Mentionsy Mentionsy
Podcasty Crime+Investigation Polsat
Podcasty Crime+Investigation Polsat

ZAMORDOWAŁ DWIE KOBIETY. CIAŁA UKRYŁ W STUDZIENCE 🔪 | PODCAST

03.09.2026 ·20 min 53 s

Adam Z., nazywany „Wampirem z Kowar”, zgw**cił i zamordował dwie kobiety. Ich ciała ukrył w znajdującej się w lesie studzience.W tym odcinku psycholog śledcza Justyna Poznańska staje twarzą w twarz z Adamem Z.Co mówi po latach? Jak tłumaczy swoje czyny? I czy w jego słowach można znaleźć choć cień skruchy? W podcaście wykorzystano materiały pochodzące z serii dokumentalnej "Skazani: wyznania zza krat", emitowanej w telewizji Crime + Investigation Polsat.🎧 Jeśli interesują Cię prawdziwe zbrodnie, podcasty kryminalne, psychologia mordercy i głośne sprawy kryminalne, ten materiał jest dla Ciebie.📺 Subskrybuj kanał, by nie przegapić kolejnych historii opartych na prawdziwych wydarzeniach.Subskrybuj nasz kanał 👉🏻 / @crimeinvestigationpl Zapoznaj się z naszymi programami na 👉🏻 https://www.crimeinvestigation.pl/ Obserwuj CRIME+INVESTIGATION na Facebooku 👉🏻 / crimeinvestigationpolsat Obserwuj CRIME+INVESTIGATION na Instagramie 👉🏻 / crimeinvestigationpolsat Naszą stację znajdziecie tu:POLSAT BOX 32/80CANAL+ 227VECTRA 710NETIA 97INEA 307ORANGE 42/463TOYA 354PLAY (MEDIABOX) 116PLAY (HORIZON/ 4K BOX) 405PLAY TV BOX 404T-Mobile (Magenta TV) 518Crime+Investigation Polsat to najchętniej oglądana w Polsce telewizja True Crime! Wejdź z nami do świata autentycznych zbrodni w poszukiwaniu prawdy, sprawiedliwości i lepszego zrozumienia przestępczych zachowań. Każda podróż ma charakter osobisty i emocjonalny, w której głos zabierają śledczy, specjaliści i osoby najbardziej dotknięte daną sprawą. Flagowe produkcje to m.in. "Opowiem ci o zbrodni", "Polskie zabójczynie" czy „Dożywotniacy”.

Adam Z., nazywany Wampirem Skowar, jest sprawcą wyjątkowo brutalnych zabójstw. W czerwcu i lipcu 2007 roku zaatakował dwie kobiety, które samotnie przechodziły przez zalesiony teren. Kobiety zostały zgwałte i zamordowane, a ich ciała sprawca ukrył w znajdującej się w lesie studzience. Zakład karny w Wołowie, z oddziałami dla skazanych odbywających karę pozbawienia wolności po raz pierwszy, jak również dla tych, którzy są recydywistami. To tutaj karę dożywotniego pozbawienia wolności odbywa Adam Z. Justyna Poznańska, psycholog śledczy.

No nie wiem, może jakieś mania wyższości? No bo facetem jestem, tak? Dlaczego? Coś mnie opiętało, można powiedzieć, tylko to nie jest wytłumaczenie, bo to jest ani dla sądu, ani w ogóle, tak? To każdy może powiedzieć, że dało mi, to zabiłem. Ale to nie jest tak. Nie umiem tego w to marzyć. Czy pan szedł już tam z zamiarem, że pan chce kogoś zabić? Nie do końca. Byłem myśli, że jeżeli nie będzie nikogo, to czy zabinę sam, to pójdę sobie. To powiem dziennym językiem. Odejdę. A że akurat kobieta pojawiła, to już nie tak. Przyczyniłem się do tego. Czy gdyby to nie była kobieta, tylko mężczyzna, dziecko, to by pan podobnie postąpił?

Dziecka bym nie zabił. A mężczyznę? Mężczyznę może, a dziecka nie dosknął nawet. Może pan opowiedzieć trochę o swoim dzieciństwie? Jak pan wspomina? Nie za bardzo. Ojciec był alkoholikiem, mamę pokładał i później tam... Do zbliżania doszło. Znaczy, miał się przyczynić do innych czynności, tak, co do mnie. Jakich czynności? Seksualnych. I to powiem otwarcie, no bo i tak to jest w papierach, tam pół wieży, to też wie to. Może tu nie wiedzą, ale to myślą z tym, nie? Powiedziały, że i tak będę na wizji, ale to myślą z tym. No. Dopuścił się i to wszystko. Teraz nie żyje i co mamy za ojca?

