Pierwsza Młodość #195
Dwa filmy, które choć powstały jakiś czas temu, zdają się dokładnie opowiadać to, co nas dzisiaj otacza i przeraża. Urodzeni mordercy i Słoń. Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp Zasubskrybuj kanał: https://www.youtube.com/@karolinakorwinpiotrowska8501 0:00:00 Intro 0:06:38 Wprowadzenie 0:07:48 Basia Małecka - Fall In Love With Me 0:10:36 Urodzeni mordercy (1994) 0:16:38 Nine Inch Nails - Something I Can Never Have 0:20:41 Urodzeni mordercy (1994) 0:31:45 Jane's Addiction & Diamanda Galás - Sex is Violent 0:36:41 Słoń (2003) 0:43:07 Masakra w Columbine High School 0:50:57 Słoń (2003) 1:06:17 Outro Linki: Instagram: https://www.instagram.com/karolinakp/ WWW: https://kkpmedia.pl Posłuchaj na innych platformach: https://linktr.ee/karolinakp
To nie są ładne, kolorowe pioseneczki połączone po to, żeby się sprzedały. To jest potworny, brutalny komentarz do tego, co oglądamy na ekranie. Na przykład tutaj. Nine Inch Nails. Something I Can Never Have. Posłuchajcie. Let me tell you something. This is the 1990s, alright? In this day and age a man has to have choices. Pierwsza Młodość 195.
Pierwsza Młodość 195. You make this all go away You make this all go away I just want something I just want something I can never have
Film ma się tytuł Słoń. A wiecie dlaczego Słoń? Bo czasami jest taki słoń w pokoju, którego trzeba nazwać. Reżyserował ten film Gas Van Sant. Film jest z 2003 roku. On wygrał festiwal filmowy w Cannes. Za najlepszą serię dostał nagrodę też. Film był totalnie szokujący. Obejrzałam go sobie godzinę temu. Kiedy obejrzałam go po raz pierwszy, te wiele lat temu, nie do końca go doceniłam. Nie rozumiałam do końca, z czym się ten film mierzy i co on pokazuje. Ale dzisiaj, w 2026 roku, kiedy w październiku obejrzałam sobie ten film na swoim laptopie, bardzo wiele razy mówiłam do siebie o Boże. Rzadko cokolwiek oglądanego dzisiaj tak bardzo działa na moje emocje, jak to co zobaczyłam, co zostało nakręcone ponad 20 lat temu.
To jest słuchajcie, fikcyjny dzień z życia pewnej szkoły w Stanach Zjednoczonych, pewnego liceum. On jest luźno inspirowany historią z Columbine z 1999 roku, o niej za chwilę. To jest taki film, który z pozoru jest to niczym. Kamera pokazuje nam bohaterów, idzie za nimi, pokazuje głównie ich plecy. Oni sobie chodzą po korytarzach tego liceum. Ktoś tam się wygłupia, ktoś tam flirtuje, ktoś idzie do biblioteki, ktoś idzie na stołówkę. Ktoś z kimś rozmawia sobie przy parapecie. Krążymy po tej szkole, jakby reżyser chciał nam pokazać te wnętrza, w których za chwilę stanie się coś strasznego. Oglądamy tę rzeczywistość z perspektywy kilku osób, których imiona pokazują się na ekranie. Gaz van Sant nie zatrudnił tam ani jednej gwiazdy.
Gaz van Sant, akcje. Umieścił jesienią gdzieś w Stanach Zjednoczonych w jakimś hipotetycznym liceum. Nie jest wszystko jeden do jeden odtworzeniem masakry w Columbine. Jest opowieścią o tym, no właśnie, jak zło rodzi się ze zwyczajności. Jak zło chodzi po korytarzach. Jak niewiele potrzeba, żeby kogoś wkurzyć, odrzucić, dzisiaj mówimy zbullingować, żeby ten ktoś poczuł w sobie moc do tego, żeby zabić swoich kolegów i nauczycieli. Ten tytuł, słoń, właśnie nawiązuje do idiomu z języka angielskiego, bo słonie to jest taki problem, ten słoń, którego trzeba nazwać, który jest w pokoju, to jest taki problem, o którym wszyscy wiedzą, ale nikt go nie chce nazwać.
