#82 Powołanie do kapłaństwa (Mt 4,18–22)

Jest to też czas, kiedy wielu młodych ludzi rozpoczyna jakoś drogę swojego powołania, kiedy w jakiś szczególny moment wstępuje w do zakonu czy do seminarium, więc tak chcemy właśnie na ten temat medytować, rozważać i dzisiaj będzie nam pomagała oczywiście Ewangelia, Słowo Boże, które jest zawsze przewodnikiem na drogach naszej wiary i dziś chcemy zaproponować Wam wspólnie do rozważania w kontekście kapłaństwa. Ewangelia według św. Mateusza, czwarty rozdział od wiersza 18 do 22. My oczywiście teraz ją przeczytamy na głos, ale jeżeli ktoś ma ochotę sobie odnaleźć ten tekst i go śledzić, to do tego bardzo serdecznie zapraszamy.

To posłuchajmy Ewangelii. Gdy Jezus przechodził obok jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci, Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro, byli bowiem rybakami. I rzekł do nich, pójdźcie za mną, a uczynię was rybakami ludzi. Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za nim. A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci, Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w Łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za nim. Ten fragment, który dziś proponujemy, jest fragmentem, który mówi o powołaniu uczniów.

I myślę sobie, że w kontekście kapłaństwa bardzo pięknie Ewangelia mówi o tym, że Jezus daje taką obietnicę uczniom, że uczyni ich rybakami ludzi. Tak sobie myślę... że to jest taki moment, w którym Pan Bóg powołuje konkretnego człowieka, kiedy myślimy sobie o kapłaństwie, to powołuje go z konkretną historią. Nie powiedział apostołom, że uczynię was łowcami, myśliwymi ludźmi, tylko rybakami. To na czym się znali. Nie wiem, czy Adamie masz takie doświadczenie też swoje, czy może swoich braci w kapłaństwie, że jest to prawdą, że faktycznie Pan Bóg nie odrywa tej historii życia, którą toczył do momentu wstąpienia do seminarium.

No to pierwsze to, że to powołanie kapłańskie zaczyna się w momencie wstąpienia do seminarium, że tak naprawdę Pan Bóg ukochał całą historię życia każdego kapłana, tak naprawdę ze wszystkimi jego zainteresowaniami, pasjami, ja wiele razy się tutaj przypominałem, jakby przyznawałem do tego, że zawsze miałem to marzenie pracować w radiu i trochę miałem taki żal serca, znaczy nie do końca żal serca, ale to może warto przy tej okazji mimo wszystko o tym przypomnieć, choć kiedyś to pewnie już mówiłem na antenie naszego radia, że właśnie gdyby nie seminarium, gdyby nie wstąpienie do zakonu, to poszedłbym na dziennikarstwo radiowe, takie miałem pomysł na moje życie. A Pan Bóg tak sprawił, że dzisiaj tu jestem z Adamem, dzisiaj jestem z Wami, drodzy Państwo, że mogę tę audycję prowadzić i zastanawiać się nad tym i mówić też to świadectwo, które potwierdza to, że Pan Bóg powołuje nas w całości, przede wszystkim z całą naszą historią.

A drugie, niech ta metafora, nie wiem, ryb, wątkowania, cierpliwości, niewiedzy, jakiejś wiary też będzie taką przemawiającą. dla nas wszystkich i dziękujemy Wam za dzisiaj, za to, że jesteście z nami i zapraszamy Was do modlitwy o nowe powołania, oczywiście kapłańskie, za tych wszystkich, którzy też jakoś może kolejny rok nic nie złapali i może tracą wiarę powoli. Amen, amen. Także dziękuję Tobie, Adamie. My nie żegnamy się, tak jak już na początku wspominaliśmy. Jesteśmy całe lato, całe wakacje z księdzem Adamem. Zatem mówimy z Panem Bogiem i do usłyszenia za tydzień. Do usłyszenia. Dzięki. Edyta Stein mówiła, że powołania nie znajduje się po prostu po zestawieniu i przeanalizowaniu różnych dróg.