Professional Piercers Poland Conference

Kto był inicjatorem? Także liczymy na Ciebie Beata, że opowiesz nam tutaj i zdradzisz tą tajemnicę. Chętnie. Tak naprawdę od kiedy założyliśmy stowarzyszenie, a to było już bardzo dawno temu, 6 lat temu powstało stowarzyszenie, a właściwie pomysł na jego powstanie w sumie to już 7 lat temu było. No a 6 lat temu w marcu ostatecznie oficjalnie Stowarzyszenie Professional Piercers Poland zostało powołane do życia. I ja tak naprawdę od początku, kiedy to stowarzyszenie powstało, miałam taką myśl w głowie, Myślę, że od początku, że fajnie byłoby zrobić konferencję. Ja od wielu lat jeżdżę na BMX i nie ukrywam, że BMX Net Conference aktualnie w Berlinie, wtedy odbywał się w Essen. Nie ukrywam, że to jest dla mnie ogromna inspiracja i zawsze myślałam o tym, że byłoby fantastycznie mieć również konferencję w Polsce.

Dla mnie naturalnym tokiem po powstaniu stowarzyszenia było to, że tę konferencję kiedyś w końcu zrobimy. Zdawałam sobie sprawę z tego, że nie zrobimy tego na pewno w pierwszym roku od powstania stowarzyszenia, dlatego że my musieliśmy się poznać, musieliśmy się troszeczkę rozpędzić i też musieliśmy jakby sprawdzić na co nas stać, że tak powiem i ile jesteśmy w stanie zrobić. Dlatego jakby dla mnie idealnym momentem na stworzenie konferencji i na zorganizowanie pierwszej edycji był COVID tak naprawdę. Trochę przewrotne to jest, no ale tak było. Byliśmy zamknięci w domach i wtedy już w ogóle był po prostu dramat, rozpacz i wszyscy piercerzy siedzieli zapłakani w swoich mieszkaniach, no bo nie mogliśmy pracować.

No jak zwykle, kłody pod nogi, nie? Tak, totalnie. No dokładnie. I właśnie wtedy sobie pomyślałam, że to też będzie dobry moment do tego, żeby tych piercerów troszeczkę ożywić i trochę dodać wszystkim otuchy tak naprawdę. I trochę przyznam, że wykorzystałam to, że nie możemy się spotkać na żywo, bo dla mnie w tamtym momencie taką bezpieczniejszą opcją było to, żeby zrobić tę konferencję online. I tak też pierwsza edycja się odbyła. Było to łatwiejsze dlatego, że nie trzeba było szukać na przykład sali, konkretnego miejsca i tak dalej i tak dalej. Trzeba było po prostu znaleźć tylko program, który dźwignie przeprowadzenie konferencji. Więc technicznie było to dużo prostsze, dużo mniej stresu takiego związanego z tym, że ktoś musi przyjechać, a może ludzie nie przyjadą, jeżeli to było online, dużo mniej kosztów.

No i tak, był właśnie Ryan Ollett z tematem... No wow, wow, to duże wow. Z tematem Thight Piercing i Luis Garcia robił swój wykład Ear Complexity. Tak, Ear Complexity, dokładnie. I to były właśnie dwie osoby ze Stanów, dwie osoby z zagranicy. No to tak jak mówiłam, to są prelegenci, którzy są zrzeszeni w stowarzyszeniu APP, czyli Association of Professional Piercers, które powstało w Ameryce bardzo dawno temu i które jest tak naprawdę największym stowarzyszeniem na świecie. Nie wiem jakby kto nas słucha, ale tak chciałam też nadmienić, że to jest prestiżowa organizacja i jakby to, że mamy prelegentów takich od samego początku to jakby to stanowi, świadczy trochę o tym, o poziomie konferencji tak naprawdę i z tego jestem mega dumna.

Też w ogóle było to widać po Instagramach, to jest super, bo ja sobie przeglądałam oczywiście Instagramy osób, które były na tej konferencji. I zresztą te osoby oznaczały bardzo często stowarzyszenie, no i widać było tą zmianę po tej pierwszej konferencji, jak zdjęcia wyglądały wcześniej u tych osób, jak później po tym wykładzie, no po prostu rewelacja. To jest super właśnie, że widać po Instagramie, że ludzie z tego korzystają, więc mega mnie to cieszy. Mieliśmy Mika, który opowiadał o złotej biżuterii. Mika, który jest członkiem stowarzyszenia Professional Piercers Poland. I mieliśmy Marzenę, która opowiadała w jednym wykładzie o mikrobiomie skóry, a w drugim wykładzie opowiadała o piercingu intymnym kobiet. I konferencja pierwsza trwała w ogóle dwa dni. To nie były trzy dni tak jak już na żywo, tylko to były dwa dni.

I właśnie też mi na tym zależało, bo jakby ta integracja piercerów jest też dla mnie tym ważnym elementem konferencji. Więc ta miejscówka po prostu okazała się idealna. Miałam tylko jedną obawę, bo myślałam o tym, że będziemy rozwijać tę konferencję i myślałam o tym, że będziemy robić pewnie w przyszłości wykłady równolegle. I obawiałam się, że tam jest tylko jedna sala. Jak się okazało, jak tam już pojechałam na miejsce, okazało się, że tych sal jest tam po prostu dużo. Więc jeżeli tylko będziemy mieli ochotę, możemy robić wykłady równocześnie i nie ma z tym żadnego problemu. Drugiego roku dopiero po pierwszej edycji, kolejnego roku dowiedziałam się o tym, że jest jeszcze jedna taka naprawdę bardzo duża sala, w której teraz jest przestrzeń dla wystawców, w osobnym budynku, która jest też w ogóle przepiękna.