I to jest bardzo ważne, ponieważ po obejrzeniu tego filmu zastanawiamy się nad tym dobrze, to jaki jest ten problem, o którym wszyscy wiedzą, a którego nikt nie chce nazwać. Boi się, wstydzi, krępuje. Ja nie wiem. Bo myślę, że chociaż ten film jest z 2003 roku, a rozmawiamy ponad 20 lat później, mam takie wrażenie, że my nadal nie umiemy nazwać tego problemu. Chociaż Gaz Van Sant z ogromnym wyczuciem, bez epatowania krwią, bez epatowania przemocą, pokazuje nam te dzieciaki. Zbliża kamerę, pokazuje ich plecy, ich korytarze, ich torby, ich plecaki. To jak się śmieją, to jak rozmawiają, to jak idą do biblioteki, to są zwykłe dzieci. Ci dwaj, którzy pewnego dnia przebierają się za żołnierzy, to też są zwykłe dzieci. I ci, którzy to zrobili w Columbine, pochodzili z dobrych rodzin.
Natomiast my nie widzimy, jak do tego dochodzi. Mistrzostwo tego filmu polega na tym, że ta ochyda jest nam nie tyle oszczędzona, ile jest przeniesiona w sferę naszej wyobraźni. My sobie musimy bardzo wiele rzeczy dopowiedzieć. I widzimy te dzieciaki w różnych sytuacjach. Widzimy ludzi w obliczu zagrożenia, co też jest gdzieś fascynujące. I widzimy tych chłopców dwóch, którzy tak się wkurzyli na rzeczywistość, że postanowili po prostu się zemścić na tych, którzy niezbyt im umilali życie. I o tym jest ten film. Dialogi w ogóle ja nawet nie wiedziałam, one były improwizowane w tym filmie. Gus Van Sant pracował z tymi aktorami, oni byli aktorami amatorami. Dawał im dużą swobodę w pokazaniu tych postaci, dlatego mamy wrażenie trochę paradokumentu w ogóle.
Oni zawsze będą w sobie mieli tę traumę. To jest bardzo oszczędny, bardzo surowy film. I dlatego dzisiaj, kiedy epatujemy się różnymi środkami, przeróżnymi, kiedy możemy sobie nakręcić film siedząc, nie wychodząc z domu, na komputerze i zalać świat AI slopem, tu mamy prawdziwą emocję, której nie ma ozdobników, która się w ogóle do nas nie łasi, która nie chce się nam przypodobać i zostawia nas z rozdziawioną gębą, za przeproszeniem na koniec. Bo my niby wiemy jak to się skończy, bo my odczytujemy ten kod, że tu będzie bardzo źle. Natomiast jeszcze na koniec Gus Van Sant wyłącznie środkami filmowymi, narracją, bez pokazywania ochydy. Nie mówię, że wbija nam nóż w plecy, ale daje nam po głowie.
To ten ktoś parę razy nie zauważy, może się uśmiechnie, ale w jego głowie może zacząć kiełkować pewna myśl. Tak jak w głowach tych chłopców, których pokazuje Gaz van Sant. Fajnych, miłych, sympatycznych chłopców. Tak jak wam mówiłam, zabójcy z Columbine to były dobre dzieci. Jeden z nich był wybitnie zdolny. No. I to nie były dzieci z patologicznych rodzin. Bo nam bardzo łatwo jest powiedzieć, a to patologia. No nie do końca. I myślę, że ten film właśnie daje nam takiego przytyczka w nos. I ta historia daje nam pewnego przytyczka w nos, bo my lubimy myśleć, że to nas nie dotyczy, że to jest gdzieś obok i że to w ogóle nie ja, to obcy inni. Lubimy zrzucać winę na innych, to jest gdzieś naturalne.