Może dlatego, że to jest patologia, tak? Się przyczynił, bo też wszystko się namłartwiało i tak. Nie obwiniał mamy, tylko tatę, tak? Bo tato był alkoholikiem i był psychopatą jakbyś, tak? Mamę okładał, to było w ogóle nieporozumienie jak go mu okładałem. A miał pan później kontakt z ojcem? Bo rodzice się rozwiedli, tak? Nie miałem w ogóle, rozwiedli się, tak, ale nie miałem w ogóle, bo ojciec sobie poszedł, odszedł i dalej pił i do śmierci pił, bo na raka zmarł, nie? Cały czas pił i pił i tak. O, tam, czasami go tam odwiedziłem, ale to nie było, pani, taki kontakt, jak z ojcem, tylko tego przydełkowego faceta, nie? Po prostu on się cieszył, że jestem od drugiej strony, tak? Bo to było nie za bardzo, że ja jestem, nie? To jest przykre, no.

A z mamą, jaki kontakt pan miał i ma? Mamą bardzo dobry. Na tej chwili dzwonił. Wczoraj dzwoniłem, dzisiaj mam i do tego panu mamę odbierze, no to rozmawiamy. A jak bliscy zareagowali na to, że pan dostał zarzuty i znalazł się tutaj w więzieniu? Mama, no to mama się załamała, no to do tej pory tam obolewa, nie? Tabletki jakieś bierze na pewno i w ogóle, no to co ja mogę powiedzieć? Nie będę mamie mówił, że wrócę, bo ja nie wiem, czy ja wrócę. To były bardzo zarzuty. Wiedzą, za co osiedli? No, wiedzą, no. Uwiedzili w wymienieniu w Jeleni Górze, bo tutaj jest trochę za daleko, nie? Pytali, dlaczego tak się stało? Mama się nie pytała, no ale tam coś tam powiedziałem, że mi tam coś oddziwiło i pytali się, bo tu... Wie pani, to wstrząsać teraz, no to jest jakiś taki dramat, bo mama się będzie mnie pytać, ja mogę na przykład tam...

Bojąc się, to się doprawdy na przykład objawiało na to, że może byłem za bardzo pijany, czy jaki, tylko doszło tam. Czy tam, nie wiem, coś innego wymyślać, nie? W ogóle to nie miało miejsca specjalnie, żeby... Próbują wytłumaczyć sobie to, tak? Jak to się stało. Zasłonić się jakoś. Bo to jest trudne. Tutaj o mamie to powinienem się odkryć, ale nie odkryłem się mamie, bo się wstydzę, tak? Pan wie, kim były te kobiety, które pan zabił? Coś pan o nich wie? Na procesie tam siostra powiedziała, czemu jej siostrę zabiłem. Ja się popakałem, to było w tej takiej, no co tam jest za szybą, nie? Adwokat jest z przodu, ja jestem za szybą i tam stanąłem i się popakałem, jakaś tak kobieta z tam z ławki, z daleka, budowiczna sala była, nie?

Mówię, czy ja to zrobiłem? Ja się popakałem i głowę opuściłem, mówię, za głupio, no ale... Wie pani, bo może jest tak, że niektórzy tam się uśmiechają, głupkowato, jeszcze czytam, jak, ale nie potrafię, nie, się popłakałem, nie. Mam to uczucie. Odczuwał pan jakieś poczucie winy wtedy? Tak. Dzieci były tylko kobiet, nas na sali rozpadło. A druga kobieta, kim była? Coś pan wie o tej drugiej? To była matka i ojciec, zdaje się, tej drugiej kobiety, tej starszej. Nie wiem czy starszy czy młodszy. Jedna miała chyba 40 lat, a druga 38. A pan je znał wcześniej? Z widzenia, tak. Z widzenia.

Pół godziny może. Może pół godziny, ja już nie wiem, bo to był taki spanikowany szok u kolegę. A nie bał właśnie tego, że ktoś to zobaczy? To był jednak teren otwarty. Dzień. No bałem się, tak. Jakie ryzyko pan podjął? No to są miejsca, że na przykład nawet prosty człowiek, no to potrzebą może coś, tak, we wszaków, nie? Po prostu takie normalne miejsce, tak. Każdy mógł tam wejść, albo wejść na przykład napić się z kolegą jakimś, nie? Nie myślał pan, żeby przeczekać do wieczora, zaatakować wieczorem w innym miejscu, gdzie lepiej się można ukryć? Niekoniecznie, bo to już nie grało w roli, to się mówi.

