Po prostu Wschód 15.06.2024

Ta reakcja, jeśli idzie o sprzężenie między wyborami na poziomie europejskim i na poziomie krajowym, była natychmiastowa i powiedziałabym radykalna. W wieczór wyborczy prezydenta Emmanuel Macron, zaraz po tej bombie wyborczej, gdzie radykalna prawica pod wodzą Marine Le Pen zdobyła dwa razy więcej głosów niż obóz prezydenta Macrona, czyli to ugrupowanie liberalne. To było spodziewane o tyle, że to nie było zaskoczenie względem sondaży, natomiast bombę odpalił prezydent Macron, rozwiązując Zgromadzenie Narodowe, czyli Izbę Niższą francuskiego parlamentu i zapowiadając przedterminowe wybory, które odbywają się właściwie w perspektywie kalendarza politycznego już teraz zaraz, bo w dwóch turach, pamiętajmy, to są wybory większościowe, one się odbywają w dwóch turach,

30 czerwca, 7 lipca. No i też jest tak, że mamy jakąś taką pseudo kampanię wyborczą, bo to nawet trudno powiedzieć. Należy, że to jest jedna wielka kłótnia wyborcza, bo po prawej stronie od tej centrowej partii prezydenta partia republikańska, czyli postgoliści rozpadają się, kłócą. Właściwie nie wiadomo kto jest ich przewodniczącym aktualnie, bo tam jest absolutna jatka z zamykaniem się w biurze i tego typu sprawami. No więc część republikanów chce wchodzić w koalicję z Marine Le Pen, część nie chce. Lewica się niby jednoczy i w sumie ogłosiła, że się zjednoczyła już w poniedziałek, potem się okazało, że nie do końca. Dziś widziałam, że chyba jednak twierdzą, że zjednoczyli się naprawdę. W związku z tym mamy jakby absolutny chaos. No i w tym wszystkim, tak, mamy szczyt G7, w którym uczestniczy prezydent Macron.

Mamy konferencję. Na rzecz Ukrainy. Za chwilę mamy Radę Europejską i decyzje związane z tym nowym rozdaniem instytucjonalnym. Jednocześnie jest cały czas kwestia po pierwsze pomocy Ukrainie finansowej, wojskowej. Tutaj mieliśmy wielkie zapowiedzi prezydenta Macrona na ostatniej prostej przedwyborczej, związanej zarówno z dostawami nowego sprzętu, jak i z zapowiedzią Szkolenia ukraińskich żołnierzy nie tylko na terytorium Francji, ale potencjalnie również na terytorium Ukrainy i montowania koalicji, tak żeby Francja nie robiła tego sama, tylko we współpracy.

Jego prerogatywe w ramach polityki zagranicznej i polityki bezpieczeństwa sprawiają, że nie jestem jakąś taką dramatyczną pesymistką w tym miejscu, Ale pamiętajmy, że to jest perspektywa do 2027 roku, kiedy kończy się druga kadencja Macrona. Nie wiemy, kto wystartuje w ramach obozu prezydenckiego czy w ramach jakiejś szerszej koalicji. Tak naprawdę są same niewiadome. No i właśnie jest pytanie, bo Macron w świetle całkowitej inercji przywództwa niemieckiego tak naprawdę w ostatnim czasie wyrasta jakoś tam w miarę decyzyjnego przywódcę europejskiego, również w kontekście pomocy Ukrainie.

No i pamiętajmy oczywiście, że za chwilę mamy wybory w Stanach Zjednoczonych. Także niewiadomych jest naprawdę dużo, ale myślę, że w samym kontekście francuskim Do wyborów prezydenckich w 2027 roku wydaje mi się, że Macron będzie jednak wierny swojej polityce i będzie o nią z determinacją walczył. To jeszcze dodam serię wyborów miejscowych w Niemczech jesienią, więc to wszystko się nakłada na siebie, ale jeżeli już mówimy o Francji, to Czy w tym momencie nie będzie tak, że prezydent czy też jego partia Odrodzenie teraz przestanie mówić o tym wsparciu Ukrainy? Dlatego, że zorientowało się, że to nie zadziałało. Tutaj bardziej o taki mechanizm chodziło. Ja myślę, że w tym głosowaniu na radykalną prawicę kwestia pomocy Ukrainie nie miała fundamentalnego znaczenia.

W moim przekonaniu to, co grało jednak bardzo mocno, to kwestie związane z sytuacją gospodarczą, z poziomem życia, echa niezwykle niepopularnej reformy emerytalnej, która była przedstawiana przez siły opozycyjne we Francji jako wprost wymierzona Zwykłego obywatela. Echa wojny rosyjsko-ukraińskiej oczywiście odnajdujemy w tym, że wzrosły ceny energii. Czyli to się przekłada na poziom życia ludzi. Natomiast co do zasady, zauważmy, że ta polityka prezydenta Macrona zmierzająca do

Bardzo przejściowych, kiedy wiele rzeczy się zmienia i też i na poziomie społecznym, ale też na poziomie naukowym myślę, że mamy trudności z poradzeniem sobie z tą zmianą i z tym jak mamy ją objąć i jak mamy się I jak mamy się z nią uporać, a może jeszcze wracając do francuskiej sceny politycznej, to też pamiętajmy, że ona już jedną taką radykalną transformacją przeszła właśnie w 2017 roku, kiedy Macron jako ta nowa nadzieja tego wielkiego liberalnego centrum zdominował scenę polityczną, jednocześnie kompletnie zmarginalizował tradycyjne partie, czyli tradycyjną centroprawicę i tradycyjną centrolewicę.

To kompletnie jakby wstrząsnęło też francuską sceną polityczną i teraz gdzieś mamy może nie zupełnie nowy proces, ale tak naprawdę kolejną odsłonę tego procesu, że ta dominacja tego wielkiego centrum pod szyldem Macrona się kończy i wyłania się coś nowego. Z jednej strony wydaje się, że ten sojusz lewicowy trochę się odbił po tych ogromnych stratach w 2017 roku, a z drugiej strony wydaje się, że po prawej stronie tak naprawdę ta dawna centroprawica właściwie już nie istnieje, bo ona częściowo przeszła tak naprawdę pod skrzydła makronistów, a częściowo po prostu wchodzi w sojusz z radykałami, którzy coraz bardziej w związku z tym przesuwają się do centrum. I tak właściwie ja się zastanawiam, czy należy nadal mówić o partii Marine Le Pen,