Miesiączka by KKP #28

Bo proszę Państwa, nie wiem czy wiecie, ale amerykańska stacja CNN od wielu miesięcy prowadziła śledztwo pod nazwą As Equals. Dziennikarze prowadzili swoje prace, rozpaczyli swoje prace w następstwie historii francuskiej Gisele Pelicot. Przypomnę, ona była przez lata udurzana przez swojego męża Dominika Pelicota i gwałcona przez niego oraz innych mężczyzn. Łącznie stało się to ponad 200 razy, tyle zostało udowodnionych. Gwałciło ją 70 mężczyzn, ale nie wszystkich udało się z nich złapać No i teraz proszę Państwa, niektórzy pewnie z Was myśleli, a to jakiś tam, wiecie, Francuz, pewnie jakiś z bok. No to proszę Państwa, trochę Was tutaj muszę wytrącić z samozadowolenia i z poczucia bezpieczeństwa, bowiem okazuje się, że CNN opisało działania wielu stron i czatów pornograficznych, na których można znaleźć materiały wideo z gwałtów na odurzonych kobietach.

Pamiętacie, jak wybuchła pełnoskalowa wojna z Ukrainą? No to oni w dużej części wyjechali z Rosji. Niektórzy zostali, no bo wiecie, w sumie kogo obchodzi contenting urodowy albo lifestylowy? Dano im gdzieś tam, no można powiedzieć, spokój. Ale okazuje się, że jedna na przykład z najpopularniejszych rosyjskich influencerek, Wiktoria Bonia napisała, ma się wrażenie, że już nie żyjemy w wolnym kraju. No do tej pory krytyka Putina otwarta, publiczna groziła wysłaniem do łagru, procesem, no wiadomo. Ale okazuje się, że w Rosji wprowadzono ogromne restrykcje internetowe, sytuacja gospodarcza jest coraz gorsza, no i ludzie zaczynają się delikatnie mówiąc denerwować, bo też rozmawiamy tutaj o grupie influencerów, których byt, też zlecenia reklamowe zależą od tego, czy ich followersi, czy ich fani będą np.

Po co? Sama nie wiem. Ale słuchajcie. Czasami algorytm podrzuca mi naprawdę bardzo fajne rzeczy i ostatnio szperałam na różnych tam niezależnych profilach związanych z muzyką, z muzyką gospel, z muzyką chóralną, dlaczego to będzie w dalszej części miesiączki i słuchajcie, trafiłam na coś, co jest po prostu absolutnie obłędne. A więc tak, wyobraźcie sobie, mamy 300 osób, które zebrało się w jednym z kościołów w Nowym Jorku i postanowiły te osoby po trzech godzinach ćwiczenia zaśpiewać jedną z najważniejszych antywojennych piosenek, która powstała w XX wieku, napisana została 30 lat temu, śpiewają zespół The Cranberries. I powiem Wam tak, to jest taka piosenka, którą ja sobie bardzo często puszczam teraz, to jest bardzo piękne wykonanie.

Oczywiście gdzieś tam w tle usłyszycie głos śp. Dolores O'Jordan, liderki, wokalistki zespołu The Cranberries, wspaniałego zespołu, który uwielbiam i mogę ich słuchać nieustannie, ale to wykonanie prosto z Nowego Jorku, z kościoła, gdzie spotkali się na takiej sesji śpiewania po prostu ludzie, 300 osób, po trzech godzinach prób wyszło im to. Posłuchajcie. Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku. Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku!

I przechodzimy teraz do polityki. Był song antywojenny. No to teraz, proszę Państwa, Maciej Makselon, który robi ogromną karierę. Proszę Państwa, on już teraz nawet prowadzi szkło kontaktowe w TVN24. No, bardzo się cieszę, że nasi felietoniści, że felietoniści, którzy mają felietony w miesiączce, tak się super rozwijają. Polecam Wam jego profil na Instagramie. Nieustannie Bo tam jest nie tylko komentarz do codziennej rzeczywistości, ale także dużo takich historii językowych. No bo wiecie, warto wiedzieć jaki jest ten język i na jakie czasami muldy wpada. Ale proszę Państwa, niedawno ogłoszono raport o stanie czytelnictwa w Polsce i kto, jak nie Maciej Makselon, nam o tym pięknie opowie. Zapraszam. A teraz gość miesiączki. Zaiste pięknym dniem jest dzień publikacji raportu o stanie czytelnictwa w Polsce.

