#009 - Syndrom oszusta

Ja mam akurat to szczęście, że też trafiłam w swoim szczycie na bardzo fajne liderki. Ja w przeciągu lat moich doświadczeń tylko nabierałam pewności co do tego, że faktycznie robię dobrze robotę pomimo tego, że jestem absolutnie przekonana. Że jestem ofiarą tego syndromu oszusta i to częściej niż bym chciała, tak na dobrą sprawę. I często gdzieś tam zaniżam te swoje kompetencje, pomimo tego, że faktycznie nie powinnam, bo jestem naprawdę zajebista. Ale to też jest ciekawy koncept. Nie wiem, możemy sobie teraz pogadać o tym, kiedy to syndrom oszusta, kiedy to jest krzywa Krugera Dunninga. Możemy o tym porozmawiać, oczywiście. Oczywiście, to może chcesz nam powiedzieć, czym jest w ogóle ta krzywa? No to jest zjawisko, znaczy to miałem jako zjawisko Dwayne'a Krugera, no bo tam jest tak, ta krzywa rzeczywiście kompetencji twoich i twojej pewności siebie w związku z tym.

Nie, jak dostałam swoją pierwszą pracę i pomyślałam sobie super, niezłe hajsy dostaję. I w sumie przeszłam przez jeden proces rekrutacji, a właściwie przeszłam przez wszystkie procesy rekrutacji i to pozytywnie, więc mogłam sobie przebierać w ofertach, a to była moja pierwsza praca, więc ja przyszłam do mojej pierwszej roboty z myśląc, że ja absolutnie jestem najlepsza. Dzień dobry, ja tu będę rządzić teraz. Trochę tak było. I faktycznie ta krzywa właśnie Krugera-Dinninga przedstawia to na samym początku, natomiast później już mamy mały spadek i faktycznie tą taką wannową część, w której wraz z tym coraz większym poziomem wiedzy ta pewność siebie na początku spada, a później powolutku już kieruje się ku górze, kiedy już tej wiedzy masz jak najwięcej.

Ja bym to połączył z tym środowiskiem, w którym my się obracamy i z tym, jak wygląda nasza praca, bo też o tym pomyślałem, o tych właśnie, o zjawisku Dunninga-Krugera, o etapach kompetencji, że masz na początku nieświadomą niekompetencję, czyli nawet nie wiesz, czego nie wiesz, tak de facto. Później świadomą niekompetencję, kiedy już zaczynasz się zdawać sprawę, Czego nie wiesz, świadomą kompetencję, kiedy już świadomie podejmujesz pewne decyzje w danej dziedzinie, bo już masz jakiś bagaż umiejętności i doświadczeń, no i później nieświadomą kompetencję, kiedy już w zasadzie robisz rzeczy machinalnie i trochę bez udziału świadomości. I to są etapy kompetencji, etapy uczenia się. Jeżeli my żyjemy w środowisku, w którym my się cały czas musimy czegoś uczyć i nigdy tak de facto nie mamy szans na to, żeby dojść do końca tej krzywej i już poczuć się tak naprawdę pewnie, znaczy może to nastąpi, może po prostu brakuje nam czasu.