Czy Iwona wieczorek żyje? Badamy popularne teorie | PODCAST

W pierwszej części podcastu skupiliśmy się na tym, co można dziś uznać za fakty. Na przebiegu ostatnich godzin przed zniknięciem Iwony. Na działaniach śledczych. Na błędach popełnionych na początku poszukiwań. Bo tak, było ich sporo. I na tym, w jakim miejscu sprawa znajduje się dziś. Teraz wchodzimy w znacznie trudniejszy teren. Bo wokół zniknięcia Iwony Wieczorek przez lata powstała ogromna liczba teorii. Część z nich rzeczywiście była sprawdzana przez policję i prokuraturę. Część wynikała z zeznań konkretnych osób. Część powstała na podstawie pojedynczych, niejasnych informacji. A część narodziła się już wyłącznie w internecie. Po 16 latach niektóre przypuszczenia były powtarzane tak wiele razy, że zaczęły brzmieć jak fakty.

Jeżeli szukać momentu, w którym zwyczajna noc zaczęła zmieniać się w coś trudnego do wyjaśnienia, była to z pewnością wizyta w Sopockim Dream Clubie. To tu doszło do sytuacji, która sprawiła, że zachowanie Iwony Wieczorek wyraźnie się zmieniło. I do dziś nie wiadomo dlaczego. Osoby, które były wtedy razem z nią, opisywały później, że stała się nerwowa, rozrażniona i wyraźnie gorzej się bawiła. Często spoglądała na telefon, wychodziła z klubu, wracała. W końcu doszło do konfliktu ze znajomymi. Jej koleżanka Adria mówiła później, że Iwona była bardzo zdenerwowana i zła. Pokłóciła się zarówno z nią, jak i z innymi osobami z grupy. Kiedy próbowali ją zatrzymać, miała krzyczeć, że nie chce z nimi zostać i że wróci do domu sama.

To są fakty wynikające z relacji ludzi, którzy znajdowali się wtedy obok niej. Do dziś nie znamy jednak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, o co właściwie poszło. I tutaj zaczyna się problem, bo przez lata pojawiło się kilka wersji. Jedna mówiła, że źródłem zdenerwowania Iwony był jej były chłopak. Inna, że chodziło o spór między osobami bawiącymi się razem tej nocy. Jeszcze inna, że Iwona otrzymała przez telefon informację, która wyprowadziła ją z równowagi. Żadnej z tych wersji nie udało się jednoznacznie potwierdzić. Nawet osoby obecne przy kłótni nie przedstawiły jednej spójnej odpowiedzi. W materiałach dotyczących sprawy wielokrotnie pada, nie pamiętam.

Nikt nie przypomniał sobie dokładnego powodu konfliktu. Nie udało się odtworzyć, od jakiego zdania się zaczął. Nie ustalono też, czy wybuch Iwony był reakcją na coś, co wydarzyło się bezpośrednio w klubie, czy był skutkiem informacji, którą otrzymała wcześniej. I właśnie ta luka stała się przez lata paliwem do niezliczonych teorii. Bo z jednej strony można powiedzieć, noc była pełna alkoholu, ludzie byli młodzi, emocje duże, a po wielu miesiącach czy latach pamięć może być zawodna. To oczywiście możliwe. Z drugiej strony trudno nie zauważyć, że mówimy o ostatniej poważnej kłótni z dziewczyną, która kilka godzin później zniknęła. Dlatego dla śledczych odpowiedź na pytanie, co wydarzyło się wtedy pomiędzy Iwoną a jej znajomymi,

Miała zupełnie inne znaczenie niż zwykła rekonstrukcja imprezy. Chodziło o ustalenie jej stanu emocjonalnego. Czy była wyłącznie zła? Czy czegoś się dowiedziała? Czy chciała się z kimś spotkać? Czy przed wyjściem z klubu miała już jakiś plan? A może nie było w tym żadnej większej tajemnicy? Może była to po prostu gwałtowna kłótnia pomiędzy młodymi ludźmi, która później, tylko dlatego, że Iwona zaginęła, zaczęła wyglądać znacznie bardziej podejrzanie, niż wyglądała tamtej nocy. Tego także nie można wykluczyć. Jest jednak jeszcze telefon Iwony, bo już podczas spotkania na działkach, przed wizytą w Dream Clubie, miała kontaktować się z osobami spoza grupy, z którą spędzała wieczór.