To jest po prostu jakiś obłęd. Jeżeli się zobaczy listę osób, z którymi Schiaparelli miała do czynienia towarzysko i zawodowo, to widzimy po prostu luminarzy kultury. Cała ta wystawa w Londynie będzie do 8 listopada. Na stronie internetowej Victoria Albert Museum można kupić bilety. Są w różnych cenach. Najlepiej, tak jak mówię, zawsze trzeba kupić przez internet, bo wtedy masz pewność, że wejdziesz. No bo bardzo często trudno jest kupić w kasie, może już nie być na konkretny slot czasowy. No bo też te wystawy, pamiętajcie, ludzie tam wchodzą w konkretnych slotach czasowych. Co jest też ciekawe na tej wystawie i nie ukrywam, na to się jaram jak szczerbaty na suchary, jak to mówią i jak uda mi się może ją zobaczyć, to tutaj będę naprawdę przeszczęśliwa, bo są rysunki Christiana Berarda, są fotografie Horsta, Manraya i Cecilia Bittona, okładki Harper's Bazaar i okładki Vogue'a, czyli po prostu coś, co tygrysy takie jak ja lubią najbardziej.

Jak ja usłyszałam, że zespół Massive Attack i Tom Waits prawdopodobnie coś razem zrobili, to pomyślałam sobie, boże, istnieje takie określenie jak Match in Heaven i dokładnie to tym jest, proszę Państwa. Mamy najmocniejszy protest song ostatnich lat, tak piszą o nim media, ale nie ma w tym określeniu żadnej przesady. Ja też tam ostatnio słyszałam wiele takich, od paru lat były takie wypowiedzi w mediach dziennikarzy muzycznych, że to może nie jest czas na protest songi, że czasy Dylana minęły i że Kurcze blady, a przydałoby się coś, tak? Mamy Bruce'a Springsteena, który niedawno nagrał piosenkę i w ogóle swoje koncerty. No wiadomo, że on jest anty-Trumpowy, on ma bardzo, bardzo wyraźną linię polityczną. Notabene Trump cały czas z niego leje na swoich mediach społecznościowych.

Zostawmy to. Natomiast tutaj mamy ewidentnie Protest Song. Razem napisali go Massive Attack i Tom Waits i ten utwór został opublikowany na YouTubie. Ja go Wam za chwilę puszczę w całości, natomiast bardzo Was zachęcam, żebyście sobie go zobaczyli na YouTube, bo to nie jest tylko warstwa dźwiękowa, która jest obłędna i którą kiedy się słucha, to człowiek czuje się jakby brał udział W tych wszystkich zamieszkach ulicznych, w tych wszystkich protestach ulicznych, które co jakiś czas pojawiają się na ulicach miast Stanów Zjednoczonych, tam jest warstwa wizualna, która jest bardzo ciekawa, bo między innymi to są zdjęcia z protestów, z nalotów funkcjonariuszy służb imigracyjnych. Jest na przykład Greg Bovino, czyli twarz imigracyjnych działań Trumpa, jest płonąca amerykańska flaga i ten montaż tych zdjęć,

Bardzo dobry, bardzo mocny, acz nienachalny. Znaczy tam nie ma kiczu w tym montażu, bo można byłoby z tego zrobić, wiecie, taką montażówkę, jak nam proponują czasami aplikacje. Szybko, łatwo i przyjemnie. Ale pod tą muzykę, pod te słowa, które są treścią tego protest songu, inaczej być nie może. I to rzeczywiście wyszło pięknie, wyszło mądrze. Ten montaż ukazuje przełomową epokę w Ameryce. W opisie czytamy również, że zdjęcia powstały podczas największych publicznych protestów w historii Stanów Zjednoczonych, które to protesty skupiały się na sprzeciwie wobec nalotów ICE, militaryzacji państwowych służb i autorytaryzmie państwa. No dobrze, jeszcze, żebyście wiedzieli, co tak naprawdę, czego słuchacie i co mam nadzieję obejrzeć też na YouTube.

