Ile jest prawdy w najbardziej legendarnej bitwie operacji „Barbarossa”? Rosienie, 1941.

A więc ma... pod sobą Heppner, Mansteina i ma pod sobą generała Reinharda. Tego generała Reinharda, którego 4 Dywizja Pancerna we wrześniu 1939 roku szturmowała Warszawę w sposób nieudany, ale potem skrwawiła nas strasznie nad bzurą. I tego samego generała Reinharda, który parę lat później, latem 1944 roku, jako dowódca Grupy Armii Środek, utopi we krwi Warszawę już w sposób dokumentny w czasie pacyfikacji powstania. I w ramach korpusu Reinharda, 41. Korpus Motorowy, znajdują się dwie dywizje pancerne. Znowu Krem de la Krem Wehrmachtu, pierwsza dywizja pancerna i nie mniej przebojowa szósta dywizja pancerna, którą dowodzi generał Franz Landgraf.

A zatem z operacyjnego punktu widzenia ta historia boju o Rosienie, gdzie mamy legendarne starcie niemieckiej dywizji pancernej z najpotężniejszymi czołgami Armii Czerwonej, z czołgami KW-1 i KW-2, z czołgami z małą wieżą i z dużą wieżą. Czołgi KW z dużą wieżą uzbrojone są, jak słusznie powiedziałeś Kamilu, w krótkolufowe haubice kaliber 152 mm. Pątężne, pancerne kolosy, najlepiej opancerzone, najlepiej co do wielkości kalibru. Uzbrojone czołgi ówczesnego świata. Do tego czołgi KW-1, czołgi z małą wieżą, z armatą kaliber 76 mm. Ten legendarny radziecki czołg, który rzekomo miał zatrzymać całą 6. Dywizję Pancerną, generała Landgrafa, no on mógł być czołgiem KW-2, mógł być też czołgiem KW-1.

Dywizja Piechoty. 24 czerwca 1941 roku ma miejsce bój poniekąd spotkaniowy dwóch dywizji. Szósta dywizja pancerna, niemiecka, generała Landgrafa, zderza się pod Rosieniami z drugą dywizją pancerną generała Jegora Soljankina. Generał Soljankin prowadzi jedną z najbardziej elitarnych radzieckich dywizji pancernych. Druga dywizja pancerna wchodząca w skład trzeciego korpusu zmechanizowanego. Ma w swoim składzie trzeci pułk czołgów, czwarty pułk czołgów Armii Czerwonej, drugi pułk piechoty zmotoryzowanej, pułk artylerii, oddziały i pododdziały wsparcia. Powstała relatywnie niedawno, ale dziedziczy tradycję 7 Dywizji Kawalerii i 21 Brygady Czołgów Ciężkich Armii Czerwonej.

Ma dwubatalionowy 11 Pułk Pancerny i dodatkowo jeszcze 65 Batalion Czołgów. Mają dwa pułki piechoty zmotoryzowanej. Czwarty dwubatalionowy i 114, też dwubatalionowy. Mają dowództwo dywizji, mają dowództwo brygady zmotoryzowanej, brygady strzeleckiej. Tu dowodzi właśnie Raus. Mają batalion motocyklowy, jednostka rozpoznawcza, szósty batalion motocyklowy, mają 76. Pułk Artylerii, 57. Batalion Saperów, 41. Batalion Przeciwpancerny, czy 82. Batalion Łączności. Dywizja generała Landgrafa ma nawet więcej czołgów niż radziecka II Dywizja Pancerna na papierze. Tak, ma ich 245. Blisko 50 lekkich czołgów pancer 2, 30 czołgów pancer 4, kilka czołgów dowodzenia, ale przede wszystkim siłę główną 6 Dywizji Pancernej i to jest pewna ciekawostka, stanowi 155 czołgów pancer 35t.

To są gorsze, bardziej zużyte, były czołgi armii czechosłowackiej, czy nic. Z jednej strony idzie radziecka II Dywizja Pancerna generała Igora Soljankina, która ma na stanie przeszło 50 czołgów KW. A z drugiej strony sunie niemiecka Dywizja Pancerna, gdzie podstawowym typem czołgu jest czeski czołg lekki z armatą 37 mm jako uzbrojeniem głównym. No idzie Dawid i idzie Goliad. Tak można by pomyśleć, że 6 Dywizja Pancerna nie będzie miała żadnych szans z radziecką 2 Dywizją Pancerną, ale wojna to system. Na prawdziwym polu walki decyduje szereg czynników, w tym sytuacja taktyczna, w tym sprawność komunikacji i wreszcie logistyka. Nie ma równości pomiędzy dywizją generała Landgrafa i dywizją generała Soljankina.

Nadszedł świt, ale co dziwne nie wydano rozkazu do wznowienia natarcia. Wciąż było możliwe, że ono nadejdzie, gdyż wystarczyło jedynie nacisnąć guzik, a machina wojenna po kilku minutach byłaby znowu w ruchu. Czyżby poznano nieprzyjacielskie zamiary, które pokrzyżowały plany naszego naczelnego dowództwa? Na nic takiego jednak się nie zanosiło. No ale o czym tu pisze w ogóle Raus? Dlaczego Niemcy wstrzymali swoje natarcie? Raus odnosi się tutaj do informacji, że generał Landgraf, dowódca 6 Dywizji Pancernej, wstrzymał o świcie 24 czerwca 1941 roku dalsze natarcie na wschód. Ku irytacji generała Reinharta, który nakazywał bezwzględne parcie do przodu, bez oglądania się na wszystko.

Ale Landgraf miał już informację z dnia wcześniejszego, 23 czerwca, że oto musi przygotować się do odparcia przeciwuderzenia nieprzyjacielskich sił pancernych, które idą ze wschodu na zachód. Luftwaffe wykryło wyjście z rejonu Keidan silnego zgrupowania pancerno-zmechanizowanego nieprzyjaciela, które poruszało się w kierunku Rosieni. To była właśnie 2 Dywizja Pancerna 3 Korpusu Zmechanizowanego. Nie było zaskoczenia. Ta dywizja została postawiona w alarm już 18 czerwca. Zaczęła jeszcze przed wojną przegrupowywać się na pozycje wyjściowe, a kiedy Niemcy zaatakowali 22 czerwca. Trzeci korpus zmechanizowany z początku siłami wszystkich trzech dywizji miał wykonać przeciwuderzenie w kierunku na Tylże i Niemen.

No ale... idzie ta nieszczęsna radziecka druga dywizja pancerna 22-23 czerwca próbuje się do tych Rosieni dostać. Wiadomo, że rzeka Dubisa będzie teraz jakby przegradzać plan radzieckiego kontrataku ze wschodu na zachód i niemieckiego natarcia z zachodu na wschód. No ale jak powiedziałem i co zapisał Raus, generał Landgraf zatrzymuje swoją dywizję, bo już dzień wcześniej wie, że musi przyjąć przeciwuderzenie nieprzyjaciela, a dopiero potem samemu przejąć inicjatywę.