Zabijała mężczyzn, którzy byli jej klientami | PODCAST

Był nagi, poza czapką bejsbolową. Został sześciokrotnie postrzelony w tłów. Kilka dni później, 6 czerwca, w hrabstwie Pasco znaleziono Charlesa Carlskadona. Zginął od wielokrotnych ran postrzałowych z broni małego kalibru. W czerwcu zginął również Peter Simms, emerytowany marynarz handlowy. Jego ciała nigdy nie znaleziono. Znaleziono za to jego samochód. 4 lipca 1990 roku pojazd Simsa uczestniczył w wypadku w Orange Springs. Świadkowie widzieli dwie kobiety oddalające się od samochodu. Na szczęście policja zabezpieczyła wtedy odciski palców w samochodzie. 4 sierpnia znaleziono kolejne ciało.

Tony Burress również został zastrzelony. We wrześniu zginął Charles Humphreys, były major sił powietrznych i były szef policji. Jego ciało znaleziono 12 września w odludnym miejscu. On także miał wiele ran postrzałowych. A 19 listopada znaleziono ciało Waltera Antonia. Został czterokrotnie postrzelony w plecy. To już nie wyglądało jak 7 przypadkowych, niezależnych historii. Policja zaczyna łączyć fakty. Aileen Wuornos nie wpadła przez jeden błąd. Było ich wiele. Samochody ofiar były porzucane.

Po skazaniu za zabójstwo Malloriego, Aileen nie prowadziła wszystkich kolejnych spraw w identyczny sposób. W trzech sprawach dotyczących Troya Barresa, Davida Spencera i Charlesa Humphreysa przyjęła rozwiązanie plea of no contest, czyli nie przyznała się formalnie do winy, ale zgodziła się, by sąd potraktował sprawę tak, jakby dowody wystarczały do skazania. W kolejnych sprawach także przyznawała się przed sądem. Ostatecznie Eileen otrzymała 6 wyroków śmierci za 6 zabójstw. Nie została skazana za śmierć Petera Sinsa. Mimo, że Eileen twierdziła, że go zabiła, a jego samochód został powiązany z nią i mur, jego ciała nigdy nie odnaleziono.