W lutym 2026 roku w aresztach ICE przebywało prawie 70 tysięcy osób. 73% z nich, to znaczy 50 259, nie miało wyroku wskazujących. Dalej czytamy o wielu osobach, które skazane zostały za drobne wykroczenia, w tym te drogowe. Według Independent to, co za chwilę usłyszycie, to jest najmocniejszy protest song ostatnich lat. Guardian pisze, że to muzyka idealnie pasująca do naszych czasów. Mroczna, wzbudzająca poczucie niepokoju. Czyli proszę Państwa, Massive Attack i Tom Waits. Proszę bardzo.

Jestem bardzo ciekawa, bo hotel Martinez jest bardzo ważnym punktem na mapie nie tylko turystów przyjeżdżających do Cannes, ale także gwiazd przyjeżdżających do Cannes. Nie wiem, czy tam będzie wątek tego, że gwiazdy mieszkają w hotelu Martinez i że nie wiem, mogą na przykład pomylić pokoje. Zaczynam już tutaj świrować, ale muszę przyznać samo to, Serial taki jak Biały Lotos, który pokazuje jak naprawdę wyglądają piękni, znani, bogaci i bardzo zepsuci. Jeżeli on się będzie dział w trakcie festiwalu filmowego w Cannes, który jest największym targowiskiem próżności, blichtru i wszystkiego dobrego i złego, co kojarzy się ze światem celebrytów i branży filmowej, jest to naprawdę genialne. Konkrety fabuły jeszcze nie są znane. Mike White powiedział dobra południowa Francja, rzeczywiście Cannes, rzeczywiście Martinez. Zdjęcia będą kręcone w ogóle w trakcie tegorocznego festiwalu w Cannes, które będzie między 12 a 23 maja.

Ekipa pojedzie także do Saint-Tropez, do Monaco i do Paryża. Okazuje się, że tam będzie kilka hoteli. Martinez będzie tylko jednym z nich. Na przykład będzie jeden hotel z Cannes i jeden hotel z Saint-Tropez jeszcze. Teraz tak, kto w tym zagra? Kto wiadomo, że już będzie na pewno? Chloe Bennet, Sandra Bernard, Helena Bonham Carter. Tu się naprawdę szczerze na to. Vincent Cassel, następny Steve Coogan. Kto jeszcze? Dennis Ennis, Max Greenfield, Aleksander Ludwik, Nadia Tereszkiewicz. Naprawdę lista nazwisk jest bardzo długa. Zobaczyłam sobie jak oni wyglądają, bo te zdjęcia całej obsady już są. No, muszę przyznać, szczerze się bardzo, nie tylko dlatego, że bardzo lubię Cannes i lubię festiwal filmowy w Cannes, ale naprawdę, jeżeli chcemy mieć kwintesencję, mieszanki tak zwanej lepszej klasy społecznej, celebryctwa, głupoty, strachu, pieniędzy, influencerstwa, no to myślę, że festiwal w Cannes jest na to idealnym miejscem.

A jak już jesteśmy przy Francji, to krótka informacja, jeżeli macie trochę pieniędzy do wydania, słuchajcie, ile tam tego jest? 4 tysiące euro, 10 tysięcy euro czy 32 tysiące euro i lubicie na przykład Henri Matisse'a, jego wystawa teraz jest w Paryżu, to wyobraźcie sobie, że Mont Blanc ma taką serię piór, która nazywa się Masters of Art i teraz jest bohaterem tej serii Henri Matisse. Jego obrazy zostały przekształcone w małe, użytkowe dzieła sztuki. Rzeczywiście pióra wyglądają obłędnie, łącznie ze stalówką, pokrowcem, no wszystko jest w Matissie, że tak powiem. Te pióra można sobie kupić. Teraz usiądźcie wygodnie, bo jak stoicie, to możecie się przewrócić. Jest jeden bardzo tani, słuchajcie, tylko 4200 euro. Potem już jest 10 tysięcy euro, potem 32 tysiące euro i są dwa ostatnie, edycja 96 i edycja 8, one są bezcenne.