Tym bardziej, że też dużo osób po pierwszej edycji, która była tylko na tej części polskiej, wiem, że te osoby miały niedosyt. I tak trochę nie chcę tego powodować. Uważam, że lepiej jest być na całości. Też jest większa szansa na integrację z innymi piercerami. I to jest wtedy taka pełna konferencja, a jeden dzień to jest takie trochę szkolenie dla mnie. I myślę, że lepiej jednak być na całości, nawet jeżeli ktoś sobie myśli, że nie radzi sobie do końca z angielskim, to musi po prostu przyjechać i się przekonać. I się okazuje, że tak naprawdę jeżeli w szkole, nie wiem, podstawowej, ponadpodstawowej coś tam kumał z angielskiego na lekcjach, to prawdopodobnie z tych wykładów też skuma. Bo większość tych prelegentów, których zapraszamy, właściwie to wszystkich, których zapraszamy, no to staramy się brać pod uwagę to, żeby rzeczywiście to były osoby, które ten angielski mają taki bardzo przystępny.

No, no tutaj warto jeszcze wspomnieć... I co ja odpłynęłam oczywiście, jak zwykle. Warto wspomnieć jeszcze o tym, że jeżeli ktoś w ogóle jest w tej branży, pracuje w studiu, no to tam wiele rzeczy bardzo intuicyjnie przychodzi i nie trzeba mieć tego angielskiego na nie wiadomo jakim poziomie. Najfajniej się słucha Jasona, Mr. Piercera. Który jest z Indii, on ładnie akcentuje wszystko jak mówi, więc na pewno dla ludzi z Polski jest to super zrozumiałe, także to też było fajne doświadczenie móc tego posłuchać. Ale wróćmy może jeszcze do tego powiązania z APP.

I rzeczywiście też się nad tym zastanawiam. Ja rozmawiałam też na ten temat z prelegentami, I z wystawcami. I z wystawcami na przykład jest tak, że większość firm tych samych po prostu jeździ na te konferencje, bo są takie firmy, które mają taką politykę, że jeżdżą po konferencjach i pokazują się piercerom na konferencjach. I im jest trochę ciężko z tym, no bo dla nich to jest znowu wyjazd, opłacenie pracowników, którzy tam pojadą i tak dalej, więc to jest dosyć duże przedsięwzięcie na tak wiele konferencji w Europie. Dla prelegentów niektórych też to jest trudne i niektórzy prelegenci też mówią, że nie są w stanie już jeździć na wszystkie konferencje, że wybierają sobie tą jedną, dwie w roku, bo po prostu nie są w stanie, bo to jest po prostu rzeczywiście za dużo.

Ja też mam takie doświadczenia i z BMX mam takie doświadczenia i bardzo cieszy mnie to, że w Polsce też tak to wyglądało. Tam nikt nie patrzył na siebie spod byka, tylko raczej wszyscy byli pozytywnie do siebie nastawieni i ja to tak przynajmniej odczułam. I rzeczywiście była taka wymiana tej mega ładującej energii. I właśnie to jest też dla mnie ważne, żeby faktycznie o te przerwy zadbać, o to, żeby piercerzy między sobą byli w stanie też jakieś tam kontakty połapać i jakieś interakcje nawiązać. No bo to jest super, bo kontakt po prostu z innymi ludźmi, którzy robią dokładnie to samo i mają też taką samą zajawkę jest mega istotny moim zdaniem i to jest taka naprawdę ogromna wartość do dana konferencji, więc też sobie myślę, że jeżeli ktoś ma jakieś uprzedzenia i wydaje mu się, że to wygląda jakoś tam,

To potem, no warto przyjechać i to zweryfikować, bo to właśnie potem się okazuje, że wcale nie jest tak, jak komuś się wydawało, że nie jest jakimś, nie wiem, odludkiem. Ostatnio rozmawiałam też z jakąś piercerką, zresztą nie jedną, z kilkoma osobami rozmawiałam, które mówiły, że miały ogromne obawy, bo przyjeżdżały i mówię, kurde, ja nie znam nikogo. I co, jak nie będę miała z kim rozmawiać, będę jak taki kołek sama stała, wszyscy będą mnie palcem wytykać i potem te osoby przyjeżdżają i się okazuje, że nagle w ogóle, nieważne, że nikogo nie znają, ale są w stanie pogadać z każdym i każdy jest super otwarty i chętny właśnie do tej rozmowy. I potem już przyjeżdżają na kolej, no i już tych obaw nie ma, bo wiedzą, jak to będzie wyglądało, że no nie będą, kurde, palcami wytykane, że nawet gdyby ktoś miał ochotę sobie postać w kącie, to niech to zrobi po prostu, kurde, no jakby myślę, że nie ma problemu, jak ktoś potrzebuje się trochę wyautować, też spoko, nie?

To nie jest do końca Piercing.com.pl Na ten moment jeszcze chyba mamy takich piercerów, albo takich, którzy w latach 90-tych mieli te swoje początki i do tej pory cisną i do tej pory są obecni na wielu konferencjach, aktywnie pracują, no i to jest wspaniałe. Myślę, że też bym tak chciał, żeby tak wyglądała jakaś tam może nie moja starość, ale dojrzałe życie. Ładnie to ująłeś.