Artur Rojek | Piotr Witwicki. Bez uników

Mi się zawsze to kojarzyło ze Smash Pumpkins. Wiesz co, u nas było tak, że... Co generalnie uważam, że jest super, bo perkusja jest mega mocna w Smash Pumpkins. W Myslowidzu akurat było tak, że każdy gdzieś tam coś od siebie wnosił. I u nas była bardzo silna frakcja brytyjska. To byli bracia Kudelscy, Jacek i Lala. I oni jakby nie wychodzili z tego świata. Oni cały czas jakby w tej brytyjskości chcieli. Jak na przykład, nie wiem, ja byłem już w świecie Afghan Winx czy Smashing Pumpkins, to oni cały czas byli w świecie Oasis. Dla nich Oasis był takim Bez uników. Names mentioned.

Natomiast z perspektywy czasu dzisiaj mam trochę inne podejście do tej muzyki z tamtego czasu. Natomiast pozostała grupa zespołu była już dosyć mocno amerykańska. Ja byłem we frakcji Oasis, przykro mi. Ty byłeś we frakcji Oasis. No raczej tak. Jak patrzę z perspektywy lat na całe kariery, to jednak to co zrobił Damon Albarn jest absolutnie imponujące. Niesamowity gość, który wypluwa cały czas w siebie. Bardzo lubię ostatnią płytę Gorillaz, akurat ten Blair trochę mniej, natomiast niesamowita kreatywność. Jego solowe rzeczy też są doskonałe. Solowe też są ciekawe. Ta płyta z Islandii. I debiut ten i druga jego płyta.

Gdzie są brytyjscy turyści to w co drugiej knajpie koleś na gitarze gra piosenki Oasis. To jest fanatyczne. A poza tym on ma taką w sobie, on jest bardzo taki sztandarowo brytyjski cały czas. Ma taką osobowość. Myślę, że ludzie go za to lubią, że jest takim właśnie, nie wiem, na pograniczu takiego trochę bystrzaka i buraka. Niesamowite połączenie, tak? Zresztą można sobie pooglądać tam najbardziej zadziwiające wypowiedzi braci Gallagher i one są rzeczywiście zadziwiające, bo weszliśmy od dygresji do dygresji, że to jest pewnie też sztuka, tak jak z tym z Patrick Pampkins, który grał akurat na offie w momencie, kiedy miał bardzo dobrą płytę, był w bardzo fajnej, offowej w ogóle formie, bo ten koncert był jednak nieszablonowy w stosunku do tego,