Marszałku, żądamy amunicji!

My świętujemy tzw. Cud nad Wisłą, który nie tylko odznaczał się manewrem z nad Wieprza wojsk Piłsudskiego, śmigłego, bo on był formalnym dowódcą na tym froncie, Odznaczał się nie tylko niezwykle ważnymi, a dzisiaj zapomnianymi walkami nad Wkrą, ale symbolicznie i najważniejszym punktem była obrona Warszawy, przedmościa wschodniego Warszawy siłami polskiej pierwszej armii. Walki o Radzymin, to były walki materiałowe oparte o artylerię. Gdzie my wykorzystując bogate zaplecze przygotowaliśmy się do walki w oparciu o pozycje polowe, rozwinaliśmy kilka dywizji piechoty na relatywnie wąskim odcinku, zgromadziliśmy potężne jak na nasze możliwości zgrupowanie artylerii i jak potem powiedział francuski generał Weygand, zabiliśmy bolszewików ogniem artylerii.

Możesz mieć amunicję gdzieś w magazynie, ale nigdy jej nie dostarczysz do jednostki. W wojnie manewrowej nigdy jednostka nie dostanie amunicji, która tkwi w magazynie centralnym, bo jak ma się przemieścić? Jeżeli pociągi nie dowiozą, jeżeli na stacjach rozładowczych armijnych nie będzie komu tej amunicji z tych pociągów wyładować, a potem kolumnami motorowymi bądź konnymi dowieźć do dywizji, która jest w ruchu. Poza tym co to znaczy dowieźć amunicję? Ile musisz mieć ciężarówek, jaszczy bądź wozów amunicyjnych, żeby dowozić to? I to już pokazał rok 1920. Ten rok 1920 był naszą chwałą, ale był też dla nas ostrzeżeniem. Generał Weygand powiedział, natarcie 16 Armii Bolszewickiej na Warszawę przez ten Radzymin zostało złamane huraganowym ogniem zaporowym polskiej artylerii.