Rewolucja bolszewicka w Rosji cz. 2 | Prof. UAM dr hab. Paweł Stachowiak

Raz dlatego, że przywódców bolszewickich, tych najważniejszych, nie ma na miejscu. Lenin jest na emigracji w Szwajcarii, w Cyrychu. Dżugaszwili, czyli Stalin, jest wtedy jeszcze na zesłaniu. Inni przywódcy bolszewiccy, ci najważniejsi, również są poza Piotrogrodem. Zresztą te wydarzenia, paradoksalnie, mimo że sobie to mówiliśmy, że one były takie oczywiste, to bolszewików zaskoczyły. Jest taki zapis Lenina z początku siedemnastego roku, ze stycznia, w którym on pisze, że jak sądzę, dopiero następne pokolenie rewolucjonistów zobaczy rzeczywiście tę rewolucję, o której my tutaj ślimy. A tymczasem za dwa miesiące już ta rewolucja nastąpiła. A więc dlaczego jeszcze nie byli do tego przygotowani? No i rzeczywiście rola bolszewików w rewolucji tej lutowej, która obaliła carat jest właściwie żadna.

To nawet samym działaczom bolszewickim wydaje się jakieś przesadne. W tamtym czasie nawet Józef Stalin, który nie zaliczał się jeszcze wtedy do grona najbardziej znaczących przedstawicieli partii, ale uważał, że tutaj raczej bolszewicy są za słabi, że trzeba zawrzeć sojusz z innymi ugrupowaniami rewolucyjnymi, z miętrzewikami, ze serowcami i razem. W lipcu 1917 roku ma miejsce w Rosji dość ciekawe zdarzenie, a mianowicie ówczesny premier rządu tymczasowego Andrzej Kiereński. Zresztą też rewolucjonista z partii SR-owców.