Nikt nie zobaczył. I nikt nie zastanowił się, czy te dzieciaki przypadkiem nie myślą o tym, czy jak zginą po tym, jak dokonają masakry w swojej szkole, to będą znani na cały świat. Dzisiaj są idolami dla niektórych. Są takie miejsca w internecie, gdzie oni są po prostu wynoszeni na piedestał. Dla wielu ludzi ci mordercy z Columbine są idolami, tak jak Breivik i wielu innych. Tak jak Mickey i Mallory, których pokazał Oliver Stone w filmie Urodzeni Mordercy. Ja bym chciała, żebyście posłuchali, to jest cała ta scena z sonatą księżycową. To jest fragment tego filmu, to jest klips filmu Gugasa Van Santa pod tytułem Słoń. Jeżeli jesteś rodzicem, będziesz wiedział, co w tej scenie jest. Jeżeli jesteś młodym człowiekiem, który chodzi do szkoły, też będziesz wiedział, co jest w tej scenie.
Nie mówię, że na wszystko lekarstwem jest sztuka, ale wierzę w to, że czasami jak się zobaczy jakiś film, jakieś dzieło czy czyta jakąś książkę, to nagle otwiera ci się jakaś klapka w głowie, do tej pory zaklejona klejem kropelka. Nagle się otwiera i myślisz o o. Trzeba być uważnym, bo myślę, że oba te filmy, o których wam opowiedziałam, mówią o tym, że my nie jesteśmy uważni, że gdybyśmy byli uważni, to może czemuś nie tyle udałoby się zapobiec, ale na przykład nie zdziwiłabym się tak bardzo, kiedy to się stało i wiedziałabym, co zrobić. Szczególnie Słoń. To jest totalnie wybitne dzieło, naprawdę, to jest coś tak niesamowitego. Notabene jedną z koło producentek była Diane Keaton, to jest też ciekawe. Bo to był film niezależny, nie za bardzo chciano go zrobić, a potem się nagle okazało, że ten niskobudżetowy film, zrobiony za parę groszy, stał się sukcesem także i kasowym, bo ludzie w Ameryce poszli na ten film, bo oni potrzebowali tej opowieści, która bardzo działała na ich emocje, bardzo dawała im do myślenia i niektórzy mówią do dziś, że Gus Van Sant opowiedział coś znacznie lepiej niż wszystkie amerykańskie media razem wzięte i coś w tym jest.
Pokazano wszystkie 11 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Karolina Korwin-Piotrowska wprowadza się do odcinka, opowiadając o zamiarach i nowościach podcastu.
Korwin-Piotrowska omawia film Urodzeni mordercy, jego wpływ na media i społeczeństwo.
Korwin-Piotrowska analizuje muzykę i sceny z filmu, podkreślając ich wpływ na emocje i społeczność.
Korwin-Piotrowska porównuje film Urodzeni mordercy do innych produkcji, podkreślając jego znaczenie.
Korwin-Piotrowska omawia film Słoń, analizując jego tematykę i wpływ na społeczeństwo.
Film Słoń opowiada o przygotowaniach do masakry w Columbine i wpływie bullyingu na autorów. Wykorzystuje niewidzialność krwi i intensywną atmosferę, aby przedstawić zagrożenie złości w codziennym życiu.
Podsumowanie i zachęta do refleksji nad zagadnieniem bullyingu i złości w codzieńnictwie.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Dwa filmy, które choć powstały jakiś czas temu, zdają się dokładnie opowiadać to, co nas dzisiaj otacza i przeraża. Urodzeni mordercy i Słoń.
Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp
Zasubskrybuj kanał: https://www.youtube.com/@karolinakorwinpiotrowska8501
Intro Wprowadzenie Basia Małecka - Fall In Love With Me Urodzeni mordercy (1994) Nine Inch Nails - Something I Can Never Have Urodzeni mordercy (1994) Jane's Addiction & Diamanda Galás - Sex is Violent Słoń (2003) Masakra w Columbine High School Słoń (2003) Outro
Linki: Instagram: https://www.instagram.com/karolinakp/ WWW: https://kkpmedia.pl Posłuchaj na innych platformach: https://linktr.ee/karolinakp