „Zośka”. Od 1 sierpnia brał udział we wszystkich akcjach bojowych swojego plutonu. Uczestniczył w walkach na terenie getta, zdobyciu „Gęsiówki” i obronie cmentarzy wyznaniowych. Przeszedł szlak bojowy od Woli przez Stare Miasto i Śródmieście do Czerniakowa. Po nieudanym przebiciu batalionu do Śródmieścia wraz ze Stanisławem Lechmirowiczem ps. Czart decyduje się na przejście po wysadzonym w powietrze moście Poniatowskiego na wschodni brzeg Wisły. Po kilkunastogodzinnej ciężkiej wędrówce udaje im się osiągnąć praski brzeg. Do Warszawy powrócił w lutym 1945 roku i rozpoczął akcję ekshumacyjną poległych koleżanek i kolegów. W 1949 roku aresztowany przez MBP i skazany na 15 lat więzienia. Zwolniony na mocy amnestii w maju 1956 roku. Rozmowę w ramach Archiwum Historii Mówionej przeprowadził Sławek Turkowski 20 czerwca 2011 roku.
Bogdan Celiński opisuje spotkanie z Janką Anodą na bazie alakowej w maju-czerwcu 1944 roku.
Celiński opisuje swoją działalność w drugiej bazie leśnej w Boża Leszna i pierwsze spotkanie z Anodem w tej bazie.
Celiński opisuje swoją udział w akcji w Sieczykach i brak spotkań z Anodem w tej bazie.
Celiński opisuje swoje działania podczas Powstania Warszawskiego i pierwsze spotkanie z Anodem po powstaniu.
Celiński opisuje swoje relacje z Anodem po powstaniu, jego rany i wypadek samochodowy.
Celiński opisuje swoje relacje z Anodem, jego talent do pisania i rysowania.
Celiński opisuje aresztowanie Anoda i jego śmierć w więzieniu, oraz swoje uczucia po tym zdarzeniu.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Bogdan Celiński ps. Wiktor był żołnierzem 2. kompanii batalionu „Zośka”. Od 1 sierpnia brał udział we wszystkich akcjach bojowych swojego plutonu. Uczestniczył w walkach na terenie getta, zdobyciu „Gęsiówki” i obronie cmentarzy wyznaniowych. Przeszedł szlak bojowy od Woli przez Stare Miasto i Śródmieście do Czerniakowa. Po nieudanym przebiciu batalionu do Śródmieścia wraz ze Stanisławem Lechmirowiczem ps. Czart decyduje się na przejście po wysadzonym w powietrze moście Poniatowskiego na wschodni brzeg Wisły. Po kilkunastogodzinnej ciężkiej wędrówce udaje im się osiągnąć praski brzeg. Do Warszawy powrócił w lutym 1945 roku i rozpoczął akcję ekshumacyjną poległych koleżanek i kolegów. W 1949 roku aresztowany przez MBP i skazany na 15 lat więzienia. Zwolniony na mocy amnestii w maju 1956 roku.
Rozmowę w ramach Archiwum Historii Mówionej przeprowadził Sławek Turkowski 20 czerwca 2011 roku.