No i mamy dzisiaj cztery książki. Zaczynamy od książki, na którą tak patrzyłam, wiecie, troszeczkę spode łba. Bo bardzo często się zdarza, że ludzie piszą książki z telewizji lub dziennikarze i jak piszą o swoim życiu, to czasami jest to niestety o niczym. A tu się okazuje, że Dorota Wellman i Paulina Łmynarska napisały książkę After Party. I one kiedyś, pamiętajmy, za czasów jeszcze kiedy telewizjom zależało na tym, żeby ludzi traktować poważnie, a nie jak bandę półgłówków i troglodytów, prowadziły taki program w TVN Style Miasto Kobiet, na którym wychowało się bardzo wiele widzek i ich córek, synów też. To był taki program, który bardzo rezonował, wzbudzał duże dyskusje, nie na robieniu na siłę jakiejś propagandy czy kontrowersji, tylko podejmowano tam po prostu poważne tematy i potrafiono je mądrze przedstawić.

No ale program zdjęto, bo jak wam mówiłam wielokrotnie, w stacji, w której pracowałam i pracowała też Paulina, w pewnym momencie doszli do wniosku, że widz jest idiotą. W związku z tym będą mu dawali programy dla idiotów. No cóż, no słuchajcie, jest szef, przychodzi, mówi, tak jest. No i teraz panie spotkały się po latach, Dorota Wellman i Paulina Łmynarska i przede wszystkim oczywiście opowiadają o tym, jak to wyglądało, jak wyglądało robienie telewizji. Znaczy to jest fragment książki afterparty, który ja czytałam śmiejąc się po prostu nieustannie, po prostu płakałam ze śmiechu, bo to co się tam odwala, to co one opowiadają, dziewczyny gratuluję wam odwagi, ja może kiedyś będę miała i też może kiedyś napiszę, to jest czysta prawda, co one piszą. To dokładnie tak jest, więc jeżeli chcecie wiedzieć jak się robi telewizję to naprawdę zobaczcie to, ale poza tym jest też opowieść o tym, że kobiety po przekroczeniu 18 roku życia, no generalnie proszę Państwa starzejemy się od urodzenia, przyjmijmy to do wiadomości, wypadałoby.

Nie wymyśliła go nawet Elżbieta II. O firmie mówiła królowa To była Wiktoria, która pierwsza regularnie sprzedawała fragmenty swojego życia i życia swojej rodziny poddanym, żeby poddani wiedzieli jak sobie królowa żyje. Można było kupować specjalne albumy ze zdjęciami rodziny królewskiej, widzieć jak rosną pociechy, widzieć jak to się wszystko zmienia, wszyscy pięknie upozowani, czasami udający, że np. są w ogrodzie i coś tam robią. Generalnie od królowej Wiktorii rodzina królewska staje się zjawiskiem też medialnym, popkulturowym. Oni się stają celebrytami i to jest robione zupełnie świadomie. Królowa Elżbieta II rzeczywiście rozkręciła ten biznes. Pamiętajmy, jej koronacja była transmitowana w telewizji, regularnie współpracowano z mediami. Jakby było wiadomo, jeżeli wchodzisz do rodziny królewskiej, twoje życie staje się życiem publicznym.

Znaczy o tym, że Andrzej, z którym nie było wiadomo co zrobić po jego tak zwanej karierze wojskowej, no stał się osobą, która działała w polityce handlowej Wielkiej Brytanii. To jakie on tam robił rzeczy, to z kim on wchodził w układy, Od kogo on brał pieniądze? Razem ze swoją po prostu byłą, nie do końca zdrową chyba na umyśle żoną? Słuchajcie, ta książka, Uprzywilejowani, Andrew Lowney, wyszła teraz po polsku. Usiądźcie, przeczytajcie, bo ktoś wam powie pewnie, to jest plotkarska literatura. Nie do końca. Lowney jest bardzo dobrym dziennikarzem. Poza tym, słuchajcie, jeszcze o jednej rzeczy musicie wiedzieć. Ja oglądam regularnie te podcasty z Anglii, z Wielkiej Brytanii o rodzinie królewskiej, bo robią je naprawdę profesjonalni dziennikarze. Tam nie jest to tak do końca plotkarski biznes, bo pamiętajmy to jest monarchia, oczywiście konstytucyjna, ale dalej król utrzymywany jest z pieniędzy podatników.

