Bulimia. To nie tylko wymioty!

Tak naprawdę, tak jak mówiłam, bulimia bardzo kojarzy nam się z tymi wymiotami i z tym pozbywaniem się tego jedzenia w taki bardzo obrazowy sposób. Natomiast to nie zawsze też tak musi być i trzeba o tym pamiętać i w kontekście tego, że to może nas dotyczyć i w kontekście osób, z którymi przebywamy, osób z naszego otoczenia, Gdzieś tam możemy w pewien sposób właśnie nie doceniać tego, że te osoby borykają się z zaburzeniami.

Bo jesteś cudem i zadbajmy o ten cud. Zapraszam na kolejny odcinek podcastu. Przejadanie się i odczuwanie w konsekwencji negatywnych emocji jest zjawiskiem, które ma tak naprawdę wiele określeń, bo możemy mówić tutaj o zespole kompulsywnego objadania się, bulimii, zespołu napadowego objadania, Bulima erekcji, zespołu nocnego objadania się, czy utraty kontroli nad zachowaniami dotyczącymi jedzenia. Bez względu na to, jak konkretnie nazwiemy ten problem, to jego podstawowe mechanizmy związane są z bardzo dużymi restrykcjami żywieniowymi wprowadzanymi,

To są takie cechy, które łączą właściwie większość zaburzeń odżywiania. Natomiast dzisiaj chciałabym trochę więcej uwagi poświęcić bulimii, bo mam wrażenie, że to jest, może to nie zabrzmi dobrze, ale niedoceniane do końca zaburzenie odżywiania, wokół którego krąży wiele mitów i poprzez to jak Jak my myślimy o bulimii, co my myślimy o bulimii, to wszystko sprawia, że właśnie to zaburzenie odżywiania jest bardzo późno rozpoznawane. Nie przywiązuje się wagi do tego, jak wiele ma negatywnych konsekwencji dla zdrowia i dla psychiki.

I troszkę zrównuje się go z innymi zaburzeniami, natomiast to, co jest kluczowe w bulimii, o czym się bardzo często mówi, czyli wymioty, to jest oczywiście taka bardzo charakterystyczna cecha tych zaburzeń, ale możemy też Powiedzieć o kimś, że ma bulimię w momencie, kiedy wcale te wymioty nie występują. Dlaczego mam poczucie, że to jest niedoceniana choroba? Ponieważ bardzo często okazuje się, że osoby z bulimią mają wagę prawidłową albo nawet mogą mieć niewielką nadwagę. Czyli te cechy zewnętrzne nie wskazują na to, że coś jest nie tak. I dla osób z otoczenia bardzo długo te zachowania związane z różnego rodzaju czy to wymiotami, czy przeczyszczaniem się, czy tymi wszystkimi zachowaniami takimi kompensacyjnymi mogą być po pierwsze niedostrzegalne, po drugie

I dlatego w kontekście właściwie wszystkich zaburzeń odżywiania, ale też dzisiaj skupiając się na bulimii to będziemy sobie ten mechanizm jakby mocniej opisywać. Zaczyna się od tego bardzo często, że no właśnie z jakiegoś powodu oczywiście to też jest wiele czynników, które wpływa na to myślę, że w obecnych czasach bardzo kultura Presja, taki pęd do tego, żeby szybko mieć efekty sprawia, że osoby po pierwsze zaczynają się źle czuć w swoim ciele, mają poczucie, że wyglądają źle i że chcą oczywiście schudnąć, bo to najczęściej idzie w tą stronę, koncentrują się na swoim kształcie, na wadze,

Z jednej strony. Z drugiej strony jest właśnie ta presja tego, żeby te zmiany osiągnąć jak najszybciej. No i dla wielu osób takim złotym pomysłem, złotym sposobem wydaje się właśnie jedzenie, a później zwracanie tego jedzenia, no bo można jakby mieć ciastko i zjeść ciastko, tak? Troszkę to jest na takiej zasadzie traktowane, Bardzo często jest też kwestia tego, że część osób po prostu ma problem z utrzymaniem takiej silnej samokontroli, takiej, która jest w przypadku zaburzeń odżywiania związanych z anoreksją. Musimy też zwrócić uwagę na to, że bardzo często bulimia jest trochę takim wtórnym zaburzeniem po anoreksji.

