Związki się ROZPADAJĄ, bo mamy za duży WYBÓR?! | psycholog Barbara Strójwąs

No bo nawet to, jak druga osoba sprawia, że ja się przy niej czuję, Już jest tym, że moje uczucia z czegoś wynikają, z jakichś jej konkretnych zachowań, z tego jaka ona jest charakterem, jak reaguje w określonych sytuacjach, czy ona mi się podoba fizycznie, tak? No to są jakieś warunki, które zostają spełnione. Natomiast mam też takie poczucie, że to, o co Ci mogło chodzić tak w domyśle, to jest to, że dzisiaj bardziej się konsumuje te związki. W sensie już nawet może nie miłość, tylko że związki, że tak bardzo się do nich podchodzi konsumpcyjnie, w sensie ja sobie to wszystko tam ustawiam parametrami, szukam kogoś, kto będzie miał 1,80 m, tyle lat. Uproduktawia się tego partnera czy tą partnerkę, że ona ma trochę jak zakup, że trochę Tinder w ogóle też tak funkcjonuje.

Czyli wiedział, a udawał. Czasami tak muszę zagrać, żebym się lepiej poczuła. A co to jest Tinder? Bo nigdy mnie tam nie było. To jest dobieranie w pary, w sensie takie powiedzmy swatanie, poznawanie ze sobą ludzi, którzy mają ten sam cel, czyli te same intencje, chcieliby poznać kogoś i umówić się z nim na randkę. No, przy czym według bardziej zaawansowanych kryteriów niż takie podstawowe, czyli tam, nie wiem, wzrost, odległość ode mnie i gdzieś tam parametry wiekowe, no bo w matchmakingu pozyskujemy więcej informacji. Ludzie są w stanie powiedzieć, czego potrzebują? Nie, właśnie najczęściej nie. Wiesz co, to jest taka...

Jakoś tak wśród znajomych, tak jak rodzice się znają na przykład, że wiedzą, że na przykład oboje jeżdżą na nartach, oboje tak spędzają wakacje, byli tu i tu, mówią w takich językach. To ja wiem, że dla tych, którzy mają taką romantyczną bardzo wizję miłości, to będzie brzmiało jak transakcja, ale Jedno nie wyklucza drugiego. Jak mówi klasyk, kawa nie wyklucza herbaty. Inside joke. Ale taka jest prawda. No i teraz internet dał takie wyobrażenie o tym, że właśnie możemy z tylu wybierać, tak sobie konfigurować wszystko, że tam te możliwości są nieskończone. I dzisiaj już mówimy o Tinder fatigue. Ludzie są tak zmęczeni,

To, co czyni nas ludźmi, czyli to, że my właśnie rozmawiamy ze sobą, że się odnajdujemy w trudnych sytuacjach, jak to usuniemy, te wszystkie takie trudności związane z wchodzeniem w relacje, to będzie właśnie świetny pomysł. I dzisiaj, bo po co się ruszać z domu, jak można posiedzieć na kanapie i sobie poprzeglądać laski, no nie? Dla mnie w ogóle początek Tindera, w sumie on bardziej przypomina taką dobrze ukręconą agencję towarzyską, taką po prostu publicznego użytku, no bo, no czemu on miał służyć? On miał służyć, żeby zobaczyć, no to była aplikacja do hookupów, no do tego, żeby po prostu zobaczyć, kto tam jest najbliżej, kim byłbyś zainteresowany, no i się spotkać na bzykanko, no. No takie było pierwotne przeznaczenie. I dzisiaj w naszym bardziej konserwatywnym...

Czemu to ma służyć, że ktoś buduje na czyjejś tożsamości albo tworzy... No bo już, okej, to że ktoś jest sobie w stanie uatrakcyjnić siebie, ale no tutaj... Nawet nie wiem, czym to można wytłumaczyć i dokąd to ma prowadzić. Nie wiem, ktoś się chce poczuć przez chwilę mną? No bo to jest dla mnie takie zastanawiające. Jeżeli obserwuje nas teraz ta osoba, która tworzyła profil Basi, daj znać, napisz w komentarzu, o co chodzi. Co to daje? Bo myślę, że może coś tam jest rzeczywiście takiego, czego nie bierzemy pod uwagę. Ale myślę, że Tinder, czy jest alternatywa jakaś rozsądna? Bo mówisz, że trochę jest tak, że ludzie wycofują się z tej, z tego, z sieci online'u w kontekście szukania. Ja, wiesz, myślę, że w takiej bardzo specyficznej i małej grupce, próbce ze strony swoich znajomych słyszę o takim zmęczeniu, że kurde, jak ja mam iść na tą randkę, nic z tego ma nie wyjść, ona ma wyglądać zupełnie inaczej niż na zdjęciach.

I mieszkają w tym samym bloku i nie ryzykują. I często jest tak, że podejmujesz działania, które sabotują ci w ogóle możliwość wejścia w tą relację, na wszelki wypadek w ramach takiego dupochronu. Z drugiej strony to kompulsywne chodzenie na randki, Czyli po prostu umawianie się, idziemy na ilość, bo trzeba próbować zwiększać swoje szanse, powoduje, że później też są tego rodzaju doświadczenia. No bo wiesz, to albo by wskazywało na to, że 90% ludzi udaje kompletnie kogoś, kim nie jest. I teraz pytanie, udaje, bo miejsce tego wymaga? Czy ci ludzie tak bardzo nie wierzą w to, że się nadają do tego, żeby ktoś ich chciał takimi, jakimi są? Myślę, że to jest bardzo naturalne, że ludzie... Sama powiedziałaś, wystarczy zrobić zdjęcia lepsze niż w rzeczywistości, żeby mieć więcej gratyfikacji na Tinderze.

Tak można, czy w aplikacji, czy w matchmakingu, to nie ma znaczenia, ale można. Tak są ci normalni mężczyźni. A ja znam kilka par, które są z Tindera i dzieci mają i są szczęśliwi, także... No. Da się. Można no. A teraz wiesz, to jest też ciekawe, bo ja się zastanawiam, no ty pracujesz z mężczyznami też, jak właśnie oni postrzegają rynek randkowy i swoją sytuację na rynku randkowym. Różnie. W sensie, bardzo nieobiektywnie odpowiem na to pytanie, z tego względu, że ja, pamiętaj, że pracując z mężczyznami, ja pracuję z bardzo specyficzną grupą i często to jest grupa, która ma w tym obszarze problem. I oni często, pracujemy właśnie w bardzo dużym obszarze nad patrzeniem na to trochę