To ma być teraz czy później, tak? Tylko ta chwila jakaś była, bo akurat była osoba i była chwila jakaś tam. Kto Pana tutaj odwiedza? Tutaj w Wołowie nikt nie był. Nie wiem, może twierdzi ojczym, że to jest za daleko dla nich. To może kiedyś wsiadną z kimś, może osobą samochodem, może jak, nie? Nie wiem, może. Brakuje Pan kontaktu z bliskimi? Powiem, że na okrągło dzwonię do tego. Bo jak nie mogę się zobaczyć, to cały czas dzwonię, nie? Często? Często. Często i to mama nie mówi, że zabierasz mi czas, bo ja nie mam czasu z tą rozmową i zawsze tą rozmowę, nie. Niestety tam się uśmiechamy, no bo tam niby tam, ale czasami to jest tak, że to jest smutne, nie, przykre.

Ostatnio mama płakała, co mówię, co mogę jej powiedzieć, nic nie mówię tam. Życzę ci zdrowia, mówię, to czekaj, następny telefon, pogadamy, mówię jej. Mówię, i co tam. Mama jest żama, no to niech tam czasami z nim porozmawiać. Też mamie to mówiłem wiele razy, że może porozmawiać, takie relacje. Mąż, żona, tak? Żeby to jakoś... Bełcej nogi, żeby się mała całkiem nie dobiła, bo jeszcze mała siostrzeńca na wychowaniu, nie? No i żeby go tam... To dzieciaka szkoda, bo to tam... Szkoda tak mniej, jak to u dziecka. Na pewno, mówię, nie? Jego się wychowuje tam i życzył mu najwyżej do komunizmu. Mam zdjęcia, to także fajne, fajne takie.

Jeden, drugi. Kocham Cię i tak on. To jest miłe, nie? Dziecko mówi do mnie kocham Cię. Ktoś jeszcze Panu mówi kocham Cię? Mama też. Ojciec mi mówi, bo ja jestem jego synem, bo to tam nie mówi, nie? A on mówi, że mnie szanuje. To też jest fajne. Przyjechał na widzenie i pogadaliśmy. Nie mówił o tych ludziach, że tam ludzie coś mówili. Mówił, daj spokój z tym. Nie był zadowolony, ale daj spokój. Nie mówił o tym w ogóle. Próbują pana wspierać i uspokajać, żeby pan się nie denerwował. No bo moi bliscy sobie wyobrażają takie kary siedzieć.

Jeżeli z rodziny ktoś taką karę siedzi, to jest kara, to jest cierpienie, tak? To jest ból. Choć z rodziny kazał, że idą przez głupotę, no przez głupotę, bo to nie jest, że ktoś mi kazał, tak? Tam gdzieś polazłem właśnie i robiłem sobie jakieś bagna, tak? No to bagna, bo to było za brutalne, tylko że nie mogę tego teraz sformułować, bo to jest za ciężkie dla mnie to. Zgadza się pan z wyrokiem sądu dożywotniego pozbawienia wolności? Nie za bardzo, może chciał wyjść właśnie, tak, ale... Ile by Pan sobie dał lat za takie dwa zabójstwa? Według mnie 30 lat powinno być publiczną półką. Nie dożywacie tylko 30 lat. Tak wystarczająco.

Nie jest to, że ja rower sąsiadowi ukradłem, bo to tam nakrzyczałby na mnie, albo tam złapałby mnie, że daj mi rower, coś tam, tak? To mógłby go wyśmiać się, no jakby mnie pobił, to... No słyszę, że mnie pobił, ale to tam rower był, to... Czyli co, pan stara się tego nie przypominać sobie, tak? Też tych spraw, tych zdarzeń? Czy to samo wraca, takie obrazy? To są obrazy takie z horroru, no to... koszmar, no. Ale pamięta pan wszystko szczegółowo, czy to trochę się zatarło już przez te lata? Bardzo tak. Wiem, że udusiłem wstąpienia w parku, ofiary, tak. Obie pan udusił? Obie, tak. A poza duszeniem?

Jakieś inne? Już nie. Już nie. Policja zatrzymała 8 lipca, pamiętam, 2007 roku. No to właśnie dawno, tak? I tam później wizja lokalna była i tam coś pokazywałem, to tak, że... Więc albo mi się coś... Z tego to może zwariować Panie, co chodzi. Na wizji lokalnej Pan podał wszystkie szczegóły obu zabójstw? Dokładnie pisałem, tak. Dokładnie, tylko że po prostu częściowo to tam nie mogę sobie przypomnieć, tam wbiłem, tam, nie wiem, może były zebrane kobiety, czy jakie, coś tam było, no ale, no chcę to już przypomnieć, tak.