To są właśnie takie mechanizmy związane z restrykcjami żywieniowymi, bo zdrowe odchudzanie, też redukcja masy ciała, to też są ograniczenia. Natomiast nie tak ekstremalne, nie tak restrykcyjne i nie takie, które doprowadzają do tak naprawdę uszkodzeń naszego ciała i uszkodzeń naszego mózgu, bo konsekwencje zdrowotne i psychologiczne restrykcji żywieniowych No to jest właściwie temat na osobny podcast i może właśnie też kiedyś Wam to wszystko przedstawię ku przestrodze trochę, jak bardzo takie diety głodówkowe destrukcyjnie wpływają na nasze funkcjonowanie. No ale w kontekście bulimii mamy właśnie wprowadzenie tych różnego rodzaju restrykcji, ograniczeń,

I to objadanie się może być takie cykliczne, na zasadzie dzień w dzień, czy co kilka dni, czy jakby tak regularnie. No albo to może być objadanie w konsekwencji niejedzenia przez bardzo długi czas i wtedy możemy mówić trochę właśnie o tej Bulimia rexii czy o tej bulimii, która jest konsekwencją anoreksji. Natomiast w takim, powiedziałabym, tradycyjnym podejściu do bulimii, to są właśnie bardzo duże restrykcje żywieniowe, np. niejedzenie cały dzień, a później nie jesteśmy już w stanie wytrzymać tej kontroli. Konsekwencją odpuszczenia jest po prostu objadanie się. I to objadanie się w momencie, kiedy to się dzieje, my czujemy trochę ulgę.

Czujemy, że odpuściliśmy tę kontrolę, że to napięcie z nas schodzi, że to jest taki ciąg, że czujemy naprawdę się Trochę jak na takim haju nawet, można powiedzieć. Natomiast to jest chwilowe. U tych osób, które cierpią z powodu bulimii, to jest chwilowe. Już właściwie pod koniec jedzenia, przedłuża się bardzo to jedzenie, bo już pod koniec zaczyna się czuć poczucie winy, często taką niechęć, nienawiść wręcz do siebie. Złość za to, co się zrobiło, że się nie wytrzymało. No i różnego rodzaju nieprzyjemne epitety dialogu wewnętrznego w swoją stronę zaczynamy prowadzić.

Jakby zaakceptować to, co się stało, później przejść znów na jakąś zdrową, redukcyjną dietę. Nie, te osoby mają poczucie, że zrobiły coś bardzo złego i teraz trzeba się tego pozbyć. No i w grę zaczynają wchodzić różnego rodzaju epizody przeczyszczania się. Poprzez, no właśnie najbardziej kojarzy nam się bulimia z wymiotami, ale to nie muszą być wymioty. To mogą być środki przeczyszczające, środki moczopędne, to mogą być wszelkiego rodzaju jakieś takie suplementy, które mamy poczucie, że mogą nam pomóc właśnie pozbyć się tego jedzenia, no najczęściej poprzez wywoływanie jakiś biegunek i Ale to też są bardzo ekstremalne ćwiczenia, takie wręcz na wycieńczenie i wprowadzenie różnego rodzaju głodówek.

Oczywiście te głodówki bardziej nam się kojarzą z anoreksją, natomiast w momencie, kiedy występują te epizody obiadania się, to tutaj już idziemy bardziej właśnie w stronę czy to kompulsywnego obiadania, Tak naprawdę tak jak mówiłam bulimia bardzo kojarzy nam się z tymi wymiotami i z tym pozbywaniem się tego jedzenia w taki bardzo obrazowy sposób. Natomiast to nie zawsze też tak musi być i trzeba o tym pamiętać i w kontekście tego, że to może nas dotyczyć i w kontekście osób, z którymi przebywamy, osób z naszego otoczenia, Gdzieś tam możemy w pewien sposób właśnie nie doceniać tego, że te osoby borykają się z zaburzeniami. Jeżeli taki mechanizm przebiega, to znaczy jest bardzo duża koncentracja na tej masie ciała, na ważeniu się, na sprawdzaniu, jest bardzo duża chęć schudnięcia,

My mówimy o przeczyszczaniu i wtedy kojarzą nam się wymioty i różnego rodzaju środki, ale znów chciałabym podkreślić, że Bardzo ekstremalne ćwiczenia, głodówki, to też może być bulimia. I to, co jakby wpływa na cały ten proces, to jest oczywiście mnóstwo różnych czynników. To mogą być jakieś nieprzepracowane, wręcz traumatyczne przeżycia, które doprowadzają do tego, że osoba ma bardzo obniżone poczucie własnej wartości, samooceny, a to się bardzo często odbija na naszym ciele i na tym, jak my to ciało odbieramy, traktujemy, I to, czego chcemy od niego i co chcemy osiągnąć.

W związku z tym, że kultura gdzieś tam podkreśla rolę tego wyglądu, to nam się wydaje, że jeżeli my będziemy wyglądać w określony sposób, to będziemy akceptowani, to będziemy lubiani przez innych, a przez to też sami siebie polubimy. Więc bardzo mocno w tle Całego tego procesu, jakim jest ten mechanizm takich epizodów bulimii, restrykcji, przeczyszczania się, objadania się. On jest mocno moderowany, można powiedzieć, poprzez te czynniki zewnętrzne związane z kulturą, związaną z naszym otoczeniem tak naprawdę. To jest bardzo mocno powiązane z obniżonym nastrojem. Ten obniżony nastrój może właśnie wynikać z tej samooceny, z tego poczucia własnej wartości.