Potem w klubie również często sprawdzała telefon. To oczywiście samo w sobie nie było niczym niezwykłym. Miała 19 lat, pisała SMSy, dzwoniła. Zwykła rzecz. Jednak później śledczy musieli odpowiedzieć na pytanie, czy któraś z tych rozmów mogła mieć związek ze zmianą jej zachowania. W tym kontekście pojawiła się postać byłego chłopaka Iwony – Patryka. Według jednej z relacji Iwona miała dowiedzieć się czegoś na jego temat. Tego wieczoru Patryk znajdował się w innym miejscu. Później pojawiła się także informacja, że Iwona mogła planować spotkanie z nim albo przynajmniej liczyć na to, że zobaczy go jeszcze tej nocy. Nie ma jednak jasnego powodu, żeby na tej podstawie stwierdzić, że to właśnie on był powodem kłótni.

Co więcej, matka Iwony podkreślała, że po rozstaniu córka i Patryk nadal utrzymywali koleżeńskie relacje. Dlatego wersja o awanturze o byłego chłopaka wielokrotnie powtarzana później w mediach była dużo mniej prawdopodobna niż początkowo mogło się wydawać. Istotne jest także, że po opuszczeniu klubu Iwona nie zachowywała się tak, jakby obawiała się któregoś ze znajomych. Kontaktowała się z Adrią. Ustalała odbiór pozostawionych rzeczy. Po latach Marek Siewiert, policyjny analityk zajmujący się aktami sprawy, zwracał szczególną uwagę na osoby z najbliższego otoczenia Iwony. Jego zdaniem część zeznań należało znacznie dokładniej sprawdzić, a pewne nieścisłości nie zostały w pierwszym okresie śledztwa wystarczająco wyjaśnione.

To jednak nadal była tylko ocena analityka. Nie dowód winy którejkolwiek z tych osób. Ale właśnie tutaj pojawiło się wiele domysłów. Jeśli świadek nie pamiętał, pojawiało się podejrzenie, że coś ukrywa. Jeśli zmieniał jakiś szczegół zeznań, uznawano, że kłamie. Jeśli jego telefon znajdował się w określonym miejscu, próbowano na tej podstawie budować całą teorię. Czasami takie nieścisłości rzeczywiście mogą mieć ogromne znaczenie, a czasami są tylko nieścisłościami. Dlatego do wydarzeń w Dream Clubie trzeba podchodzić bardzo ostrożnie. Wiemy, że doszło do konfliktu. Wiemy, że Iwona była zdenerwowana. Wiemy, że opuściła znajomych i postanowiła wracać sama.

Nie wiemy natomiast, czy kłótnia miała jakikolwiek bezpośredni związek z jej późniejszym zaginięciem. Niemniej, właśnie od tej kłótni zaczyna się jedna z najważniejszych teorii w całej sprawie. Teorii, według której odpowiedzi nie należy szukać w przypadkowym człowieku spotkanym nad ranem, tylko znacznie bliżej, wśród ludzi, których Iwona znała. Najbliższe otoczenie Iwony W wielu niewyjaśnionych sprawach, podobnie jak w tej, śledczy zaczynają od ludzi, którzy byli najbliżej zaginionej osoby. Nie dlatego, że są automatycznie podejrzani. Często ze względu na łączące ich relacje mają motyw.

W sprawie Iwony Wieczorek ten krąg od początku był niewielki. Kilka osób, z którymi spędziła wieczór. Adria, Paweł, pozostali znajomi obecni na działkach i później w Sopocie. Ale także osoby, z którymi Iwona utrzymywała kontakt telefoniczny. I właśnie do tego środowiska śledczy wracali później wielokrotnie. Jednym z ludzi, których nazwisko pojawiało się w aktach szczególnie często był Paweł P. Był z Iwoną tego wieczoru. To na działce jego babci grupa spotkała się przed wyjściem do klubów. Później razem pojechali do Sopotu. Według późniejszych wypowiedzi byłych policjantów Paweł pozostawał od początku w kręgu zainteresowania śledczych. Ale tutaj pojawia się bardzo ważne słowo.