On sobie nie wymyślił tego, o czym tam napisał. On dokładnie podaje, skąd on to wziął. I to jest książka przerażająca. No i trzecia książka, proszę Państwa, Mogłabym być jak jego córka, Janet McCurdy. Pamiętacie książkę Cieszę się, że moja mama umarła? Dokładnie, to jest opowieść o dziewczynce, która stała się bardzo szybko gwiazdą telewizji, mamusia ją wypychała na różne castingi. No i to jest opowieść po latach napisana już przez dojrzałą kobietę, która przerobiła terapię, przerobiła wszystko, wzloty i upadki i napisała jak wyglądało życie gwiazdy telewizyjnej. Książka wstrząsająca, uważana za jedną z najważniejszych książek napisanych w ostatnich latach na takiej półce. No, dzieci popkultury mówią wam jak jest. No i ona mówi jak jest, mówi o kulisach tego biznesu, mówi o tym kim w tym wszystkim są rodzice, u niej matka, którzy dla dobra swojego dziecka są gotowi zrobić z niego maszynkę do zarabiania pieniędzy.

No i to potrafi być niełatwym doświadczeniem. Drugie wytłumaczenie, drugi poziom tego wytłumaczenia to bym powiedziała, że to jest też taki czas, kiedy nam ten dobrostan spada, który może dotyczyć naszego przeciążenia, bo jest to jakby nie patrzeć w środek życia. I jak sobie spojrzymy, trochę generalizując, to jest to moment największej kumulacji naszych ról. Mamy pracę, tam spełniamy rolę, mamy relacje, niektórzy z nas mają dzieci, mamy często też starzejących się rodziców, którymi trzeba się zająć, mamy odpowiedzialność finansową, kredyty. I różnego rodzaju decyzje, które no można powiedzieć już nie są a może spróbuję, tylko to są takie decyzje, z których nie jest tak bardzo łatwo się wycofać.

I w sumie to w tych badaniach to widać bardzo wyraźnie, bo tam właśnie między innymi ludzie deklarowali, że właśnie w tym okresie rośnie im poziom stresu, poziom napięcia, właśnie przeciążenia psychicznego. I faktycznie jak na to spojrzeć, to te wszystkie role i te rzeczy, które wymieniłam są realnym obciążeniem. I trzeci element tłumaczący dlaczego może być trochę mniej oczywisty albo niektórzy w ogóle nie chcą się tym zajmować, ale on i tak każdego z nas dopadnie. Mianowicie w połowie życia może nam się zaczynać zmieniać perspektywa czasu. Nie mówię o takim dramatycznym sensie, chociaż tak czasami bywa w momencie, kiedy np. nasi rodzice odchodzą i nagle zaczynamy mierzyć się z tym, że jesteśmy następnym pokoleniem, albo kiedy nasi przyjaciele, znajomi zaczynają odchodzić np.

Dla tych osób chciałam powiedzieć, że nie wszystko, co wtedy właśnie się dzieje, jest kryzysowe i że to są często bardzo wspaniałe, rozwojowe lata. I część z nich to jest po prostu takie naturalne przejście do kolejnych wyborów. Znam też takich, co mają 30 i też jakoś się tego boją, bo to im się kojarzy z jakimś takim pojęciem dorosłości, w którą w końcu wypadałoby wkroczyć. To tym też chciałabym powiedzieć, że może warto w takich momentach, kiedy też tego się obawiacie, pomyśleć sobie o tym, że życie nie jest linią prostą, która ma iść tylko w górę, tylko bardziej przypomina zmianę kierunku. A jeśli są tacy, którzy są po pięćdziesiącej, nas tu słuchają i zaczynacie czuć to, o czym dzisiaj mówię, to może warto o tym pomyśleć, że to nie jest utrata, tylko że coś z was się luzuje i odzyskujecie przestrzeń na to, żeby tam właśnie wprowadzić nowe, bardziej spójne z wami rzeczy.

