Życie na cudzym: Pożydowskie

Nie lubię literatury science fiction, I to jest na pewno takie dla mnie osobiście nowe doświadczenie, bardzo ciekawe. Natomiast chyba rozdział, który tak najbardziej poruszył mi serce, no to są jednak pożydowskie rzeczy i ta maszyna do szycia, i wspaniała historia Flejdy, którą ja znajduję właśnie w Kaliszu, w tym Kaliszu, do którego jadę jako pierwszego miasta, żeby zobaczyć, co tam się stało podczas tych wydarzeń w 2021 roku. Ja tam znajduję pana Mirosława Przedzika, Przyjaciółkę żydowskiego pochodzenia, Franię czy Flejdę. Dziewczynki poznały się jeszcze przed II wojną światową. Potem Franię spotkał taki los jak większość Żydów w Polsce, ale ona zostawiła właśnie maszynę do szycia, tak jak wspominałeś, szirlejkę.

Używam specjalnie w książce nazwy, której używały dziewczęta. I Shirleyka była jedyną rzeczą, którą Frania po sobie w Sabinie pozostawiła z nadzieją, że wróci po tą maszynę. Nie wróciła. Maszyna przez kolejne lata, najpierw z taką nadzieją, że Frania za chwilę tutaj zapuka i weźmie, a potem coraz bardziej z utratą tej nadziei, później przyjmując kolejne jeszcze formy w tej rodzinie, ona stała w mieszkaniu Sabiny. Gdy Sabina opowiedziała tą historię swoją synowi, gdy był dorosłym mężczyzną, to on przejął jakby tą historię. To była też najpierw historia zapominania, bo wręcz w pewnym momencie ta maszyna przeszkadzała w tym domu, bo już nie była potrzebna do takich użytkowych rzeczy, bo w końcu zaczęto też ją używać.