Na dobry początek

Po pierwsze, to są takie rzeczy, gdzie wieczorem chcę sobie popykać, włączam, siadam, gram 15 minut i idę spać. Jak to samo próbuję zrobić na PlayStation czy na Xboksie, to nagle tu muszę ściągnąć update, tu muszę ściągnąć update firmware'u do konsoli. Jak włączam Call of Duty i się okazuje, że muszę ściągnąć teraz 14 giga update'u, to już mi się nie chce. Pomijając kwestię rozładowanych padów. Tak, pomijając kwestie rozładowanych padów i tak dalej, to wolę sobie tam poodbijać w Mario kolejne grzybki przez kwadrans i tyle. Druga rzecz to jest jednak to, że ta technologia jest z jednej strony bardzo prosta. Możemy sobie taki komputer rozłożyć, złożyć, możemy się na nim uczyć programować. To nauka programowania jest bardzo prosta, bo tam te komputery też są proste w swojej konstrukcji. Oczywiście można zrobić dużo fajnych rzeczy, natomiast ten próg wejścia jest relatywnie niski.

Zresztą efektem jest lot w kosmos. Ja usiadłem kiedyś grać w Faktorię, bo miałem jakieś dwa dni jakiegoś bardzo, bardzo nudnego szkolenia, na którym musiałem być i stwierdziłem po dwóch dniach grania, że muszę przestać, bo nie przestanę. Bo dopiero zacząłeś. Tak. Ja mam ten problem, że ja się bardzo łatwo uzależniam i trzeba to obciąć od razu, bo potem się zrobi z tego problem. Natomiast... Faktoria jest zajebista. Jest absolutnie fenomenalna. Mam jeden problem z Factorio, taki filozoficzny. Mam dokładnie ten sam problem z cywilizacją, z Age of Empires. Jak grasz długo, to nagle patrzysz, jak bardzo niszczysz środowisko naturalne. Jak grasz taką długą misję w Age of Empires, to na końcu jak już wygrywasz, to wyciąłeś wszystkie drzewa, wymordowałeś wszystkie zwierzęta i wyciągnąłeś całe złoto i wszystkie kamienie, jakie były na tej planszy.

Oraz jak bardzo zniszczyłeś ostatnie dwa tygodnie swojego życia, spędzając tam jakieś dziesiątki godzin. Tak, tak. Ja czasami miałem takie tendencje, że grałem w Age of Empires po sieci. Ale to nie są SNASowe gry. Natomiast wracając do retro, jest jeszcze jedna fajna rzecz, bo to jest takie trochę... Czasem mam takie przemyślenie, że to jest jakbyśmy sobie kupili stary samochód, przy którym sobie będziemy grzebać. Kiedyś miałem takiego sąsiada, który przez całe moje nastoletnie życie naprawiał swojego Fiata 125 i on wprost mówił, że to jest hobby, że ten samochód jest mu na plaster, bo on nie potrzebuje tego samochodu, ale sobie go tam naprawia, grzebie, przerabia, bo ma dużo czasu na emeryturze. I ja mam wrażenie, że te konsole, stare komputery trochę tak działają.