No, nic bardziej mylnego, ponieważ to jest opowieść o 15-godzinnym dyżurze na oddziale ratunkowym w Pittsburghu, Od momentu rozpoczęcia tego dyżuru po zakończenie tego dyżuru, dyżur morderczy, mamy pracę tego oddziału ratunkowego w pełnej, że tak powiem, krasie i mamy godzinę za godziną w real time'ie pokazane, co tam się dzieje i to jest lepsze niż moim zdaniem wszystko, co ostatnio oglądaliście w telewizji. Ja trochę późno wpadłam w The Pit. Muszę przyznać, dopiero Na początku tego roku obejrzałam jedynkę i po prostu żałowałam, że obejrzałam ją na noc, bo nie spałam północy i potem od rana znowu, bo to strasznie wciąga, ale też przy okazji zaczęłam się zastanawiać, na czym polega fenomen tej historii, bo ten temat leżał na ziemi.

Seriale medyczne robi każda szanująca się telewizja. I seriale medyczne to jest coś, co no wiadomo, zawsze ludzie to obejrzą. A tu się nagle okazuje, że no nie tylko o to w tym wszystkim chodzi, bo mamy opis pracy tego oddziału ratunkowego, ale przede wszystkim przez ludzi i ich pacjentów. Przez lekarzy i ich pacjentów. Ci lekarze są bardzo różni, pochodzą z różnych środowisk, mają różny kolor skóry, różne religie wyznają, co też tam jest delikatnie zasugerowane. A pacjenci wiecie, no świat w miniaturze. Co chwila wpada jakiś nowy, a drugi sezon dzieje się 4 lipca, czyli w bardzo ważne święta w Stanach Zjednoczonych, święto narodowe, gdzie są fajerwerki na koniec dnia, ale od rana do późnego wieczora są różne ofiary różnych sytuacji fajerwerkowych, spalenia słońcem, ktoś się pobił, ktoś komuś wbił flagę w ciało.

No tam się dzieją bardzo różne rzeczy i w tym wszystkim są lekarze i powiem wam tak, wiemy, że będzie trzeci sezon. Jeżeli jeszcze nie oglądaliście tego serialu, to bardzo wam go polecam, bo to jest taki serial, w którym my widzimy ludzi. Ja się zastanawiałam, dlaczego on jest też tak popularny, poza tym, że jest świetnie wyreżyserowany, wybitny scenariusz, każda postać jest rozpisana. Casting, w ogóle wszyscy ci aktorzy, to jest w ogóle jakiś dream team niesamowity. To jest mądre, głęboko ludzkie, empatyczne, ale bez nachylności. Tam jest też trochę sarkazmu, poczucie humoru. Na szczęście nie zapomnieli o tym, że jest coś takiego. Jest też pokazana bardzo fajnie różnica pokoleniowa. Tam w pewnym momencie w drugiej serii mamy atak na system informatyczny szpitala i muszą przejść na analog. Czyli na przykład pojawia się u nich faks i nikt nie wie, co to jest faks z młodych.

To jest niesamowite, bo to też pokazuje, jak bardzo świat się zmienił na przestrzeni milu dwudziestu lat i trzeba wezwać pielęgniarkę z emerytury, która jedyna jest w stanie to ogarnąć, pomóc to wszystko jakoś uporządkować, żeby nie stracili na tym pacjenci, bo tam numerem jeden w tym wszystkim, w tym całym chaosie, w tym bałaganie pozornym są pacjenci. Oni przychodzą, bo płaczą, bo ich boli, bo coś się dzieje. I mają naprzeciwko siebie lekarzy, pielęgniarki, ratowników medycznych, którzy próbują uratować im życie. Czasami wbrew ich woli, bo tam też są takie momenty. Mamy antyszczepionkowców, mamy influencerki, które smarują twarz różnymi dziwnymi kremami. Dziewczyny, które smarują skóry przed opalaniem się, bo przecież to jest niezdrowe.