28: Nilüfer Yanya – My Method Actor

Nie zgadzam się z tym, co powiedziałeś, przynajmniej nie do końca, bo dla mnie to nie jest jakaś nowa jej droga, tylko to jest rodzaj jakby rafinacji, stopniowej rafinacji i odsiewania pewnego, nie chcę powiedzieć, pewnie z punktu widzenia kogoś, kto na przykład uważa tę płytę za coraz lepsze, a taka jest chyba powszechna recepcja krytyczna, na przykład Pitchfork uznał tę płytę za jej najlepszy album, Jest to rodzaj odsiewania takiego śmietnika muzycznego z tego, co jest takim głównym nurtem jej twórczości. Bo moim zdaniem tutaj są utwory, które w dużej mierze mogłyby się znaleźć na drugiej płycie albo nawet i na pierwszej. I tak samo na pierwszej płycie możemy znaleźć utwory, które spokojnie możemy powiązać z kompozycjami, które są tutaj.

Pozostaje mi napisać taką recenzję, jak to zrobił Pitchfork i dać 8,5. Wysoka ocena, ale to nie jest dziewiątka. To jest bardzo wysoka ocena. Ja bym pobronił Willa Archera, bo tutaj mówicie, że im go więcej, tym gorzej dla materiału. Myślę, że to on jest odpowiedzialny za styl tej płyty, w sensie aranżacji, instrumentacji itd. Otóż ja uważam, że to jest największy atut tej płyty. To jest trochę case Wilco. Perkusjonalia brzmią super, mimo że grają strasznie mało. To są chyba dwa kawałki, gdzie coś się rytmicznie dzieje, a poza tym jak gra cajon, czy jak grają cykacze elektroniczne, czy tamburynek. Płytkast, Płytkast.

Ciekawe, no. Włączył telewizor, wyłączył myślenie. Tak, dokładnie. No dobrze, pierwsze co sobie zanotowałem pod tym utworem, to nie będzie ulubiona piosenka afro. Także mam to, mam to, strzeliłem. Tym bardziej, że w tej recenzji, żeby tak cię jeszcze bardziej wkurwić, w tej recenzji Pitchforka, o której mówił Paweł, jest chyba porównanie, którego ja nie podzielam, porównanie tego utworu do Shade. Słuchajcie, nie wchodząc w kwestie oceny estetycznej, która jest wypadkową gustu, powiedzieliście w sumie wszystko.