A co Pan pamięta, Panie Adamie, z tych zabójstw? Tak nie za bardzo, bo po prostu... Zrobiłem jedno zabójstwo, później uciekłem na samochód, po paru dniach wróciłem i akurat tam się kobieta nawinęła znowu i znowu doszło, tak że... Wiesz, że układałem i porusiłem, nie? Zostawiłem gdzieś tam w lesie, w jakiejś dziurze chyba czy w jakichś przebłyskach. No i to, to było na tyle, a czy, czy było coś więcej, no to tam, nie wiem, czy tam zdjęte ubrania czy coś, nie? Zdjęte ubrania były z nich? Były nagie kobiety? Jak pan je zostawił? No coś tam było, no, ale to tam, tak dokładnie nie pomęcam, no.

Żeby mówić, że to brutalne było, to tak, że, że nie wiem, czy teraz mówię, brawnie i tak, było. Czy jak Pan zostawiał obie kobiety tam na miejscu zdarzenia, wiedział Pan, że one nie żyją? Wiedziałem, tak. To było celem Pana działania, żeby one były martwe? No może bałem się, no bo kurczę. Z jednego się bałem, żeby, nie wiem, kurczę, jak to powiedzieć. Gdyby ktoś na mnie nadszedł, to robiłem tu w miarę szybko, tak? Ale zabijał pan po to, żeby one potem nie wskazały pana jako sprawcę, na przykład z grubce, nie?

Nie do określenia i to jest koszmar. Takiego filmu nie oglądałem, co ten zrobił. Z koszmarem niby, jakieś piły, jakieś takie wymyślone coś. To nie wyglądało jakiegoś filmu. Chyba, że prawdziwe coś było, to może, a tak to nie. Był pan zaskoczony zatrzymaniem przez policję? Wiedziałem, że tam przyjechali policja po mnie i że będę siedział. Jak się pan wtedy czuł? Nie, nie, nie. Ktoś mi mówił nie. Zostawiłem oporu przy zatrzymaniu. Tam to się powiedziałem. I to wszystko, ale już na policji. Pomyślałem tak, że mówię, no mamie, tak?

Bo mama i tak była z policją w mieszkaniu. Przyjechała, tworzyła mieszkanie z policją i mówi, co ty zrobiłeś do mnie. Ja tak leżałem na łóżku i nic się nie przyznawałem. To tam zabrali i tak o, co ty zrobiłeś. Ja mówię, nic mówię, że zrobiłem. Taki odruch, bo mówię, co, teraz powiem, że już zrobiłem, łamie, przyłamie. Nie umiem tak. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008 roku wymierza karę dwukrotnego pozbawienia wolności. Zastrzega jednocześnie, że możliwość przedterminowego zwolnienia oskarżonego z odbywania kary nie może nastąpić wcześniej niż 30 lat przed odbyciem kary orzeczonej.

Jak się pan czuje z tym, że pan tutaj będzie siedział praktycznie do końca życia? Nie mogę zapomnieć, jak było zapomnieć. Nieraz się popłaczę, no bo to jest za późno, nie? Chciałby Pan wyjść na wolność? Pewnie bym chciał kiedyś. Co by Pan robił na wolności? Jak by Pana życie wyglądało? Chciałbym być spokojnym człowiekiem, takim po prostu gdzieś przełożyć to, co kiedyś, bo byłem spokojny, tak, bo w każdym rodziny nic nie zrobiłem, ani z sąsiadą, tylko tam gdzieś poszłem i wiadomo. No, żeby wyjść, spotkać się z rodziną w wolności i tam uleżeć.

Kiedyś, nie? Przeprosiłby Pan po wyjściu z więzienia, gdyby Pan miał taką możliwość, rodzinę tych zamordowanych kobiet? Powinienem przeprosić. Adam Z. odbywa karę pozbawienia wolności od 2008 roku. Ma szansę wyjść po 30 latach spędzonych w więzieniu, czyli w 2038 roku. Jeśli jeszcze nie subskrybujesz naszego kanału na YouTube, to warto to zrobić, aby nie przegapić naszych podcastów i innych materiałów, które publikujemy. Jeśli chcesz podzielić się z nami swoją opinią na temat tego, czego właśnie wysłuchałeś, to zapraszamy do zostawienia komentarza.

Pokazano wszystkie 20 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.