Zainteresowania. Nie podejrzenia o zabójstwo. Jednym z elementów, na które zwracano uwagę były kontakty telefoniczne. Były szef Biura Kryminalnego Komendy Głównej Policji, Marek Dyjarz, mówił po latach, że po wyjściu z klubu Iwona wielokrotnie próbowała skontaktować się z Pawłem. Według niego wynikało to z bilingów zabezpieczonych w sprawie. Sam fakt wykonywania telefonów oczywiście niczego nie dowodzi, ale dla śledczych był istotny z prostego powodu. Iwona była w konflikcie ze znajomymi, odeszła od grupy, a mimo to nadal próbowała nawiązać kontakt z jednym z jej członków. Policjantów zainteresowało również to, co działo się na działce. Marek Dyjasz wspominał po latach, że kiedy funkcjonariusze zaczęli dokładniej sprawdzać miejsce spotkania młodych ludzi, zwrócili uwagę na jego stan.

Według niego działka była wyjątkowo dokładnie posprzątana. Jak sam mówił, wydało im się nietypowe, że po mocno zakrapianym spotkaniu młodych ludzi wszystko zostało uporządkowane. I właśnie z takich szczegółów przez lata zaczynały wyrastać kolejne podejrzenia. Dlaczego sprzątano? Kiedy? I kto sprzątał? Sam porządek na działce nie jest oczywiście dowodem przestępstwa, ale dla policjantów analizujących wydarzenia po zaginięciu był elementem, który chcieli wyjaśnić. Podobnie było z zachowaniem niektórych znajomych już po zniknięciu Iwony. Śledczy analizowali kto i kiedy rozpoczął własne poszukiwania, kto sprawdzał monitoring, kto kontaktował się z rodziną, kto wiedział którędy Iwona mogła wracać.

W zwyczajnej sytuacji takie działania można uznać po prostu za próbę odnalezienia koleżanki. Po zaginięciu każda z tych części zaczęła jednak być analizowana również z innej strony. Czy ktoś szukał dlatego, że chciał pomóc? Czy dlatego, że chciał wiedzieć co widziały kamery? Takie pytania pojawiały się w późniejszych analizach. Paweł P. był przez lata wielokrotnie przesłuchiwany. Sprawdzano jego wersję wydarzeń. Przeszukiwano miejsca z nim związane. I właśnie tutaj znajduje się jeden z najważniejszych faktów, który często ginie w internetowych dyskusjach. Według Marka Dyjasza, Paweł miał alibi obejmujące kluczowy czas zaginięcia Iwony. Były policjant mówił publicznie o alibi, którego w tamtym momencie nie udało się podważyć.

To jednak nie oznaczało, że wszystkie pytania dotyczące Pawła zniknęły. I właśnie dlatego śledczy interesowali się nie tylko tym, gdzie znajdował się w chwili zaginięcia. Interesowało ich także to, co wiedział, co i jak mówił, i czy wszystkie przekazane przez niego informacje były prawdziwe. Po latach ten wątek doprowadził do zarzutów utrudniania postępowania. Ale nawet to nie odpowiadało na najważniejsze pytanie. Czy Paweł wie, co się stało z Iwoną? Prokuratura nigdy oficjalnie nie potwierdziła, że wie. Postawione mu zarzuty dotyczyły jego innych zachowań. Internet zrobił z Pawła P. jedną z centralnych postaci całej historii. To wokół niego powstały dziesiątki analiz, podcasty, komentarze.

Analizowano, a potem interpretowano niemal każdy szczegół jego zachowania. Ale śledztwo karne nie może opierać się na tym, że ktoś wygląda dziwnie. Potrzebny jest dowód. A dowodu, który łączyłby Pawła P. z zaginięciem lub śmiercią Iwony publicznie nie przedstawiono. Podobny problem dotyczył pozostałych znajomych. Marek Siegiert, policyjny analityk, pracujący później przy sprawie, bardzo krytycznie oceniał część ich zeznań. Zwracał uwagę na niejasności, na odpowiedzi nie pamiętam, na sytuacje, w których jego zdaniem świadkowie nie mówili wszystkiego. Ale znów to były oceny analityka. Człowiek może czegoś nie pamiętać, może po latach pomylić godzinę, może też świadomie kłamać.