Bo wiecie, z bulimią właśnie problem jest też taki, że to jest coś, co jest mocno ukrywane, to jest coś, co nie doprowadza aż do takich konsekwencji zdrowotnych, jak na przykład anoreksja, że osoba trafia do szpitala po prostu w skrajnym wygłodzeniu I tam już jest interwencja taka zewnętrzna. Bulimia często odbywa się, trochę tak sobie działa w ukryciu. Ta osoba ma świadomość tego, że cierpi psychicznie i fizycznie, ale ten proces jest tak dobrze ukrywany, że nie ma wpływu innych osób na to, żeby popchnąć, zmotywować osobę do szukania pomocy, a sama osoba, która doświadcza tej choroby,

Rodzina, osoby bliskie zorientują się, że coś jest nie tak i spróbują osobę zachęcić, zwrócić jej uwagę na to, że jej stan jest poważny. Bo musimy sobie powiedzieć też o tym, że bulimia mimo, że zewnętrznie tak naprawdę może wyglądać na niegroźną aż tak chorobę i zaburzenie odżywiania, że znów mamy właśnie takie poczucie, że wystarczy przestać wymiotować I można sobie z tym poradzić. Oczywiście, że to jest zaburzenie psychiczne, więc to wymaga mocnej pracy takiej psychologicznej. Ale właśnie w kontekście jakby tego wpływu na zdrowie fizyczne, to bywa często też motywacja do tego, żeby coś zmienić.

I kiedy my nie zdajemy sobie sprawy jak bardzo to na nas wpływa, to ciężko nam jest też coś zmienić. I dlatego myślę, że warto zwrócić uwagę na to, do czego może doprowadzić taka nieleczona bulimia. A pamiętajmy, że z zaburzeniami odżywiania jest tak, że im dłużej one trwają, im dłużej trwamy w zaburzeniach odżywiania, tym trudniej i tym dłużej też będziemy potrzebować, tym więcej będziemy potrzebować czasu, żeby z tych zaburzeń odżywiania wyjść. Będzie to dla nas dużo bardziej uporczywe i tak po prostu najzwyczajniej w świecie psychicznie ciężkie.

Więc im wcześniej zauważymy te pierwsze sygnały, to że coś jest nie tak, tym lepiej i niech to będzie też taki dla nas sygnał, że można to wszystko sobie poukładać w inny sposób. Bo to nie chodzi o to, że my mamy zaakceptować nasz wygląd, jeżeli mamy tą nadwagę, tak, czy otyłość. Tylko żeby dokonywać tych zmian w zgodzie ze swoim ciałem i ze swoją głową tak naprawdę, w sposób taki, który na dłuższą metę nie będzie zagrażał naszemu zdrowiu i życiu. Bo bulimia zagraża naszemu zdrowiu i życiu, nawet jeżeli wydaje nam się, że my tego tak naocznie nie widzimy.

Reagujmy też na wszelkie informacje dotyczące tego, że to są wymioty z powodu niestrawności. Bo tworzenie wymówek to jest bardzo łatwa sprawa i my często w te wymówki chcemy uwierzyć, więc tutaj pozostaje pytanie do nas wszystkich, czy Będziemy udawać, że wszystko jest w porządku? Czy spróbujemy zareagować? Bo ostatnio słuchając audiobooka bardzo ciekawej książki ,,Głodne", czyli reportaży o niejedzeniu, Tam też była poświęcona część książki właśnie Bulimii i temu, że w przypadku wielu osób jest tak, że one czują bardzo duży dyskomfort, czują, że to nie jest prawidłowe zachowanie, natomiast też mają problem z tym, żeby powiedzieć komuś, że mają problem.

Oczywiście to jest duży wstyd. I często potrzebna jest ta reakcja, nawet jeżeli to będzie wręcz zachowanie agresywne z tej drugiej strony, to te osoby tak naprawdę czekają na to, żeby ktoś zauważył i żeby ktoś się zatroszczył, a nie powiedział po prostu przestań wymiotować, bo to oczywiście jest Bardzo duże uproszczenie tematu i to zupełnie nie o to chodzi. Natomiast potrzebne jest wsparcie, potrzebne jest zauważenie tego problemu i tak naprawdę powiedzenie, że to jest bulimia, że to jest problem i że to wymaga wsparcia specjalistycznego, a nie tylko właśnie w zakresie diety, bo część osób oczywiście trafia do dietetyka po to, żeby dostać jadłospis, bo wydaje im się, że

Natomiast jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej na temat zaburzenia odżywiania, jakim jest bulimia, to zapraszam na webinar na temat bulimii, tego jak pracować z pacjentem, ale jest to też szkolenie, które kieruje nie tylko do specjalistów dietetyków czy psychologów, ale też do nauczycieli, pacjentów, ich rodzin. Bo wiele problemów w diagnozie, w leczeniu wynika z niezrozumienia choroby. I dlatego powiemy sobie więcej o tych wszystkich mitach związanych z bulimią, które wzmacniają błędne koło zaburzenia. Przejrzymy sobie całą drogę od diagnozy do wyleczenia, pokazując te wszystkie specyficzne cechy. Zwracając uwagę na kluczowe elementy, które będą miały wpływ na leczenie i na wsparcie osób z bulimią.