Rolą śledczych jest ustalić, z którą z tych sytuacji mają do czynienia. A w sprawie Iwony ten problem pojawiał się od samego początku. Im więcej czasu mijało, tym trudniej było odróżnić prawdziwą lukę w pamięci od próby zatajenia informacji. Dlatego teoria mówiąca, że odpowiedź znajduje się wśród znajomych Iwony przez lata nie zniknęła. W 2026 roku prokuratura nadal potwierdzała, że krąg osób z jej otoczenia pozostaje jednym z badanych kierunków. Jednocześnie śledczy poinformowali, że jedną z poważnych wersji dotyczących konkretnej osoby udało się wykluczyć. Nie ujawnili kogo dotyczy. To ważny sygnał, bo pokazuje, że obecne śledztwo nie polega tylko na budowaniu nowych podejrzeń.

Polega również na eliminowaniu starych. I być może właśnie to jest największy problem teorii dotyczących znajomych Iwony. Można znaleźć w nich wiele rzeczy, które wyglądają niepokojąco, ale żaden z tych elementów sam w sobie nie odpowiada na pytanie, co wydarzyło się po godzinie 4.12. Zanim zaczniemy oceniać ludzi, którzy byli z Iwoną podczas ostatniej imprezy, trzeba przyjrzeć się jeszcze jednemu człowiekowi. Osobie, z którą Iwonę łączyła znacznie bardziej skomplikowana relacja, jej byłemu chłopakowi, Patrykowi. Patryk i zdarzenie sprzed tygodnia.

Jedną z osób, która od lat powraca w sprawie Iwony Wieczorek jest jej były chłopak Patryk. Ich relacja była nietypowa. Przez pewien czas byli parą. Dopiero później dowiedzieli się, że łączą ich również więzy rodzinne. Ostatecznie się rozstali, ale według matki Iwony nie oznaczało to zerwania kontaktu. Nadal się lubili i czasem spotykali. Nie przypomniała sobie, żeby Iwona przez niego płakała albo skarżyła się na jego zachowanie. Wręcz przeciwnie, wspominała, że pomagał jej w nauce i spędzali razem czas nawet po rozstaniu. Dlaczego więc jego nazwisko tak często pojawiało się później w kontekście zaginięcia? Pierwszy powód dotyczył wydarzenia, które miało miejsce dokładnie tydzień wcześniej, 10 lipca 2010 roku.

Według relacji analizowanych później przez policję, Iwona wracała wtedy przez okolice parku Regana razem z koleżanką Kasią. W pewnym momencie dziewczyny natknęły się na grupę młodych mężczyzn, wśród których doszło do awantury i bójki. Iwona miała się w nią wtrącić. Według relacji świadków próbowała rozdzielić bijących się ludzi. I w pewnym momencie sama została uderzona albo odepchnięta. To oczywiście mogło być zwykłym, przypadkowym zdarzeniem. I tak właśnie przedstawiała jej później koleżanka Iwony. Ale był jeszcze jeden szczegół. Po całym zdarzeniu Iwona miała zadzwonić do Patryka i powiedzieć, że pobili ją jego koledzy. Jeżeli ta relacja jest prawdziwa, oznaczałoby to, że przynajmniej część członków awantury była jego znajomymi.

I dlatego, kiedy dokładnie tydzień później Iwona ponownie znalazła się w tej samej części Gdańska i zniknęła, policyjni analitycy uznali wcześniejszy incydent za coś, co trzeba bardzo dokładnie sprawdzić. Nie oznaczało to jednak, że oba wydarzenia były ze sobą powiązane. Problem polegał na tym, że osoby, które mogły wyjaśnić zdarzenie z 10 lipca nie potrafiły później podać wielu szczegółów. Kasia, która była wtedy razem z Iwoną miała powiedzieć, że nie pamięta dokładnie kto się bił i jak cała sytuacja przebiegała. Dla Marka Siewierta było to bardzo podejrzane. Uważał, że świadek takiego zdarzenia powinien pamiętać przynajmniej jego podstawowy przebieg. Siewiert uważał, że pierwsze przesłuchanie tej kobiety przeprowadzono zbyt powierzchownie.

Jego zdaniem pytanie o awanturę sprzed tygodnia powinno zostać znacznie bardziej rozwinięte. Bo jeśli Iwona rzeczywiście została wtedy uderzona przez ludzi, których znała, mogło to tworzyć zupełnie nowy kontekst dla wydarzeń z 17 lipca. Drugi powód zainteresowania Patrykiem dotyczył samej nocy zaginięcia. Według Siewierta, pierwsza wersja Patryka, dotycząca tego, co robił tamtej nocy, nie zgadzała się z informacjami uzyskanymi później z zebranych dowodów i analizy połączeń telefonicznych. Patryk miał początkowo mówić, że po północy albo około pierwszej wrócił do domu. Siewiert twierdził natomiast, że z analizy telefonu wynikało, iż chłopak nadal był aktywny w późniejszych godzinach.

Kontaktował się z innymi osobami, przemieszczał się, a jego wyjaśnienia miały się zmieniać wraz z tym, jak policjanci ujawniali mu kolejne informacje. Podczas jednego z przesłuchań miał w końcu przyznać, że rzeczywiście nie wrócił do domu o godzinie, którą podał wcześniej. Miał przemieszczać się z kolegami samochodem. To właśnie ten element sprawił, że dla analityka Patryk stał się szczególnie interesującą osobą. Siewiert twierdził, że analiza stacji bazowych wskazywała na przemieszczanie się telefonu w różnych częściach Gdańska w godzinach, kiedy Iwona wracała z Sopotu. Według niego odległości pomiędzy kolejnymi logowaniami były na tyle duże, że Patryk musiał korzystać ze środka transportu.

Mówił też o nieścisłościach w zeznaniach ludzi z otoczenia Iwony. Jednocześnie zaznaczył coś bardzo ważnego. Dywagowanie o tym, że Patryk odpowiada za zniknięcie Iwony byłoby przedwczesne. Jeżeli prokurator nie zdecydował się na jego zatrzymanie i przedstawienie mu zarzutów dotyczących zaginięcia Iwony, oznaczało to, że materiał zgromadzony w śledztwie nie pozwalał na taki krok. I przez następne lata sytuacja się nie zmieniła. Patryk G. nie został oskarżony o uprowadzenie ani tym bardziej zabójstwo Iwony Wieczorek. Nie przedstawiono oficjalnie dowodu, że spotkał ją po godzinie 4.12. Nie ma nagrania pokazującego ich razem. Nie ma świadka, który miałby widzieć takie spotkanie.

Nie znaleziono również materiału dowodowego łączącego go ze zniknięciem dziewczyny. Mimo, że Patryk nigdy nie usłyszał zarzutu związanego z zaginięciem Iwony, a po 16 latach jego nazwisko wciąż pojawiało się w tej sprawie, nie zapominajmy, że w ostatnich minutach znanej drogi Iwony znajdował się jeszcze ktoś. Człowiek, którego Iwona prawdopodobnie w ogóle nie znała. Mężczyzna widoczny na monitoringu kilkadziesiąt metrów za nią. Przez lata poszukiwała go cała Polska. Mężczyzna z ręcznikiem. Na jednym z ostatnich nagrań Iwony Wieczorek znajduje się mężczyzna. Idzie tą samą nadmorską trasą.

Kilka, może kilkanaście metrów za Iwoną. Na ramieniu ma przewieszony przedmiot przypominający ręcznik. I właśnie dlatego przez następne lata cała Polska będzie go znała jako mężczyznę z ręcznikiem. Jego obecność na monitoringu od początku działała na wyobraźnię. 19-letnia dziewczyna wracała sama nad ranem do domu. Za nią szedł nieznany mężczyzna. Kilka minut później Iwona zniknęła. To niemal gotowy scenariusz. Tyle, że śledztwo nie może opierać się na tym, jak dobrze coś pasuje do scenariusza. Trzeba udowodnić związek pomiędzy człowiekiem a zdarzeniem. A tego przez lata nie udało się zrobić. Na nagraniach nie widać, żeby mężczyzna zaatakował Iwonę.